CATCH-22.

Als je in Nederland bedreigd wordt en je vlucht naar de VS, waarheen vlucht je dan als je in de VS bedreigd wordt?

FITZMAS!

Wat wilt u hebben voor Fitzmas?

Ik weet het wel.

----------------------------------------
(UPDATE: Fitzmas voor dummies)

KATRINA #3: YAM SHORTAGE.

Kleine Katrina-update:

-Het magistrale This American Life wijdt een hele aflevering aan de gevolgen van de storm.

(Ik heb eerder mijn grenzeloze liefde voor TAL en radio-hunk Ira Glass betuigd. Download afleveringen in MP3-formaat hier of hier.)

-Foto's en meer foto's

-Wie redt de kippen?

-Zelfs Newsweek vindt dat Bush het verkloot heeft, en hij neemt dan ook maar de verantwoordelijkheid.

-Ondertussen weet the Daily Show te melden dat regeringsschandalen, net als tropische stormen, namen op alfabetische volgorde krijgen en dat de rest al gepland staat:

;)

JE WEET MAAR NOOIT.

Jee! Discovery is veilig thuis. Gelukkig maar, en laat ik ter viering een minder vrolijk document met u delen. Toen 36 jaar geleden President Nixon een gezellig babbeltje maakte met Neil Armstrong die op dat moment voor z'n werk op de maan zat, lag er in het Witte Huis een noodmemo klaar, die de President zou voorlezen als het om wat voor reden dan ook onmogelijk zou blijken voor de helden om terug te keren naar de Aarde. Na het informeren van de (dan nog toekomstige) weduwen zou Nixon, die oude boef, de honderden miljoenen wereldburgers die op dat moment aan de buis gekluisterd zaten meedelen:

Fate has ordained that the men who went to the moon to explore in peace will stay on the moon to rest in peace. These brave men, Neil Armstrong and Edwin Aldrin, know that there is no hope for their recovery. But they also know that there is hope for mankind in their sacrifice. These two men are laying down their lives in mankind's most noble goal: the search for truth and understanding. [...] In their exploration, they stirred the people of the world to feel as one; in their sacrifice, they bind more tightly the brotherhood of man.

In ancient days, men looked at stars and saw their heroes in the constellations. In modern times, we do much the same, but our heroes are epic men of flesh and blood. Others will follow, and surely find their way home. Man's search will not be denied. But these men were the first, and they will remain the foremost in our hearts. For every human being who looks up at the moon in the nights to come will know that there is some corner of another world that is forever mankind.

De tekst, die nu handen is van de National Archives, is overigens van de hand van William Safire, ook bekend van zijn vele bijdragen aan de wekelijkse taalrubriek in New York Times Magazine.

tevens gepost op Metafilter

DELFTWARE ACCIDENTS.

Of ze het weet is een tweede, maar onze eigen Maartje heeft één van de meest populaire televisieprogramma's in de VS gehaald met haar bekendmaking van de uitslag van het grondwet-referendum. Die xenofobe man met dat rare haar is ook even te zien, ogenschijnlijk met een cassis in zijn hand. Bekijk dit fragment uit de Daily Show van afgelopen maandag:

Daily Show - French & Dutch Referendums
[4 MB Windows Media, 2 min.]

JE NAAIT 'T STEEDS.

Mag ik u voorstellen: Shaheen Rassoul. Shaheen woont in Santa Fe, New Mexico. Het meest illegale wat hij ooit heeft gedaan is het stencillen van een fantasie-graffitifiguur, de Frogman, op willekeurige stoepjes. Zie het als een persoonlijk kunstproject.

In 2003 leerde hij Molly kennen. Ze hadden pas een paar weken iets, maar het ging erg goed tussen hen, en Molly vroeg Shaheen of hij zijn beproefde kip-curry voor haar en haar vriendinnen wilde maken; het leek haar een leuke gelegenheid om haar vriendje aan hen voor te stellen. Kieskeurige kok als Shaheen is, ging hij wel nog even een koksmes halen bij zijn stiefvader, die in de buurt woonde.

Het was erg gezellig, en aan het eind van de avond bleef Molly dan ook verbaasd in de deuropening staan toen Shaheen zich wegmaakte met een smoesje in plaats van bij haar te overnachten - hij was immers toch eerder blijven slapen? Maar Molly's vermoedens van acute bindingsangst waren ongegrond: Shaheen glipte er slechts tussen uit om nog even een paar Frogmen op de stoep te spuiten langs de route die Molly dagelijks loopt, als cadeau aan zijn prille geliefde. Tenminste, dat was de bedoeling. Verder dan vier of vijf kikkermannetjes zou hij niet komen, maar in een ander opzicht kwam hij veel verder dan hij ooit had durven dromen: tot in de hoogste regionen van FBI en het ministerie van Defensie zou men zijn naam kennen.

--> Lees verder...

Iedereen met graffitti-ervaring kent het gevoel. Is dat een politiewagen? Dan vlug dumpen die spuitbussen en doorlopen, niets aan de hand. (Ziehier tips van de meester)

Wat aanvankelijk volgde was een voorspelbare dialoog tussen Shaheen en de agenten: Waar kom je vandaan? Waar is je auto dan? (Ja, in autominnend Amerika is 's nachts over straat lopen al een bron van verdenking.) En, vooral, waarom heb je die handschoenen aan?

Shaheen mompelde wat smoesjes en weigerde zijn auto te laten doorzoeken (hetgeen overigens volkomen legaal is), en voor hij het wist werd hij in de boeien geslagen. Reden: "een dame" had geklaagd over een vreemd persoon in de buurt van haar huis. Meer niet.

Toen werd de auto toch maar doorzocht, en de inhoud bleek bijzonder interessant voor de agenten: om te beginnen, Shaheens oude, verfomfaaide paspoort. Shaheen is geboren in Afghanistan, en had voor zijn terugkeer naar de VS enige tijd welzijnswerk verricht in Tadjikistan en Afghanistan. Het paspoort zat zodoende vol met stempels en ingeniete visa van die landen maar ook van Turkije, Kazachstan, Pakistan en zelfs Korea.

Vervolgens, foto's van mannen verkleed als moedjahedien: compleet met kogelriemen over de borst en Kalasjnikovs in de aanslag. In werkelijkheid waren dat de Russische vrachtwagenchauffeurs die het kantoor van de hulpverleningsorganisatie hadden helpen verhuizen van Tadjikistan naar Kabul; bij wijze van ironisch souvenir hadden ze zich in een Afghaanse winkel zo laten fotograferen. Maar leg dat maar eens uit aan iemand die jouw verhaal niet kent.

Tenslotte vonden de agenten, jawel, een vlijmscherp koksmes.

Na een FBI-verhoor van tien uur (bijgewoond door de Secret Service), een huiszoeking en drie maanden van af-en-aan vragen beantwoorden begonnen de federale autoriteiten in te zien dat Shaheen misschien toch geen terrorist was. Wel liep op lokaal niveau nog een aanklacht tegen hem wegens bekladding. Omdat Shaheen geen geld had voor een advocaat vroeg hij een kopie op van zijn dossier, in de hoop in contact te kunnen treden met de dame die het telefoontje pleegde op grond waarvan hij was gearresteerd. Hij ging naar haar toe, en letterlijk in haar tuin pas las hij haar naam: "Valerie Rumsfeld". Jawel, dochter van. Blijkbaar was ze onlangs naar Santa Fe verhuisd en was Shaheen bij het vervaardigen van zijn artistieke liefdesverklaring aan Molly net iets te dicht bij het nieuwe huis van de ministersdochter gekomen.

Wat Shaheen hieraan over houdt? Een plek op allerhande lijsten met "mogelijke terroristen", waar hij mogelijk nooit meer vanaf komt en waardoor Shaheen slechts met veel moeite kan reizen. En een half uur zendtijd op This American Life, mogelijk het beste radioprogramma van de VS en waar ik dit verhaal het eerst hoorde.

En zo komt de aap uit de mouw: dit stukje dient slechts als schaamteloos promotiepraatje voor This American Life: uitstekende onderzoeksjournalistiek, fantastische radiodocumentaires, onderwerpen die door andere media vaak genegeerd worden en bovenal briljant gevonden thema's en de nodige dosis humor. Wat wil je nog meer. Voor diegenen die niet bekend zijn met het programma een aantal persoonlijke favorieten:

Hoaxing Yourself - Amerikaanse puber faket een Engels accent en gaat zelf in zijn Britsheid geloven. En: student doet zich voor als strikte, levenslange vegetariër - tot zijn ouders op bezoek komen.

Know Your Enemy - Een Palestijnse geeft zich op als zelfmoordterrorist, maar bedenkt zich en wordt uiteindelijk in de cel geinterviewd door de Israelische minister van Defensie. En: in de jaren tachtig probeert een Californische officier van justitie bekendheid te verwerven met een stuntrechtszaak tegen de zanger van de Dead Kennedys wegens onzedelijke teksten. Jammer dat hij niet eerst even naar ze geluisterd had. Jello Biafra (de zanger) steelt de show en de harten van de rechters, en twintig jaar later belt hij in deze uitzending met de aanklager en blijken ze meer gemeen te hebben dan ze dachten.

My Big Break - In de jaren zestig kreeg een varieté-duo de kans van hun leven: ze werden gevraagd voor een optreden in de legendarische Ed Sullivan Show. De kijkcijfers waren enorm en vandaag de dag praten mensen nóg over die ene uitzending. Maar van het duo hebben we nooit meer wat gehoord. In deze uitzending leggen ze uit door wie dat kwam. (De clou is te goed om weg te geven, ga luisteren.)

Superpowers - Zora heeft een tatoeage van een soort bol op haar schouder. Mannen vragen er wel eens naar, en haar antwoord heeft meer dan eens tot een acuut huwelijksaanzoek geleid: sinds haar jeugd heeft Zora dromen waarin deze bol haar superkrachten geeft. Ze besloot die vermogens in het echte leven na te streven... en kreeg het aan de stok met de CIA. En een informeel onderzoek naar de eeuwige vraag: zou je liever kunnen vliegen of onzichtbaar kunnen zijn?

Telephone - Over wie we zijn aan de telefoon, en over dingen die aan de telefoon gebeuren en nergens anders. Presentator Ira Glass vertelt over zure telefoontjes tussen hem en zijn ex, tien jaar geleden. En: een vader vermoedt dat zijn zoon drugs gebruikt, en besluit zijn telefoongesprekken op te nemen. Onethisch als dat ook mag klinken, het eindigt met een fantastische daad van wijs ouderschap. Verder: toen één lid van They Might Be Giants zijn pols brak, en de ander bij een inbraak al zijn gitaren kwijtraakte, konden ze een tijdlang niet optreden. Om de band toch gaande te houden, begonnen ze Dial-A-Song, een antwoordapparaat dat liedjes van de band afspeelt.

En natuurlijk: "That's Not What I Meant", waarin het verhaal van Shaheen wordt behandeld. Klik in de links op "RA" om de desbetreffende aflevering direct in RealAudio te beluisteren. Voor meer over Shaheen, lees hier verder.

ALLES VAN WAARDE IS WEERLOOS.

Weet u nog die foto die ik vorig jaar zomer maakte van een prachtige muurschildering bij Cooper Square in New York, vlak langs de Bowery? Welnu, hooguit twee weken later was 'ie weg.

Forever Tall was een stadsgezicht tegen een met sterren gevulde nachthemel; ogenschijnlijk vanaf het zuiden gezien, maar het perspectief is inconsistent, waarschijnlijk om al die herkenbare gebouwen erin te kunnen proppen: het Chrysler-gebouw, het Empire State Building. Die laatste is hier overigens rood-wit-blauw gekleurd - wist u dat hij elk jaar ter ere van Koninginnedag oranje kleurt? De wortels gaan diep. Middenin de blauwe stad met witte lichtjes, precies waar voor- en achtergrond elkaar ontmoeten, verrijzen twee gigantische torens, van top tot teen gevuld met allerlei bloemen.

Dit beeld is tekenend voor de houding van New Yorkers tegenover hun stad: de mensen die in het WTC werkten waren in de ogen van velen bovenal zakenmensen, Starbucks-drinkende soldaten in driedelig grijs die acht (of meer uur) per dag iets onbegrijpelijks deden met kopieermachines en getallen op een beeldscherm. En de gebouwen waren lelijk, grotesk en voor veel mensen niet veel meer dan een uit de kluiten gewassen kompas: "Almost anywhere in Manhattan, if you can see the WTC, you know you're walking south".

Een ontnuchterend beeld, wellicht, en de schildering kreeg daardoor wellicht juist méér waarde: het ging uiteindelijk om mensenlevens immers, en om een stukje van deze stad - onze stad, zo lijken de artiesten duidelijk te willen maken.

Het werk kwam op mij over als een toonbeeld van de spontaniteit, levendigheid en ziel van New York: dat mensen de moeite nemen om zoiets tot in de puntjes te ontwerpen en uit te werken, zich in bochten moeten wringen voor het verkrijgen van gemeentelijke toestemmingen etc. Nu heeft de projectontwikkelaar het overgeschilderd in het kader van de kruistocht der gentrification. Alles van waarde is weerloos.

TOCH NIET ZELDZAAM GENOEG.

There he goes. One of God's own prototypes. Some kind of high powered mutant never even considered for mass production. Too weird to live, and too rare to die.

uit de verfilming van "Fear and Loathing in Las Vegas"

Hij was de man die jij en ik niet durven te zijn, de laatste Beat Poet, een onverantwoordelijke eikel, en systematisch blootlegger van de het Amerikaanse handelsmerk bij uitstek: hypocrisie. Met zijn pen begroef hij de American Dream en werd hij tegelijkertijd een moderne belichaming ervan.

Hunter S. Thompson was een moeilijk mens. Hij schold interviewers uit om een klein technisch probleem, of liet ze twintig minuten wachten omdat hij per sé "Sense and Sensibility" af wilde kijken. Hij verzamelde twee zaken: wapens en explosieven; en drugs, vooral veel drugs:

We had two bags of grass, seventy-five pellets of mescaline, five sheets of high-powered blotter acid, a saltshaker half-full of cocaine, and a whole galaxy of uppers, downers, laughers, screamers... Also, a quart of tequila, a quart of rum, a case of beer, a pint of raw ether, and two dozen amyls. Not that we needed all that for the trip, but once you get into a serious drug collection, the tendency is to push it as far as you can.

uit de verfilming van "Fear and Loathing in Las Vegas"

Niet dat hij dat iemand anders zou aanraden, natuurlijk - "I wouldn't recommend sex, drugs, or insanity for everyone, but they've always worked for me." Ondanks - of dankzij? - zijn extravagante interesses leek Thompson de dingen vaak net iets eerder door te hebben dan de rest. Op 12 september 2001 schreef hij:

We are going to punish somebody for this attack, but just who or what will be blown to smithereens for it is hard to say. Maybe Afghanistan, maybe Pakistan or Iraq, or possibly all three at once. [...] This is going to be a very expensive war, and Victory is not guaranteed -- for anyone, and certainly not for anyone as baffled as George W. Bush. All he knows is that his father started the war a long time ago, and that he, the goofy child-President, has been chosen by Fate and the global Oil industry to finish it Now. He will declare a National Security Emergency and clamp down Hard on Everybody, no matter where they live or why. If the guilty won't hold up their hands and confess, he and the Generals will ferret them out by force.

uit de column "Fear and Loathing in America" voor ESPN.com

(Aan de andere kant, afgelopen oktober zat hij er helaas goed naast met zijn voorspelling.)

Zijn ultra-subjectieve, prettig egocentrische stijl was een verademing voor een publiek dat zijn vertrouwen in de gevestigde journalistiek verloren had. Achteraf gezien was hij een weblogger avant la lettre, getuige bijvoorbeeld dit fragment (uit zijn boek over de presidentsverkiezingen van 1972) dat gezien kan worden als een manifest voor de weblogcultuur:

So much for Objective Journalism. Don’t bother to look for it here- not under any byline of mine; or anyone else I can think of. With the possible exception of things like box scores, race results, and stock market tabulations, there is no such thing as Objective Journalism. The phrase itself is a pompous contradiction in terms.

uit "Fear and Loathing: On the Campaign Trail '72"

(Frappant detail: mijn voormalig docent Piet Bakker gebruikt dit citaat in een paper over de media, zie ik nu in een googletje.)

Mahalo, Dr. Gonzo. Moge je herrie trappen daarboven met Cash en Theo, en ja, ook met Nixon.

VVV-PRAATJE.

Marinebasis Brunswick werd in 1943 gebouwd op voormalige bosbesbouwground met het oog op de opleiding van Canadese en Britse luchtmachtpiloten. De strategische locatie in Maine, de meest noordoostelijke uithoek van de VS, zorgt voor gemakkelijke aansluiting bij transatlantische vliegroutes en is daarmee van alle binnenlandse Amerikaanse bases het dichtst bij Europa.

If you like the outdoors, you will love being stationed at Brunswick.

Maar Maine biedt meer dan alleen oorlogsmaterieel: naast het Walhalla voor goedkope verse kreeft en verdomd veel sneeuw is Maine volgens de overlevering de geboortegrond van de de thermostaat (niet waar, 't was een Hollander) en de oorwarmers (wel waar) - slechts een greep uit de vele uitvindingen die hier zijn gedaan. Oké, het is verdomde koud en je mag je auto 's nachts niet op straat laten staan vanwege het sneeuwruimen - zeiden we al dat het hier vaak sneeuwt? - maar je kunt als ingezetene goedkoop leren skiën (pdf) of je kinderen op voetbal zetten (regels van het spel, opvoedkundige wijsheden en slecht weer-beleid hier (pdf)). Bij een beetje sneeuw spelen we gewoon door hoor. We hebben trouwens ook een woestijn, zij het een kleintje. Als het sneeuwt zou je niet eens als zodanig herkennen.

If you're looking for a great getaway, then head to Maine.

Dus, ben jij die bedreigde Nederlandse politica die er éven tien weekjes tussenuit wil: kom naar Brunswick, Maine!

VRAAGJE.

Can we stop beating around the bush now and just kerry on?

Please?

VOSSENJACHT.

Kijken dus, vanavond.


En ook deze en deze. Maar da's niet vanavond.

FOUR MORE BEERS!

De nacht van vrijdag 8 oktober op zaterdag 9 oktober, 3:00: De opening van de partijvergadering van de Alcoholican Party. Op de agenda: het grote 2004 Presidential Debate Drinking Game. Voor de niet-ingewijden: de regels.

-Stap 1: Choose yer booze. Dat spreekt.

-Elke keer als iemand zegt "I have a plan": neem een slok.
-Elke keer als Bush zijn aapjesgezicht opzet: neem een slok.
-Elke keer als Kerry getallen noemt: neem een slok.

Na de vorige vergadering ingestelde regels:
-Elke keer als iemand zegt "It's hard work": neem een slok.
-"You forgot Poland": neem een slok.

Met ingang van de volgende vergadering gelden de volgende regels:
-Op de achtergrond zit een buitengewoon zwaarlijvige man op de eerste rij: neem een slok.
-"Need some wood?" Neem een slok.
-"Internets." Neem een slok.

Ziet u wel, ik ben wel geëngageerd.