"Back, and to the left."

Meeliften op de waan van het web doe ik al een tijdje liever niet meer - als ik al stukjes schrijf, maar dat terzijde. Toch: één aspect van het al veelbesproken "wijnincident" lijkt mij tot nu toe zodanig onderbelicht dat ik het niet kan laten één en ander hier even aan te halen.

Namelijk, wijn gooien naar vermaarde misdaadverslaggevers is netjes noch reputatiebevorderend, erger nog: doodzonde van een prima glas Mooi Kaap Droë Rooi (VARA-cateringbudgetten inschattend). Daarover verder niets. Maar als mijn ogen mij niet bedriegen liet een al even vloeibare vergeldingsactie niet lang op zich wachten. Aanschouw.

Eerst de beelden die we nou allemaal wel hebben gezien:

NOS via VARA

Maar dan. Links in beeld komt mevrouw de Vries - zo lijkt me althans - aangestormd en pakt iets van tafel:

Terwijl de ruggen van Jeroen Pauw en Anita van der Sloot de voorgrond domineren maakt Jacqueline op de achtergrond een werpende beweging:

In het volgende shot zet Jacqueline een schijnbaar leeg glas neer.

Voor de duidelijkheid: de hand links in beeld is van Jeroen Pauw, die juist een glas óppakt:

Waarschijnlijk geeft hij dit dan aan Jacqueline die het water gebruikt om Peters ogen uit te spoelen, maar dit gebeurt buiten beeld. Tot dit moment ontbreekt de audio. Zodra het geluid terug is hoor je Pauw zeggen: "Doe maar water in je handen". Dan zijn zowel meneer als mevrouw de Vries in beeld en zegt Jacqueline: "Nou, dat heb je goed opgevoed", waarop een vrouw (Anita?) antwoordt: "Nou, niet dus".

NOS via VARA

Oordeel zelf. (Relevante beelden ongeveer halverwege.)

Tot zover deze kleine oefening in beeldanalyse, Zapruder-stijl. Opmerkelijk aan deze affaire zijn de verschillende spanningen die er uit blijken: de familie van der Sloot versus de familie de Vries, natuurlijk; maar ook VARA versus NOVA, waarbij de eerstgenoemde not amused is over het uitzenden van de beelden door de actualiteitenrubriek, als we P&W-regisseur Bert van der Veer mogen geloven. En tenslotte, het moet gezegd: oude versus nieuwe media, omdat de dienstdoende ANP-verslaggever na afloop van P&W slechts over de uitzending zelf berichtte, terwijl de discussie op het internet zich - na de aanzet door Corrie Gerritsma - al toespitste op het bizarre dessert.

Niet dat het ANP - als het bericht gebaseerd was op slechts de televisie-uitzending - op de hoogte had moeten of zelfs kúnnen zijn geweest van het incident na afloop, natuurlijk: maar de snelheid waarmee het door derden het web op werd geholpen is kenmerkend voor deze tijd, al is het maar om de rol van Twitter. (Verdere eenentwintigste-eeuwse verhandelingen over de technologische zeitgeist laat ik over aan de profeet zelf.)

Rest nog de Adriaan van Dis-vraag:"Was het rood? Wit? Of water?".

Twee bier.

Ter ere van de eerste Nederlandse uitzending vanavond van de beste Britse sitcom van de afgelopen tien jaar: bovenstaande opwarmer met fragmenten en wat niet al. Even op de drie stipjes klikken voor automatisch doorspelen, goed?

Let wel, Two Pints of Lager and a Packet of Crisps is bedacht door Susan Nickson, die jonger is dan ik (en dat stoort mij) en ook nog een vrouw is. En dat stoort mij.

Laat ik kort zijn: voor velen zal de eerste kennismaking zal er één zijn van "sjezus, niet nóg meer piemelgrappen". Maar hou vol, en binnen de kortste keren zul je meegezogen worden in de incestueuze microkosmos die Runcorn heet, en sluit je Jonny, Janet, Gaz, Donna - en vooruit, ook Louise dan maar - in je hart.

En alle seksistische, leeftijd-istische gekheid op een stokje: dan wordt het ook ineens duidelijk wat Nickson precies heeft gecreëerd: ze koppelt op ogenschijnlijk moeiteloze wijze een precieuze studie van de Grote Amerikaanse Sitcom (Seinfeld, The Simpsons, Cheers, Frasier) aan onder de microscoop gelegde episodes uit haar eigen leven in een kutdorp bij Liverpool.

Nou maar hopen dat de vertaling wat is. Cheers, like!

Two Pints of Lager and a Packet of Crisps:
Ma-do 20:50 Comedy Central.

MUZIEKNERD? WAT HEET!

Hoe kan het nu zo zijn dat Wat Heet! vorige week aandacht besteedde aan Anton Corbijns film over de zanger van Joy Division zonder daarbij te vermelden dat de openingstune van datzelfde programma een loungy xylofoonversie van het bekendste nummer van datzelfde Joy Division is?

Video (tune aan het begin, relevant fragment 3:30)

Pshaw.

PAUL'S TV-TIP.

Morgenavond om 22:00 op BBC2: The Grid. Een co-productie met het Amerikaanse TNT over het kat-en-muisspel tussen een transatlantische antiterrorisme-eenheid en een terroristencel. "Weer een terreurthriller?", hoor ik u denken. Jawel; maar, zegt de BBC:

The drama looks at the defining threat of our time but does so on a bigger scale than is possible with shows like Spooks and 24.

De miniserie is gefilmd in Toronto (het nieuwe Hollywood hè mensen), Marokko en Londen, maar binnen het verhaal zijn de locaties nog diverser: Egypte, Saudi-Arabië, Groot-Britannië, de VS, de Verenigde Arabische Emiraten, Nigeria, Zwitserland, China, Canada, Syrië en Jemen komen allemaal voorbij. Het werd trouwens geregisseerd door Mikael Salomon, van Band Of Brothers weet u nog. Dat belooft wat!