A CLASSY WAY TO COMMIT SUICIDE.*

Uit Bagombo Snuff Box:

1. Use the time of a total stranger in such a way that he or she will not feel the time was wasted.
2. Give the reader at least one character he or she can root for.
3. Every character should want something, even if it is only a glass of water.
4. Every sentence must do one of two things -- reveal character or advance the action.
5. Start as close to the end as possible.
6. Be a sadist. No matter how sweet and innocent your leading characters, make awful things happen to them -- in order that the reader may see what they are made of.
7. Write to please just one person. If you open a window and make love to the world, so to speak, your story will get pneumonia.
8. Give your readers as much information as possible as soon as possible. To heck with suspense. Readers should have such complete understanding of what is going on, where and why, that they could finish the story themselves, should cockroaches eat the last few pages.

Kurt Vonnegut, 1922-2007.

SHIV'AH.

Bellow, too, is convinced that to have a conscience is, after a certain age, to live permanently in an epistemological hell. The reason his and Dostoevsky's heroes are incapable of ever arriving at any closure is that they love their own suffering above everything else. They refuse to exchange their inner torment for the peace of mind that comes with bourgeois propriety or some kind of religious belief. In fact, they see their suffering as perhaps the last outpost of the heroic in our day and age." --Charles Simic in New York Review of Books, 31 mei 2001

Een stukje didactiektactiek: Op de middelbare school was ik zo'n berekenende leerling die doorhad dat als je iets van James Joyce op je lijst zette bij Engels, dat dit Verbluffende Tijdloze Literaire Meesterwerk © (hierna te noemen VTLM©) dan als een soort zwart gat alle aandacht van de andere boeken vandaan zou zuigen, zodat je vrijwel het gehele mondeling aan dat ene boek kon wijden. Hoe kundig en geroutineerd de leraar ook een bruggetje probeerde te maken naar één van de andere boeken (die je natuurlijk niet had gelezen), je kon moeiteloos het gespreksonderwerp weer terugbuigen naar het VTLM©, want de leraar was verslingerd aan Joyce en jij wist dat.

(Bij leraren Nederlands werkt Reve meestal wel, met een klein aantal gevaarlijke uitzonderingen. Begin om dit te controleren eens uit jezelf over Mulisch - als de leraar je alvorens te antwoorden een korte, verward-strenge blik toewerpt dan weet je dat het goed zit: rennen naar de bieb om De Avonden te scoren, dus. Geschiedenisdocenten zijn minder dogmatisch, maar controverse scoort eigenlijk altijd. Tip: Nietszche, de Koran of Mein Kampf.)

Dus ik moet toegeven, toen ik braaf Saul Bellow 's Seize the Day aankruiste was dat aanvankelijk puur bedoeld als literaire opvulling: oneerbiediger kan bijna niet, maar Bellow was de schoudervulling in mijn boekenlijst. Ik bedoel, welke zestienjarige wil er nou lezen over een zure vent in een midlifecrisis? Maar ik werd snel meegesleurd: Bellow was diepzinnig en grappig tegelijk, diep tragisch en toch hoopgevend, en vertelde over een Amerika waarvan ik toen nog niet wist dat het bestond - een Amerika dat ik niet op tv had gezien. Waar Thompson de ballon van de American Dream met een bazooka uit de lucht schoot, liet Bellow langzaam de (gebakken) lucht er uit lopen, vulde hem met helium en keek vroom toe hoe hij uit het zicht zweefde, voor altijd buiten bereik van de gewone man. "Seize the Day" werd gemakkelijk een favoriet, en ik heb mooi m'n mondeling ermee vol geluld. Een negen.

Maar belangrijker nog: Bellow leerde mij iets simpels maar onwaarschijnlijk belangrijks (waarvan ik overigens vermoed dat alleen joden het echt begrijpen): dat de pijn nooit zal ophouden, en dat je daarnaar ook niet hoeft te streven. Bedankt en vaarwel, mister Bellow.

Ook bij: wim de bie metafilter

02-11.

Ik heb op dit moment even heel weinig te zeggen. Sprakeloos.

Thomas Schlijper en Fokke & Sukke ook niet.

--------------------------------------------------------------

Met de verschrikkelijke gebeurtenis in Amsterdam vanochtend en deze belangrijke dag voor de VS in het achterhoofd word ik herinnerd aan de prachtige woorden van Bill Clinton in het kader van de Dimbleby Lecture voor de BBC in 2001:

When I was my daughter's age, just about to embark on my great adventure in England, just before that Martin Luther King and Robert Kennedy, two of the heroes of my youth, were murdered by their fellow Americans for trying to reconcile the American people to each other. Gandhi, the greatest spirit of the age, murdered, not by an angry Muslim but by a fellow Hindu because he wanted India for the Muslims and the Jains and the Sikhs. And the Jews and the Christians. Sadat - murdered not by an Israeli commando, but by a very angry Egyptian - a member of the organization now headed by Bin Laden's number two guy - an angry Egyptian. Because how could he be a good Egyptian or a good Muslim because he wanted secular government in Egypt and peace with Israel, though he got the desert back. And one of the people I have loved most in my increasingly long life, Yitzhak Rabin, was murdered not by a Palestinian terrorist, but by a very angry young Israeli Jew who thought he was not a good Jew or a good Israeli because he wanted lasting peace for Israel through the recognition of the legitimate aspirations of the Palestinians for a homeland. And that guy who murdered him got exactly what he wanted - he derailed and delayed the peace process and let it be swarmed and mauled by all those people who were under the foolish illusions that their differences matter more than the fact that they are all the children of Abraham.

So that's what I want you to think about. It's great that your kids will live to be ninety years old but I don't want it to be behind barbed wire. It's great that we're going to have all these benefits of the modern world, but I don't want you to feel like you're emotional prisoners. And I don't want you to look at people who look different from you and see a potential enemy instead of a fellow traveler. We can make the world of our dreams for our children, but since it's a world without walls, it will have to be a home for all our children.

(Cursivering van mij, natuurlijk.) Zo was het ook in mei 2002, toen iedereen over elkaar heen buitelde om te zeggen: "Laat het alsjeblieft geen moslim zijn!" Het bleek een oerhollandse, blanke milieuactivist uit Harderwijk. Vandaag lijkt dat anders. Iemand die niet begrijpt dat Theo geen vijand was, maar een medereiziger.