MY BLUE MANHATTAN.

N.B: het langverwachte Lowlandsstukje staat onder dit stukje.

Het zat eraan te komen: de gevaarlijke combinatie ietwat suffige slaapkamer + toegang tot een computer met laserprinter heeft dit weekeinde een kritiek niveau bereikt, en ik had dan ook uiteindelijk geen andere keuze dan helemaal los te gaan met de Rasterbator (wikipedia).

Nu wordt mijn muur gesierd door een pointillistische rendering van Manhattan zoals gezien vanaf de Brooklyn Bridge. In trouwe recursieve metastijl heb ik het eindproduct weer gefotografeerd en dat ziet u, lieve lezer, dan ook hierboven, tegen mooi blauw strijklicht van de ondergaande Haagse zon.

Een detail van het Empire State:

En aan de andere muur hangt nog een wat grover gesneden impressie van het Haagse Stationskwartier. De oorspronkelijke foto is niet bewerkt: de digitale camera waarmee ik deze foto nam heeft de eigenschap de geometrie van een bewogen genomen foto te verstoren (omdat het beeld niet ineens maar lijn voor lijn wordt opgebouwd), waardoor de Hoftoren naar rechts lijkt over te hellen. (Als je dit met een "analoge" camera (film) probeert, overigens, is het resultaat gewoon vaag, uit focus).

Laat ik u, lieve lezer, tenslotte de oorspronkelijke foto's niet onthouden, tot aanvaardbaar formaat opklikbaar en wel:

Als uitsmijter lijken mij nog wat postmoderne kunstmanifesto-soundbites gepast: Anything can be art, everywhere is a stage gallery, enzo. Dan weet u dat.

ALLES VAN WAARDE IS WEERLOOS.

Weet u nog die foto die ik vorig jaar zomer maakte van een prachtige muurschildering bij Cooper Square in New York, vlak langs de Bowery? Welnu, hooguit twee weken later was 'ie weg.

Forever Tall was een stadsgezicht tegen een met sterren gevulde nachthemel; ogenschijnlijk vanaf het zuiden gezien, maar het perspectief is inconsistent, waarschijnlijk om al die herkenbare gebouwen erin te kunnen proppen: het Chrysler-gebouw, het Empire State Building. Die laatste is hier overigens rood-wit-blauw gekleurd - wist u dat hij elk jaar ter ere van Koninginnedag oranje kleurt? De wortels gaan diep. Middenin de blauwe stad met witte lichtjes, precies waar voor- en achtergrond elkaar ontmoeten, verrijzen twee gigantische torens, van top tot teen gevuld met allerlei bloemen.

Dit beeld is tekenend voor de houding van New Yorkers tegenover hun stad: de mensen die in het WTC werkten waren in de ogen van velen bovenal zakenmensen, Starbucks-drinkende soldaten in driedelig grijs die acht (of meer uur) per dag iets onbegrijpelijks deden met kopieermachines en getallen op een beeldscherm. En de gebouwen waren lelijk, grotesk en voor veel mensen niet veel meer dan een uit de kluiten gewassen kompas: "Almost anywhere in Manhattan, if you can see the WTC, you know you're walking south".

Een ontnuchterend beeld, wellicht, en de schildering kreeg daardoor wellicht juist méér waarde: het ging uiteindelijk om mensenlevens immers, en om een stukje van deze stad - onze stad, zo lijken de artiesten duidelijk te willen maken.

Het werk kwam op mij over als een toonbeeld van de spontaniteit, levendigheid en ziel van New York: dat mensen de moeite nemen om zoiets tot in de puntjes te ontwerpen en uit te werken, zich in bochten moeten wringen voor het verkrijgen van gemeentelijke toestemmingen etc. Nu heeft de projectontwikkelaar het overgeschilderd in het kader van de kruistocht der gentrification. Alles van waarde is weerloos.

AMERICA IS NOT THE WORLD.

Een opdracht naar mijn hart: VPRO's Nachtpodium roept kijkers op om een videoclip te maken bij een nummer van mijn held, Morrissey. America is Not the World is een 'haat/liefdesverklaring' aan de VS, de huidige woonplaats van de Iers-Engelse zanger. De gekozen inzending komt in de uitzending: op 31 oktober wel te verstaan, twee dagen voor de Amerikaanse presidentsverkiezingen.

Om een indruk te krijgen van het resultaat van mijn inspanningen hoef je maar drie dingen te doen:

-De video bekijken in RealVideo (4:16 minuten):
Breedband (15 MB, aanbevolen)
Heb het niet zo breed-band (7MB)

-Een aantal still-foto's uit de video bekijken;

-En even de tekst meelezen, is belangrijk. Hij is namelijk goed.

Ik ga de DVD vandaag insturen. Wish me luck.

THE SMELL OF FREEDOM.

Dus, de foto's van New York, ze zijn hier? Wauw! Wel doorklikken hè, lieve mensen.

En ja, dat plaatje hierboven is gigantisch, beste niet-breedbandgebruiker. So sue me.

KNISPERENDE CLICHÉ'S.

Ik herinner me een interview met Michiel Romeyn (Jiskefet) in de Rails, jaren terug. Hij was in New York en werd gek van de drukte, de immense gebouwen, de prestissimo vaart van het alledaagse leven, vooral: dat hij het gevoel kreeg dat hij hier niemand was. Het werd zo erg dat hij ter plekke een psychiater bezocht:

Dok, geef me een pilletje ofzo, want dit trek ik niet.

De kalme, zinnige repliek van de zieltjesknijper:

Boeddhistische monniken werken hun leven om dat te bereiken, het verlies van je identiteit; Hier krijg je het gratis!

Zo voel ik me hier, maar op een positieve manier. Het moment dat je voor het eerst je ogen open doet word je een soort van één met de stad. Ik ben in steden geweest waar je niet alleen meteen als vreemdeling of toerist wordt herkend, maar ook met de nek wordt aangekeken; hier spreken de mensen je met een glimlach aan, en ja - vaak ook als ze niks van je willen. Je voelt je, om het er maar eens dik bovenop te leggen, New Yorker.

Bovendien kan ik me niet onttrekken aan het idee hier eerder te zijn geweest: voor een belangrijk deel is dat natuurlijk een toonbeeld van de culturele impact van deze stad. Contra-intuïtief als het klinkt: het voelt gewoon niet zo groot. Welnu, als je het niet erg vindt: ik heb een knisperende, krioelende massa rauw leven hier waaraan deelgenomen moet worden.

Mini-update: een verwijzing naar het artikel met iets correctere bewoordingen dan in mijn herinnering vind je hier.