PRAAGSE LENTE.

Het was 1997. Ik was vijftien en, volkomen in lijn met mijn levensfase (puber) en muzikale smaak (Nirvana - c'est tout) destijds, had ik lang haar. Vies lang zelfs. Ik zeg dat, want ik was in Praag toen. In de metro. Met hordes andere Zoetermeerse scholieren. We spraken luid en onnozel, zoals puberende leerlingen plegen te doen.

Ik was me terdege bewust van het volume en de relatieve stupiditeit van onze uitwisselingen, want: door perrontechnische omstandigheden stond ik redelijk geïsoleerd van de groep, met als gevolg dat ik bijkans moest schreeuwen om mijn flauwe grappen verstaanbaar te maken voor mijn land- en leeftijdsgenoten.

Tussen mij en hen bevond zich een ouder echtpaar, dat mij gedurende de gehele rit afkeurend aankeek. Ze verstonden Duits, en ik zag dat de man ons Nederlands herkende. Vlak voor Staromestské Námestí bereikte zijn frustratie met de jonge West-Europeanen zijn stembanden:

Sie sind sogar schrecklicher als die Deutschen!

Natuurlijk had ik moeten antwoorden:

Es tut mir Leid. Ich spreche kein Wort Deutsch, und ich habe keine Ahnung was das bedeuten soll.

Maar zoiets bedenk je altijd precies twee minuten te laat. En al was ik zo ad rem geweest, er was geen speld tussen te krijgen: de tirade van de oude man ging door, lang nadat de deuren van de trein gesloten waren en enkele tientallen Hollandse HAVO'ers de roltrappen naar het Oudestadsplein bestegen.

Vandaag heb ik hem eindelijk vergeven.

Promiňte a děkuji. Srdečně děkuji!