Operatie Biddinghuizen, 2007. (4)

U heeft de legerkistjes afgestoft, de tent schimmelvrij verklaard, de route uitgestippeld (waar u naar smaak, inzicht en Voorzienigheid van gaat afwijken), en zelfs de boel eens van een andere kant bekeken.

Maar nog nooit was Lowlands zo multimediaal^*. Vooral bij Today's Art valt er van alles af te webtweepuntnullen, zij het Twitteren dan wel Flickr'en, YouTuben of wat de jeugd van vandaag ook al niet bedenkt. Leuk voor zowel bezoekers als thuisblijvers.

Tot Lowlands!

P.S: Lowlanders, geek als ik ben ben ik ten tijde van het festival waarschijnlijk het makkelijkst bereikbaar via Twitter. XO!

Eerder op GNFTI: 2005 verslag; 2006 vooruitblik, verslag; 2007 vooruitblik, Google Earth overlay. Elders: de Volkskrant, 3voor12, File Under, Flickr, YouTube, nog meer YouTube.

*: Dit kun je natuurlijk elk jaar zeggen. Zo zat ik een Lowlands of tien geleden te chatten (via IRC, natch) met de Heideroosjes (voor minder deed ik het niet) die minder dan tien meter van me af zaten.

Operatie Biddinghuizen, 2007. (3)

Als Autodrop één ding bewezen heeft, is het wel dat een oproep tot verbod de beste promotie is. En goed voor je kan het ook niet zijn, zo'n verblijf onder zeeniveau. (Mijn Engelse neefje verwachtte torenhoge muren om Flevoland heen: geen slecht idee.) Nee, dan het volkslied van onze jongste provincie: Waar wij steden doen verrijzen / op de bodem van de zee/ onder Hollands wolkenhemel / tellen wij als twaalfde mee.

Ik roep dan ook op tot een algeheel verbod op Flevoland, te beginnen met een Flevoban voor de horeca vanaf 1 juli 2008. (Wel mogen Flevoshophouders aparte Flevoruimtes inrichten voor diegenen die het écht niet kunnen laten.) En een uitzondering geldt, zoals altijd, voor Dat Ene Weekeinde in Augustus.

Daarover dus. Allereerst: pas op voor grote lijnen. Het is de vloek van de journalist om patronen te zien waar ze niet zijn, en nergens is dat zo misplaatst als wanneer het om Lowlands gaat. Zo zou u, zoals de Volkskrant afgelopen woensdag, kunnen reppen over “de voelbare invloed van Ian Curtis” - voor mijn part had er “de geest van Theo” gestaan of desnoods “drie dagen cultuurknuffelen met het nalatenschap van Bush in het achterhoofd” - goeie punten, allemaal, maar het lijkt me verstandig om te benadrukken dat Lowlands vooral over zichzélf gaat.

Ja, lieve lezer, Lowlands is de zelfingenomen, solipsistische Ouroboros van de evenementenbranche, een meta-metafestival zó verwijderd van haar oorspronkelijke definitie (“eh, je kan er bandjes kijken”) dat Derrida er vanuit de hemel op neertuurt, even aan zijn pijp lurkt, en mompelt: “O. [...] O jee.”. En dat is een Goed Ding, Lieve Lezer. Sterker nog, Lowlands is een kroon op de beschaving, een gift gods. Laten wij steden doen verrijzen. Leest u mee?

--> ACHTERGRONDMUZIEK BIJ HET LEZEN, TER LERING ENDE VERMAAK

GROTE LIJNEN

Had ik u even tuk. Er zijn wel degelijk algemene tendensen en eerste indrukken te melden. Zo is Alpha salonfähiger geworden. Misschien zelfs volwassener. Tuurlijk, de gigantueuze monstertent biedt nog altijd onderdak aan Hilversum Drie-darlings die blijkbaar de afslag Landgraaf hebben gemist en toen maar een tijdje hebben rondgereden tot ze zichzelf in Biddinghuizen aantroffen: noem een Kaiser Chiefs, noem een Killers.

Maar meer dan ooit tevoren lijken er onder de artiesten die dit jaar promoveren naar die blauwgele wigwam vele te vinden die weliswaar brede kritische steun genieten, maar die de Lowlander zich vooral zal herinneren van hun eerdere actes de présence voor een kleiner publiek, zoals Editors en Arcade Fire. Opmerkelijker nog is dat iemand als Damien Rice – die het toch vaak van de meer fluisterende registers moet hebben – voor de galmende Behemoth wordt gegooid die Alpha heet.

Dan: Lowlands cultiveert steeds nauwgezetter haar eigen hypes. Punt in kwestie is uiteraard de veelbesproken Magneetbar, die vorig jaar inderdáád een klein publiek geheimpje was (wat met haar maffe kostuums en haar kosteloze bier), maar nu ook vooral als zodanig wordt geadvertéérd, als in: “dit is onze boomhut, alleen voor leden – en iedereen is lid!”. Nu moet Lowlands doen als Lowlands doet, want dat is de Tao – maar de onderscheidende bezoeker moet zodoende wel op zoek naar nieuwe, eigen toevluchtsoorden. GRATIS TIP: de Vogelkathedraal, ergens naast X-Ray. Vraag me niet hoe ik het weet, maar dat gaat de nieuwe hippe hangout worden. Ik voel het.

Zoals een profeet uit Issaquah, Washington ooit zei: fads they come and fads they go / and God, I love that rock and roll. De keerzijde van iedere hype is haar eindigheid; en hoewel Lowlands eer toekomt voor het immer bedenken van Gekke Nieuwe Dingetjes moet erkend worden dat er ook dit jaar een aantal formats een stille dood zullen sterven. (Voor medeleven, bel John de Mol.)

Meest saillante voorbeeld is het ooit onvolprezen Lowlands University: de première met Ruud Lubbers bewees op verbluffende wijze hoe goed dit onwaarschijnlijke concept – toch gewoon hoorcollege op een moment waarop u er niet op zit te wachten – eigenlijk binnen het Lowlandsuniversum páste. Vorig jaar was er nog meneer professor Gerard 't Hooft als rock star of physics, maar de nieuwigheid is er gewoon af. Wellicht dat op vrijdag nog wat mensen bij prof. mr. Pieter van Vollenhoven hun donderdagse vierentwintig-uurstentkater willen uitslapen, en met prof. dr. Robbert Dijkgraaf heeft LL Uni een Gerard 't Hooft 2.0 in handen, maar ach. Lowlands University is creatief failliet, en er zullen weinig mensen huilen op haar begrafenis.

Tot slot nog een economisch bulletin. Blijkbaar gaat het goed met Nederland, want vorig jaar schrokken hordes goedbedoelende would be-Lowlanders – ondergetekende incluis – zich een Pinkpophoedje van de plotse uitverkoop, zo kort voor het fluitsignaal. Dit jaar schoof het laatste enkeltje Biddinghuizen nóg eerder over de toonbank: zelfs voor augustus nog maar begónnen was. (Overigens is bij het ter perse gaan van de Volkskrant de muntprijs blijkbaar nog niet vastgesteld. Houd uw portemonnee goed vast.)

VRIJDAG

Land gemaakt door mensenhanden / vol vertrouwen en met kracht. U ontwaakt als ware het een verjaardag en Kerstmis ineen. Maar dan brakker. Want u bent op donderdag gekomen, en laat ik het niet merken dat dat niet zo was. Sokjes aan en zoeken die wielewaal!

Eerste taak is zoals altijd het zorgvuldig bepalen van waar nóu toch weer die eervolle traditie moet worden nageleefd, Het Zien Des Openingbands. Want dat is belangrijk. In tegenstelling tot vorig jaar is de keuze nu snel gemaakt: u gaat naar Mark Ronson. Waarom? Omdat hij Ryan Adams covert en het is niet slecht. Omdat hij Radiohead covert en het is niet slecht. Sterker nog, hij covert de Smiths en het is. Niet. Slecht. Een rocknerd-lieveling dus. Daarnaast heeft hij ook nog geknikkerd met hiphop-halfgoden als Mos Def en Ghostface Killah, dus u weet wat u in huis haalt: een kwiek aperitief om de smaakpapillen voor te bereiden, de voetjes nat te krijgen, de auditieve cortex te configureren op modus: Lowlands.
UPDATE 06-08: Mark Ronson blijft thuis.

En dan, dán pas, het terrein verkennen. Steek vanaf de India over en kijk met een niet te opvallende, licht verdenkende blik naar de Magneetbar. Wat gebeurt daarbinnen? En dan de buren: de groene Grolsch-loods. Hier verkopen ze oud bier in nieuwe flessen. Denk ik. Niemand vertelt mij ooit iets. Maar deze plekken zijn op z'n minst verdacht en bovenal toch nog een beetje eng, dus het is zaak dat u koffie haalt en zich nestelt in de Vogelkathedraal. Waarom precies, dat weet ik niet, maar u zult er geen spijt van krijgen. Strijk neer en overzie uw rijk. (Biechten mag ook, maar bewaar dat liever voor zondag.)

Ontspan.

Maar niet te lang, want er moet doorgestoomd worden naar de Alpha, want dat mag weer dit jaar. En wat waren ze lief, Tom Smith en zijn kornuiten, toen ze in 2005 door een kleine logistieke catastrofe in de India stonden, maar hun backline nog op Heathrow. “Never fly Easyjet,” grapte Smith, en frunnikte wat onwennig rond met één van de zoveelste van collegiale collega's geleende gitaren. “Ik denk dat deze van Sons & Daughters is – of toch van Voicst? Bedankt, in ieder geval.” Laat ik dat bijbelse stambomengezeik achterwege laten (“Gewoon de Britse Interpol” - “Nee man ze hebben het allebei van Joy Division afgekeken” - “Ja maar dit is weer meer Echo and the Bunnymen”) en zeggen: Editors is één van de meest sympathieke Engelse bandjes, en het is meer dan de moeite waard om te kijken of ze nu – ten tijde van Het Moeilijke Tweede Album – evenzeer overtuigen met hun onderkoelde, broeierige liederen.

Om in Engeland te blijven gaan we naar India, maar onderweg is het aan te raden om als gepaste voorbereiding op wat komen gaat even langs te lopen bij de Grolsch voor Lily Allen, want zij is de anti-Amy Housewine: maak u geen zorgen, ze zuipt evenveel hoor (als we The Sun mogen geloven) maar ze is zo authentiek als de pest, wat met liedjes zingen over haar immer stonede kleine broertje en klagen tegen de pers dat ze zichzelf dik vindt.

Maar niet blijven plakken, want we moeten naar Jamie T, The One Man Arctic Monkey, Pretender to Mike Skinner's Throne, Esq. Een verhandeling over de jongeheer Treays is niet compleet zonder het te hebben over The Streets, en dat ga ik heel kort houden. Mike Skinner maakte als The Streets met Original Pirate Material een universeel meesterwerk dat flirtte met UK Garage en het tegelijkertijd parodieërde; Jamie T is zijn erfgenaam maar heeft nog veel, veel meer schijt aan genres. Debuutalbum Panic Prevention is eigenlijk een mixtape, maar dan met eigen liedjes. Rest ons enkel nog namedropping: The Clash, The Specials, Joy Division, Billy Bragg. Zegt tenminste één van deze namen u wat? Kom dan kijken en lees Jamies dagboek. [GNFTI over Jamie T: Panic Prevention.]

Dan weer terug naar de dit jaar weer serieus te nemen Alpha. Arme Damien Rice. Zijn meisje is bij hem weg. Ooit sloot Rice met zijn ouwe band Juniper een contract met Polygram, maar deed een Rasmussentje: aan de vooravond van de opnames van wat hun eerste album voor een groot platenlabel zou worden ging hij trainen in Mexico – dat wil zeggen, hij verdween naar Italië. Na een paar jaar als straatmuzikant bracht hij het magistrale O uit, dat terecht op iedere koffietafel in Engeland en Ierland ligt. En wat voor meisje trouwens: Lisa Hannigan was met haar stem als een engel een steunpilaar in het oeuvre van Rice, en nu ze er mee gekapt is wacht elke Damien Rice-minnende Lowlander in spanning af of Rice de immense Alpha ook zonder haar tot gepaste stilte weet te manen.

Dan mag u kiezen. De eer van slotact is te verdelen tussen de live erg sterke feestact Basement Jaxx, Damon Albarns allstarproject van deze week The Good, the Bad and the Queen, New Weird America-aanvoerder Devendra Banhart, en 3FM-lievelingen The Killers.

Nou moet ik Banhart een eervolle vermelding geven, want man. Shit is goed. En bonus: u hoeft zich er niet voor te schamen. Maar ik ken geen schaamte, en het vlees is zwak, dus ik sluit aan voor de Killers. Een band die ondanks zulke wanstaltige albums toch zulke fantastische nummers maakt krijgt een krul in mijn boekje. Om niet te zeggen broekje. Wat mij brengt bij het dagfeitje dat Rufus Wainwright zijn “Tulsa” (“You taste of potato chips in the morning”) naar verluidt over Killers-zanger Brandon Flowers handelt. Dish dish dish!

Homo-erotische cantates terzijde: áls u er bij was eerder op de avond, bij Damien Rice in de Alpha, in het voorvak links van het middenhek, tussen die gast die maar niet wilde ophouden met praten en dat meisje dat alle teksten kende maar geen Engels, dan bent u nu verliefd. Op wie, of wat, dat doet niet terzake. Er moet gedronken en gedanst worden, het weekend is jong. GRATIS TIP: kús eens iemand. Is bijzonder prettig.

MARK RONSON (Londen, hippe hop en kekke covers): 14:00, India [MP3: Amy (Ryan Adams-cover)]
EDITORS (Birmingham, Engeland, onderkoelde new-wave revival): 16:40, Alpha [MP3: All Sparks]
LILY ALLEN (Londen, pop, singer-songwriter): 17:40, Grolsch [MP3: Alfie]
JAMIE T (Londen, singer-songwriter, electropop): 18:35, India [MP3: Sheila]
DAMIEN RICE (Ierland, singer-songwriter, troubadour): 20:15, Alpha [MP3: I Remember]
DEVENDRA BANHART (Texas, indie folk): 22:00, India [MP3: Heard Somebody Say]
of
THE KILLERS (Las Vegas, glam-gitaar-pop-meisjes-rock): 22:00, Alpha [MP3: Mr. Brightside (demo)]

U TWIJFELT: Dizzee Rascal (ik versta die man niet), Mika (“I could be anything you like”? Doe dan!), Kasabian (diep respect, maar ik heb strootjes getrokken en Jamie T won).

U MIJDT: Heideroosjes, de Lama's (beiden bij gebrek aan slechter: beiden zonder veel moeite te haten).

ZATERDAG

Waar de zee werd teruggedrongen / die zoveel verschrikking bracht. Alleen waar ik "zee werd teruggedrongen" zei bedoelde ik "beker werd leeggedronken" en waar ik "verschrikking" zei bedoelde ik "plezier". Stop de tijd, ik wil twee jokers inzetten.

Omarm uw kater. Sterker nog: verwordt tot uw kater. Nog lang geen tijd voor reflectie; nu is de tijd voor koffie. Games In Concert belooft ook de moeite waard te worden voor de Nontendo: afgelopen jaar bewees het concept zich al in verscheidene zalen, en Super Mario op tig violen (en een trommel en fluit, wellicht) lijkt een uitstekende gelegenheid voor het Koffieconcert, ook al zo'n Lowlandstraditie die in ere gehouden dient te worden. U kan toch zitten, want het is vroeg en in de Alpha.

Dan is het nog even afwachten wie de TBA in de Lima in gaat vullen; daarna ligt de dag voor u open als een maagdelijk wit vel. Echt, want opvallend genoeg kent de Lowlandszaterdag veel kwaliteit maar weinig waar een bindend reisadvies voor mag worden afgegeven. Ga eens langs bij The Rifles, als u van degelijke, nonsensloze gitaarliederen van Britse makelij houdt. Of Kubus en kornuiten (inclusief de vrijheidshater Salah Edin), als u van de hiphop bent. Turbonegro desnoods, als u geeft om ranzige herrie en verontrustend loyale fans.

Wel wil ik even een klein pleidooi houden voor Tom van Laere, de Belg die droomde dat hij Amerikaan was en die zich Admiral Freebee noemt: in 2003 was ik samen met vriend L. op tijd opgestaan om hem in de Golf te zien. Dit jaar staat hij in de theatertent - u weet wel, die waar u altijd zo lekker lang voor in de rij mag staan - en daar komen de klanken van de Vlaamse cowboy waarschijnlijk veel beter tot zijn recht. En spelerij terzijde: beschuldigingen van Americana-nepperij mogen tegenwoordig op dovemansoren vallen, al is het alleen maar omdat Freebees laatste album een duet bevat met die beroepssamenzangeres uit Alabama: Emmylou Harris, wiens CV leest als een encyclopedie van iedereen die ook maar iets betekent of betekend heeft in de folk- en countrygeschiedenis (Willie Nelson, Neil Young, Gram Parsons, Ryan Adams, Bright Eyes, gaat u door).

Ook blijft het vooralsnog even spannend wie de verrassingsact van 17:45 in de Alpha wordt: verschillende - al dan niet zelfbenoemde - insiders menen een Grote Naam te verwachten, hetgeen tot wilde speculaties leidt die variëren van absurd tot absurder: zo heb ik namen als White Stripes, Faithless, Nirvana, de Beatles, en God de Vader Zelf (alleen een DJ-set, natch) voorbij horen komen. U zegt het maar. Wel weet ik dat Smashing Pumpkins niks te doen hebben die dag (maar wel die ervoor en erna, en ook nog in de buurt); wat dat betekent weet ik niet, ik speculeer ook maar mee.

UPDATE 02-08: 't Is Gabriel Fucking Rios. Bedankt voor de moeite!

Tevens wil ik aanraden even bij Interpol langs te lopen - het zijn toch de ranzigste steegjes van New York waar deze ernstig kijkende mannen de mosterd halen, en dat lijkt me een uitstekend bodempje voor de lange, lange nacht die komen gaat. Of u daarna Kaiser Chiefs gaat begroeten in Alpha is louter afhankelijk van uw stemming en smaak. Het enige dat ik er over kwijt wil is dat ik in 2005 - toen Kaiser Chiefs toch nog iets minder een huis- tuin- en keukennaam was - geprobeerd heb iedereen binnen gehoorbereik te overtuigen dat het een hiphop-act betrof ("'Kai-sahhh..... CHIEEF!!'"). Dit met wisselend succes.

Dan: naar buiten, naar buiten. U heeft de hele dag nauwelijks een agenda gehad, maar nu heeft u natuurlijk met uw vrienden afgesproken bij de Vogelkathedraal. En drinkt u vele cocktails!

GAMES IN CONCERT (NL, Nintendo-mega-orkest): 13:30, Alpha [YouTube]
THE RIFLES (Londen, geen-gezeik Britrock): 14:45, Grolsch [MP3: Peace & Quiet]
ADMIRAL FREEBEE (Vlaamse cowboy): 16:15, Juliet [MP3: Rags 'n' Run]
INTERPOL (NYC, ernstig kijkende mannen, vuige new wave): 20:50, Grolsch [MP3: Next Exit]

U TWIJFELT: Jimmy Eat World ("Bleed American" is een meesterwerk, maar what have they done for us lately?), The View (Ik draag ook wel eens een tijdje dezelfde broek. Nou en?), CSS (I bet that you sound better on the dancefloor).

U MIJDT: Saybia (out-Coldplay-en Coldplay, en dat is een prestatie), Patrick Wolf (Peter Pan in concert!).

ZONDAG

De natuur laat zich hier gelden / dieren kiezen nest of hol. Maar het is zondag in het dierenrijk, en u verlaat zowel nest als hol - maar niet noodzakelijk in die volgorde - en spoedt zich naar waar het feest der feesten is. Misschien zelfs al voor Alamo Race Track, want die doen het echt niet slecht voor een stelletje Hollanders, maar dat tijdstip moet u ook maar trekken.

Wel is er na het krieken van het middaggloren een verplichte excursie naar de Bravo, want een stel jonge kleine paarden hadden een club, maar die was oud, dus nu is er een nieuwe, ofzo. Goed, ik geef toe, ik weet weinig over New Young Pony Club, maar laat ik dit zeggen: op mijn lokale Lowlands-rayonvergadering werden er cijfers uitgedeeld, en NYPC scoorde ondanks of dankzij de stemmen van een stel notoire zuurpruimen hoger dan zelfs Arcade Fire of Motörhead. Het zal de naam zijn. Het is vrolijke electropop, en u wordt er wakker van.

Wakker genoeg, hopelijk, voor de Zoveelste Zweedse Slaapkamerheld. Loney, Dear heet deze, en ik ben zijn fan. Zoals iedere voorvechter van de knäckebröd-indiepop maakt Loney, Dear understated voortkabbelende popjuweeltjes met een voorliefde voor koortjes en glockenspiel. Maar waar zijn landgenoten het toch vooral moeten hebben van hun tekstuele breedsprakerigheid en zelfspot (Jens Lekman), harmonieuze overredingskracht en safety in numbers (I'm From Barcelona), precieuze studies van de Angelsaksische pophistorie (Peter, Björn and John en wéér Jens Lekman) en, het moet gezegd, een goedkeurend stempel van de invloedrijke Amerikaanse muziekpers (alle bovenstaande) springt Emil Svanängen er uit door gewoon nóg een paar kilowatt subtieler te zijn dan zijn collega's. Loney, Dear lijkt vrij te zijn van enige intellectuele of muzikale baggage, als een soort Broken Social Scene zonder uit de hand gelopen experimentatiedrift. Of Okkervil River op een zonnige dag. Of Belle & Sebastian zonder Belle. Of Sebastian.

Hetgeen een gepast ouverture zal zijn voor nog zo'n Scandinaviër (maar dan één uit Noorwegen, dus deze telt niet mee voor bovenstaand lijstje): Erlend Øye, met zijn jongste project The Whitest Boy Alive. Aanvankelijk wilde de blekere helft van Kings of Convenience er een elektronisch feestje van maken; blij dat het dat niet is geworden, want het uiteindelijke resultaat blijkt een sterke oefening in - mag ik het zeggen? - minimalistische pop, en voelt als electropop waarop simpelweg alle elektronica is weggelaten. Met een ritmesectie die een geüpdatete versie van The Cure speelt en Øyes immer tot kalmte manende stem is The Whitest Boy Alive hét chillmedium voor de Lowlandszondagmiddag, en dat gaat u nodig hebben, met het oog op wat u nog te wachten staat.

Daarna moet u verplicht heiligschennis plegen en kiezen tussen Motörhead en Sonic Youth, waarover ik met een recht gezicht weinig anders kan melden dan dat ze beide Heel Belangrijk zijn en Iconen uit de Muziekgeschiedenis. There's no pleasing everyone. Ondergetekende zal zich laten meeslepen naar de oudgedienden van Sonic Youth omdat zijn vrienden anders niet meer met hem praten.

Maar over meeslepen gesproken. Hoeveel beter kan het zijn, in Lowlandstermen? Prime time, zondagavond 20:00 in de Alpha, hét moment waar iedereen het hele weekend naartoe heeft gewerkt - alle eerdere artiesten waren slechts meesterknechten in dienst van de halfgoden die hun aantreden zullen maken als Hoofdact van Lowlands. In 2005 overrompelden zij al met één van de beste Lowlandsconcerten ooit, en nu zijn ze de retour met een nieuw album en een meer dan welverdiende reprise in de polder. Verdere woorden zijn overbodig: Arcade Fire.

En al wat daarop volgt is dan ook slechts slagroom. Dinosaur Jr kunt u doen, bijvoorbeeld, als u van gescheurde trommelvliezen en indiehelden met weelderig glooiende grijze lokken houdt (sprak een YouTube-commentator: "Gandalf rocks!"). Of Tool, voor de meest intelligente, welbespraakte metalband ter wereld. Groove Armada, desnoods, mocht u een vagina of zin in een feestje hebben. Maar wat u ook kiest, ergens in uw achterhoofd zal de herinnering aan de hemelse herrie van Arcade Fire blijven knagen, en er zit dan ook niets anders op dan het op een zuipen te zetten. Alles mag op. Ga eens langs bij Kees van Hondt - de meest eclectische DJ van het meest eclectische festival op vaderlandse bodem - voordat hij na vannacht met de VUT gaat.

Alles mag op.

ALAMO RACE TRACK (NL, indie rock): 11:30, India [MP3: We Like to Go On]
NEW YOUNG PONY CLUB (Londen, new wave discopop): 13:20, Bravo [MP3: Ice Cream]
LONEY, DEAR (Zweden, singer-songwriter, indiepop): 14:10, India [MP3: I Am John]
THE WHITEST BOY ALIVE (NO/ DE, singer-songwriter, new wave): 16:15, Lima [MP3: Burning]
SONIC YOUTH (NYC, noise, post-punk): 18:15, Alpha [MP3: Teen Age Riot]
ARCADE FIRE (Montreal, majestueuze indie rock): 20:00, Alpha [MP3: Rebellion (Lies) (live)]

U TWIJFELT: U.N.K.L.E. (kent eigenlijk iedereen alleen van die ene samenwerking, dus wat valt er verder te beleven?), Nine Inch Nails (legendarische band die zichzelf vakkundig overbodig heeft gemaakt).

U MIJDT: The Pigeon Detectives (hype in een glas water), CocoRosie (raar-voor-het-raar, na de gekke act blijft er weinig over), Simian Mobile Disco (zonder de andere helft van de band en zonder Justice blijft generieke dansmuziek over.)

MAANDAG

Jongens waren we, maar aardige jongens. Later zullen we ons dit schaterend herinneren. Het is gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.

Eerder op GNFTI: 2005 verslag; 2006 vooruitblik, verslag. Elders: de Volkskrant, 3voor12, File Under, Flickr, YouTube, nog meer YouTube.

Operatie Biddinghuizen, 2007. (2)

Lieve Lezer, Goed Mens, Vroom Cultuurvorser. Als zelfrespecterende Vriend van Lowlands heeft u natuurlijk allang de Volkskrantbijlage uitgeplozen, de Mobile Festival Guide gedownload en, vooral, het Blokkenschema in viervoud uitgeprint - maar heeft u al de Lowlands 2007 Google Earth Overlay?

Nee, natuurlijk niet, sufmiep. Want ik heb ik hem net gemaakt. Waarom? Opdat u de Flevo'se klei eens van boven kunt bekijken i.p.v. van onder (zoals dat nou eenmaal gaat na een paar dagen modderhappen), en bovendien punaises in de polder kunt prikken - of user generated content kunt toevoegen, zoals dat hoort te heten - in de trant van "deze foto heb ik hier genomen", "hier ben ik mijn maagdelijkheid verloren" of "hier heb ik een punker aan een roestige spies geregen".

DOWNLOAD DUS:
DE LOWLANDS 2007 GOOGLE EARTH OVERLAY.

En vooral: toevoegingen en correcties welkom.

Google Earth vind je hier. Werkt niet in Google Maps. Niet geldig in combinatie met andere aanbiedingen. Met bijdragen van Niek Froma.

Operatie Biddinghuizen, 2007. (1)

Lieve Lezer, Goed Mens, Vroom Cultuurvorser.

Lowlands 2007 is weldra aanstonds. Sterker nog, komende woensdag is het Volkskrantbijlage- en Blokkenschemadag, en dat is aanzienlijk gewichtiger dan, zeg, Vlaggetjesdag. Geen compulsief-gedetailleerd routeschema (nog) dus van mij, maar wel even een auditieve preview voor éénieder, leken en snobs gelijk. Luisteren maar.

NOT SO SILENT.

If you would create an dream band, which persons would be in it?

[I]'d have a monkey on bass, a panda on drums, an octopus on accordion, a wolf on vocals. they'd all have human qualities though, the wolf for example would be gay but does not come out until the 3rd record for which they take a giant step in a more balearic pop direction. this is where the octopus puts the accordion back in the latin pop tradition.

How do you typically go about when writing and composing your songs?

I wake up early. From the night before I have carefully folded four clean towels and hung them on a chair. I feed the birds from my window. On my desk there is a bowl of red apples, I take one bite, then put it back waiting until the bite turns brown. I spin on my chair, a dirty thought passes through my head but I let it be. As a young magpie lands on my window sill I slowly wipe my sweaty forehead with one of the towels.

Then I lie down for a few hours. When I wake up it is late and I buy the evening paper, carefully reading every word. I open my window and throw breadcrumbles to the young magpie. Occasionally I throw small rocks at him with the message "Life is hard" written in tiny red letters. Then I have supper and I go to bed.

Antwoorden van Jens Lekman op mapleleaves.se.

BIG IN JAPAN (TINY EVERYWHERE ELSE).

-...Hotel
-...Rose
-...Police Club
-...Ska Paradise Orchestra
-...Sex Destruction
-...Adventures
-Birds of...

Ik bedenk me net dat je je band kan noemen hoe je wil als er maar "Tokyo" in de naam zit.

ANGLO-SAXONS AT THE DISCO.

Het is een waarheid als een koe: youth is wasted on the young. Maar hoe klínkt jong zijn, en hoe klinkt het als iemand het wél kan waarderen?

De vergelijking dient zich bijna wanhopig aan, en ik zal hem dan maar meteen uit de weg ruimen: vijf jaar geleden sprak Mike Skinner (als The Streets) rechtstreeks tot de harten van éénieder die jong was, in West-Europa leefde, en wel eens een joint had gedraaid of een spelcomputer had beroerd. Original Pirate Material (2002) was een meesterwerk sui generis, en één van de beste platen van deze eeuw.

Maar laat de vergelijking daar ophouden, godzijdank. Het zit zo. Jamie T heeft een nieuwe basgitaar. Maar goed ook, want anders zou hij ons allemaal overhoop schieten met het pistool waaraan hij zijn spaargeld anders zou hebben besteed. Nu zingt hij met zijn bezopen vrienden de gospel van het viersnarige instrument. En dat is nog maar het begin.

Wat volgt is een eclectische barrage die wat taal betreft alleen maar in clichés te vatten is: respect voor klassiekers, geen respect voor stijlgrenzen, crossover te over, jeugdige levenslust.

Goed, nog even de vergelijking dan. De kwaliteiten die Mike Skinner verhieven tot genie - voordat hij zich verloor in zelfgenoegzame conceptalbums en met wodka zwaaien tijdens Lowlands - waren vooral zijn zeer directe spreektaalteksten en een geluid dat zowel een parodie op het toen hippe UK Garage was als een samenvatting ervan, onderwijl gewiekst leentjebuur spelend bij min of meer verwante stijlen als reggae en mainstream hiphop.

Welnu, de directe aanspreekvorm, die deelt Jamie wel met Mike. Maar waar Mike ophoudt met een tekstuele knipoog naar Craig David pakt Jamie het concept van de crossover, schopt het in tweeën en denkt er geen seconde langer over na. Want om een postmoderne dooddoener te recyclen: wat doen genres er ook toe, tegenwoordig? Bij nadere beluistering wordt het klinkklaar dat de praat-zing-rap vrijwel het enige kenmerk is dat Jamie T gemeen heeft met The Streets. En misschien dat we er nu eindelijk over op kunnen houden.

Want Jamie, die luistert liever naar The Clash, Joy Division en The Specials, als we zijn eigen muziek op oorwaarde mogen beoordelen. Eén en ander getransponeerd naar 2007, natuurlijk; soms slick en dan weer lo-fi slaapkamerstijl.

Hetgeen al saillant wordt na het frivole openingsstuk over de nieuwe basgitaar: bij opening klinkt "Salvador" als een kokette zwanenzang waar Guillemots nog een puntje aan zouden kunnen zuigen, maar binnen de kortste keren verwordt het met het binnenkomen van de drums tot een gitaardansnummer waar Franz Ferdinand of Bloc Party dan bijvoorbeeld weer niet vies van zouden zijn. "Bang bang, Anglo-saxons at the disco", inderdaad.

Wat volgt is "Calm Down Dearest", een portret-onder-invloed dat in eerste instantie doet denken aan - de laatste keer, echt! - "Too Much Brandy" van The Streets, maar waar Mike Skinner naar Amsterdam ging gaat Jamie gewoon de dansvloer op. Bovendien zijn daar een Fender Rhodes (sample, maar toch) en een heus refrein. Om niet te spreken van hevig gesnuif in de microfoon.

In het akoestische "Back in the Game" klinkt onze jonge hond uit Wimbledon als een jonge Dylan die Arctic Monkeys covert, en alleen dat lijkt me al een Brit Award waard. Het begin en eind van "Operation" herinneren me eraan dat Jamie veelvuldig gebruik maakt van korte spraakfragmenten tussendoor, a la Jens Lekman; dit versterkt de terloopse vibe, ook al kun je er geen flikker van verstaan. De indiepopgitaren van dit lied en het mantra "all thriller no filler" verheffen dit lied al tot vaste prik bij BBC Radio 1, als ze daar het lied dat erop volgt ooit zat zijn, tenminste.

Want in zekere zin is "Sheila" toch Jamie T's proudest moment. De reeks grootsteedse portretten van het reilen en zeilen van doodnormale mensen klinkt op het eerste gehoor als een aflevering van EastEnders, ondersteund door drumloops, contrabas-samples en hypnotische synths en strijkers. Echter, in tegenstelling tot het eeuwige drama rond Albert Square worden de figuren in dit lied gechroniqueerd door een minstreel die er echt wat bij voelt. Doet het ook nog goed in de pub, wat wil je nog meer.

(Nu ik erover nadenk doet "Sheila" nog het meest denken aan het onnavolgbare "Two Pints of Lager and a Packet of Crisps", het intens komische geesteskind van één van mijn helden, Susan Nickson, die haar ervaringen met een klein stadje ergens in een hoek van Engeland met succes in sitcomvorm goot.)

Eerlijk is eerlijk, dieptepunten zijn er ook. Het vermoeden mag bestaan dat Jamie zijn slaapkamer wellicht wat gehaast heeft verruild voor een contract met Virgin, en de auditieve aanwijzingen zijn er. Dat "Dry Off Your Cheeks" weelderig in ruis baadt is tot daaraan toe, maar de één of andere boerenkinkel die ver op de achtergrond iets onverstaanbaars roept zorgt dat dit lied toch vooral een verdwaalde niet-voor-publiekdemo lijkt. Waarom, in godsnaam?

Daarna komt het niet meer goed. Het prettig aan ADHD lijdende "If You Got the Money" heeft dan wel een Inner Circle-sample en teksten als "Mama still wants you home for supper", en "Alicia Quays" heeft een geestige titel, maar na het magistrale "Sheila" is het album toch iets te duidelijk over zijn hoogtepunt heen, en lijkt het mantra van "Operation" toch gelogen: dit is opvulmateriaal.

Jammer, en dit laat de luisteraar dan ook achter met twee gedachten. Enerzijds kan ik me niet onttrekken aan de gedachte dat Jamie met enige haast wat radiogeile tracks heeft neergeplempt om zijn meerderen in maatpak te plezieren. Anderzijds blijft staan dat Jamie T een plaat heeft gemaakt die niet alleen uniek is maar die ook veel mensen aan zal spreken.

Ach, zong Badly Drawn Boy niet "Songs are never quite the answer, just a soundtrack to a life"? De film waaronder deze plaat klinkt, daar wil ik best deel van uitmaken. Op z'n minst maakt deze plaat dat ik weer eens dronken wil worden in Londen, en dat is een pluim waard.

Jamie T - Panic Prevention [2007].

PARADIJSVOGELS 2006.

En hoe het was. Innemend knutselende vogels, een betoverende Latijnse Zweed, broddelende Nederpoppers, wat uitgelaten groente en geworpen fruit, duizenden Britten, een bejaarde punker en onbeschríjflijk veel meer waren in 2006 de slagroom op de vertrouwde Biddinghuizense taart van veel bands en andere cultuuruiters, veel drank en andere genotsmiddelen, weinig slaap en (dit jaar) weer eens veel, héél veel modder.

Foto geleend van Lowlog

--> Lees verder...

Eerder op GNFTI: verslag Lowlands 2005, vooruitblik Lowlands 2006.
Elders: Lowlog, LiveXS, 3voor12, 3voor12wiki, Volkskrant, File Under, MOMI.

Een N.B.'tje vooraf: op 3voor12 zijn veel van de hier besproken concerten te beluisteren of te zien, of zijn er on-site sessies van de artiesten opgenomen. Echter, linken naar een specifiek item op 3voor12 is zo lastig (Javascript yay!), dat ik ervoor gekozen heb om van een aantal artiesten clandestien mp3'tjes te trekken, die aan het eind van de betreffende stukjes gelinkt zijn. Take that, 3voor12. Wel stiekem even nakijken aldaar, want ze hebben wel heel veel moois.

INLEIDING

Ten opzichte van voorgaande jaren werd Lowlands 2006 werd vooral gekenmerkt door de onverwachte uitverkoop op het laatste moment, een veelheid aan Britse bezoekers en artiesten, weerbarstige maar dapper getrotseerde streken van de elementen, en een programmering die zowel bescheiden als gedurfd te noemen is.

Toen ter elfder ure bekend werd dat het laatste enkeltje Biddinghuizen over de toonbank was geschoven, waren hordes gierige would be-Lowlanders grandioos het zaadje. Dit zijn van die ongure types die tot het laatste moment wachten om hun ticket aan te schaffen, want "het verkoopt toch niet uit, weet je wel", teneinde op de grijze markt(plaats) een toegangsbewijs te verkrijgen van iemand wiens kat ineens ziek was ofzo. Nou, u moet weten, GNFTI is zo'n type.

Ja, u leest het goed, we spreken de Dag Voor Lowlands en ik was kaartjesloos thuis. Dan mag ik nog wel zo'n grote bek open trekken over wat je wel en niet moet doen in het polderparadijs; ook pseudo-experts en vermeende veteranen als ik kunnen treuzelen met onnavolgbare naïviteit.

Ik denk dat ik niet overdrijf als ik zeg dat ik meer dan duizend keer op de F5-toets heb gedrukt met een bekende veilingsite in het browserscherm. Tegen de tijd dat ik allang lauw Aldibier had moeten wezen zitten drinken op camping drie had ik me allang neergelegd bij de waarschijnlijkheid dat ik vijf of zes briefjes van vijftig van de hand ging doen ter boetedoening voor mijn tot dusver schrijnend gebrek aan kaartjeskoopkundigheid, en dan maar niet ging eten op Lowlands, of een paar maanden droog brood ging nassen, of beiden.

Toen, om zeventien over zeven plaatselijke tijd, was er een redder. Een jongeman bood zijn kaartje aan op een bekende veilingsite: tegen kostprijs, nog wel. Het toeval - neen, lot - wilde dat deze jongeman geografisch gezien slechts luttele kilometers verwijderd was van mijn woonstee, en toen ik zijn aanbod las greep ik dan ook met dramatisch aplomb (je had me moeten zien) naar mijn telefoon, om deze barmhartige koopman mede te delen dat ik heus wel wist dat ie platgebeld werd, dat het nu eenmaal een gekkenhuis is, en dat ik zijn hoogste bod wel wilde overnemen, in een slijmerige "pick me!"-poging om hem te overtuigen dat het gewoon handig zou zijn om mij dat kaartje te doen toekomen omdat ik dichtbij zijn vaste woon- en verblijfplaats verkeer.

Zijn antwoord? "Nee, je bent de eerste, eigenlijk. En m'n vrienden gaan niet, dus ja, waarom zou ik meer vragen."

Er is een God. Ik heb nog nooit zo hard gefietst. Dank u, Robin. Er is goeds in deze wereld.

GNFTI's kaartkopend vermogen: 1 voor idee en uitvoering, 7 voor uiteindelijke redding. 4.

Dan: de Buitenlanders. Wat waren ze met veul! Op eerdere Lowlandsen liep men op een onbewaakt moment nog wel eens een verdwaalde Vlaming tegen het lijf; in 2006 echter wemelt het van de internationale polderpelgrims. Het merendeel ervan (tenminste vierduizend, heb ik me laten vertellen) reisde af vanuit Groot-Britannië, maar ik hoorde ook de Franse, Spaanse en zelfs Duitse taal op het terrein.

Hierbij viel niet alleen op dat veel van de overzeese gasten een bevriende local als gids en vertaler-waar-nodig tot hun beschikking hadden, maar vooral ook dat onder het merendeel van deze Hollandse ambassadeurs het niveau van het gesproken Engels opmerkelijk hoog lag, zelfs voor dutsj stendurds. Tussen neus en lippen door en zonder omslachtige beschrijvingen bij de Asia Food aan onze vrienden uit Albion uitleggen dat een loempia een spring roll behelst, daar lijkt de hedendaagse Lowlander-met-gasten zijn hand niet voor om te draaien. Prachtig.

De Britten: gezellig en kleurrijk (of dronken en witroze, hoe je het ook ziet). 9.

Dan het weer. Menig zuurhoofd heeft hoofdschuddend toegekeken toen men kennis nam van de voorspoedige kaartverkoop enerzijds, en de onheilspellende berichten van Meteo Consult anderzijds. Natuurlijk weet de doorgezomerde Lowlander dat het weer slechts een bescheiden rol speelt in de evenementbeleving, maar zelfs dat in acht nemende lijken de weergoden ons relatief gespaard te hebben: oké, zo af en toe viel er wat water uit de lucht, maar toen ik op zaterdagochtend bijkans m'n tent uitgebrand werd door dat gele ding in de hemel kon ik me moeilijk ergens zorgen om maken. Op zondag werd het uiteindelijk dan toch een blubberbad, maar er zijn grenzen aan alle mazzel, en beter zondag dan vrijdag.

Het weer: vrijdag 7, zaterdag 8, zondag 3. 6.

Dan de programmering, die ik hierboven zowel bescheiden als gedurfd heb genoemd. Waarom? Welnu, aan kaskrakers zoals altijd geen gebrek, zie Muse, Arctic Monkeys, Massive Attack; maar dit zijn de allergrootsten, en die zullen er altijd zijn, maar ze vormen in mijn optiek niet de ruggegraat van het festival. Het is tenslotte Pinkpop niet. Wat juist ontbrak waren de "grote" namen uit de indiehoek: hadden we vorig jaar nog het veelgeprezen Arcade Fire en de oudgedienden van The Pixies op ons briefje staan, in 2006 was het in de categorie indiehelden hooguit Belle & Sebastian dat hordes zure Pitchforklezers met ironische T-shirts naar de Grolschtent deed sjokken om daar met hun armen over mekaar één en ander gade te slaan. Niet dat ik dat als een gemis zie, maar een naam als Sufjan Stevens, Okkervil River of Bright Eyes (altijd welkom) op de poster zou niet hebben misstaan. Genoeg te doen op Lowlands, natuurlijk, en dat maakt het relatieve gebrek aan indie sweethearts ook gedurfd: zo zie je nog eens wat anders (Guillemots, bijvoorbeeld: daarover later meer.)

Programmering: voor mij minder must-sees dan verwacht, maar zoals altijd gedurfd en gevarieerd. 7,5.

Nog een punt van orde: sinds het aanschaffen van mijn eerste mobiele telefoon (net als iedereen in 1998) heb ik me niet zo bedroevend onbereikbaar gevoeld op Lowlands. Ik weet niet hoezeer anderen belemmerd waren in hun mobiele communicatie, maar navraag toonde aan dat het vooral de klanten van Telfort waren die hun telefoon net zo goed thuis hadden kunnen laten liggen. Nu weet ik dat technologie niet iets is waar je je afhankelijk van moet gaan voelen; maar onhandig is het wel, bovendien lijkt me dat naast bierdrinkende feestfanaten als ik er toch ook professionals rondlopen op het terrein wier werk het vereist dat ze bereikbaar zijn. Simpel gezegd: extra zendmasten, my ass.

Bereikbaarheid via Telfort: vrijwel non-existent. 1 of 2 keer een sms'je kunnen versturen of m'n voicemail beluisterd. 2.

Anyway, er was ook nog een festival en dat ging zo.

VRIJDAG

De eerste tonen van Lowlands 2006 klonken voor mij in de Bravo, waar het over het podium gespannen afzettingslint vijf minuten voor aanvang nogal onceremonieël werd afgevoerd door een roadie of stagemanager. Nu kan Spinvis wat mij betreft drie kwartier op het podium gaan zitten schijten en dan klap ik nog, maar ik kan me niet losweken van het gevoel dat hij er hier meer van had kunnen maken.

Erik de Jongs muziek is uiteraard heel bijzonder en een genot om live te mogen aanschouwen, en de nu door hem verzamelde bandleden - markante trompettist, virtuoze xylofonist en enthousiaste en vooral lékkere celliste - dragen bij aan overtuigende interpretaties van de idiosyncratische knip-en-plakcreaties die we kennen van de langspelers. Maar toch. Lowlands is geen theaterzaal, en Spinvis speelde vrijwel dezelfde show als ik enkele maanden geleden in het clubcircuit zag. Waarom niet een praatje tussendoor, of een Spinvis-grapje om het ijs te breken aan het stroeve begin van zo'n slopend festival?

Tel daarbij op dat het concert nogal traag op gang kwam, en Erik nooit echt leek te kunnen kiezen tussen zingen en voordragen-uit-eigen-werk. Spinvis staat en valt bij toevalligheden, maar de "schoonheid van de geloopte fout" die op zolder zo makkelijk is op te slaan en 32 keer aaneen te rijgen heeft in de ruime Bravo-tent veel meer aanmoediging nodig, of ruimte om hem te laten ontstaan.

Nogmaals, Spinvis is de eenzame redder van de Nederlandstalige popmuziek en ik kan er geen genoeg van krijgen, maar wellicht juist daarom: meer overgave, alsjeblieft. 6. Luister: "Bagagedrager" live op Lowlands (MP3) (3voor12 over Spinvis)

Tot mijn grote plezier is ervoor gekozen om het concert van José Gonzalez te laten plaatsvinden in de Juliet, de gesloten theatertent waar je altijd zo lekker lang voor in de rij moet staan. Dit bleek een uitstekende keus, want man, hebben wij mooi even met duizend man de liefde bedreven met José daarbinnen.

Soort van. Maar extreem intiem was het wel. Gonzalez is een onwaarschijnlijke bron van zoveel innemendheid: met zijn eenzame Spaanse gitaartje en zijn rode Lacostepolo is de Argentijnse Zweed niet echt het type rockster. Maar verlegen is hij niet. Af en toe denk je: "zou ie het wel naar zijn zin hebben hiero?" en net op dat moment doet Gonzalez z'n mond open en spreekt hij je in het meest kalme, oprechte Engels toe.

De show was een bezielde mengeling van Josés eigen kabbelend-stuwende, soms naar Crosby, Stills & Nash (ja, in je eentje) neigende songs en een handjevol van de slim gekozen en vernuftig uitgewerkte covers waar hij zo bekend mee is geworden.

Gonzalez houdt van doorspelen: behalve als hij zijn gitaar om moest stemmen liet hij na elk slotakkoord slechts twee seconden ruimte om het publiek haar waardering uit te laten spreken, om daarna direct het volgende lied in te zetten. Bij zijn magistrale interpretatie van "Heartbeats" leverde deze werkpaardinstelling een prachtige tweetraps-applausgolf op (als je herkenningsapplausjes krijgt, dan weet je dat je goed bezig bent).

Zijn virtuoze gitaarspel liet zien dat hij makkelijk het hele concert in zijn eentje had kunnen doen: de combinatie tussen open stemmingen en geschoold vingerwerk zorgden voor een hechte balans tussen bas en melodie, die de suggestie wekte van veel meer instrumenten. Gonzalez vindt het duidelijk ook leuk om de grenzen van de vingertechniek op te rekken: echter, het belang van het liedje staat voorop, en de enkele keer dat hij over zijn eigen brein-handcoördinatie struikelt is daardoor des te charmanter.

Toch kwamen op de helft alsnog versterkingstroepen opgewandeld: een blanke percussionist met kaalgeschoren hoofd (hoe Scandinavisch kun je zíjn) die plaatsnam achter twee conga's, en een Aziatisch meisje dat, ja, wat deed ze eigenlijk. Zingen, af en toe, en bij tijd en wijle nam ze een tamboerijn, woodblock of shaker ter hand. Toen de verzameling kleine instrumenten uitgeput was volstond ze met een subtiele handclap op de drie - hetgeen natuurlijk binnen no time tot gevolg had dat de voltallige Julietgemeente met haar mee klapte.

De muzikale aanvulling van het tweetal (dat naast Gonzalez overigens voor een visueel aantrekkelijke etnische mix zorgde) nam echter nooit iets weg van de subtiliteit van de frontman. Sterker nog, hun understated toevoegingen benadrukten juist zijn minimalistische vindingrijkheid: bij gebrek aan een band kan een beheersde voetstamp op het podium, via de door zangmicrofoons opgepikte trillingen, best een basdrum zijn. Nagels op een conga? Hihat. Handclap of woodblock? Snare. En José is gitaar en basgitaar tegelijk.

Overigens creeërde Gonzalez dankzij zijn coverdrift bij mijn weten een Lowlands-unicum: tot tweemaal toe speelde hij een lied dat op hetzelfde evenement door de oorspronkelijke artiest zou worden uitgevoerd. De eerdergenoemde Sony-stuiterballenhit "Heartbeats" natuurlijk, van het bizarre The Knife; maar ook Massive Attack's "Teardrop" moest het ontgelden. Het merk José Gonzalez is zo sterk, echter, dat het oorspronkelijke genre van een lied er eigenlijk weinig meer toe doet: in zijn handen wordt een lied van hem zelf, maar blijft toch herkenbaar. Als afsluiting waren daar Bronski Beat's "Run Away Turn Away" en "Hand on Your Heart" van Kylie Minogue.

Al met al zorgde Gonzalez met zijn warme toon en inzichtelijke covers voor een intieme, magische, elektrische show die iedereen met een glimlach op het gezicht de zaal liet verlaten. Een hoogtepunt van Lowlands 2006. 8,5. (3voor12 over José Gonzalez)

's Avonds was het de beurt aan Snow Patrol, een band die ik op papier grandioos zou moeten vinden: gevoelige, licht onderkoelde liedjesrock, met af en toe een radiovriendelijk popnummer. Ik bedoel, een chronisch onderschatte band als Idlewild kan mij doen smelten; waarom wil het dan nooit boteren tussen mij en de sneeuwpatrouille?

Hun optreden in de Biermerktent zou onze ongemakkelijke relatie weinig helpen. Zoals we dit weekend wel vaker zouden meemaken was het voorste vak gevuld met duizenden maniakale Britten, en ik vraag me af waar ze het enthousiasme vandaan haalden.

Elke keer dat een lied werd ingestart met ratelende Telecaster-gitaren en dan de drums donderend inkwamen als een helleroep vanuit de hemel deed mijn hart een klein sprongetje: "Ja! Dit is het! Dit is wat ik gaaf vind! Dit is waarvoor ik lééf, verdomme!"

Om vervolgens nog vóór het tweede refrein mijn interesse te verliezen in de bij vlagen geniale, maar veelal gezapige zang van Gary Lightbody, die toch vooral in deze wereld lijkt te zijn geroepen om meisjes een licht oppervlakkige staat van verliefdheid te bezorgen, of jongetjes met gebroken hart een licht oppervlakkige bron van steun te bieden.

Toen halverwege de hele show in elkaar zakte door een slecht getimede aaneenschakeling van slepende ballads ("We hebben stiekem synthesizers! Niet doorvertellen!"), was de show bijna niet meer te redden. Het enige lichtpuntje werd geboden door de twee bescheiden radiohits in de slotfase: "You're All I Have" en "Run", twee weinig baanbrekende maar toch uitzonderlijk lekkere popliedjes.

Presentator Dolf Jansen instrueerde ons in de aankondiging nog om tijdens het laatstgenoemde lied de uitgedeelde aanstekers in de lucht te houden (het refrein gaat van "Light up, light up", begrijpt u wel), maar het massale lichtschouwspel vanuit het publiek liet de heren Snow Patrol óf koud, óf de band was van tevoren ingelicht over deze stunt. In beide gevallen vind ik ze weinig sympathiek. Ik kan niet kiezen: was dit optreden nou een gemiste kans, of is Snow Patrol zelf een gemiste kans? 4. Luister: "You're All I Have" live op Lowlands (MP3) (3voor12 over Snow Patrol)

Ik stelde mijn Lowlandsinzicht op de proef door publiekstrekkers Placebo (vaak gezien) en Hard-Fi (waan van de week) links te laten liggen en terug te keren naar de Bravo voor het concert, als je het zo kunt noemen, van The Knife.

Laat ik vooraf zeggen: ik heb respect voor wat broer en zus Dreijer maken, maar ik schijt op conceptuele kunst. (Nu ik erover nadenk zou ik de wereld rond kunnen reizen om mij boven allerlei uitingen van conceptual art wereldwijd te ontlasten en er geld voor vragen en het metaconceptuele kunst noemen, maar ik dwaal af.)

Op plaat maken Olof & Karin innovatieve en uiterst weerbarstige dance, die soms naar 80s-synthesizerpopliedjes neigt, dan weer naar experimentele electro. Uiterst hip allemaal. De Zweden doen aan wars zijn van de media (ook alweer zo hip) en laten zich niet fotograferen, nee nee. Want stel je voor, straks plaatst iemand zo'n foto op het internet!

Dit soort gimmicks dragen natuurlijk wel bij aan een ijzersterke persona, en die werd op Lowlandsvrijdagavond dan ook tot de allerlaatse druppel uitgebuit. Over de publiekskant van het podium was een soort surrogaatjesdoek gespannen, waarop voortdurend nogal verwarrende videobeelden werden vertoond die de songs moesten ondersteunen, of niet.

Olof & Karin (als ze het waren) waren uiteraard onherkenbaar aanwezig, in een allesverhullend pak met lichtgevende ogen. (Dat gedurende het gehele optreden geen enkele aanwezige dronkelap "Tietuh!!" heeft geroepen wekt enige verbazing.) Er was nog een derde 'bandlid': een soort Carnaval Festival-achtige pop die bij tijd en wijle een soort oversized nepdraaiorgel een slinger gaf. Waarom, Joost mag het weten. Waarschijnlijk om de aandacht af te leiden van hun ware identiteit.

De vaak vervormde zang van Karin ging door merg en been, en haar prachtige (bijna Duitse) accent in het Engels gaf een vervreemdende sfeer mee aan de toch al hoekige, vaak kille nummers. Over Olof kunnen we niet veel zeggen: hij sloeg met wat stokjes op dingen, maar volgens mij stonden z'n drumpads niet aangesloten; vrijwel alle muziek kwam van een cassettebandje.

Eerlijk is eerlijk: het mag dan Weird Omdat Het Kan zijn geweest, het was ook sterk. Wat The Knife doet is uniek, zowel op plaat als live, en dat kunnen niet veel artiesten zeggen. Met hun afleidende kunstigheid en ellenlange opbouw ("komt er nog een beat?") zullen ze niet veel nieuwe fans gemaakt hebben, maar de liefhebbers van eigenzinnige, kale electrokunst werden op hun wenken bediend. 6,5. (3voor12 over The Knife)

Voor de gein ben ik nog even blijven hangen in de Bravo, en informeer de pers, GNFTI is ruim een úúr bij een DJ blijven hangen. Nieuws. Canadees Tiga kennen we natuurlijk allemaal van zijn remixwerk: "Hot in Herre", "Sunglasses at Night" en wat al niet meer.

Vanavond kwam hij plaatjes draaien. Nu ben ik natuurlijk totaal niet thuis in dit genre, dus zal ik de bijvoeglijk naamwoorden zoveel mogelijk op stal laten, behoudens dan "overweldigend", "imposant" en "meeslepend". Want dat was het. Wel wil ik nog even het woord "electroclash" laten vallen, want dat schijnt zo te horen.

Vanaf het startschot hield Tiga zichzelf en iedereen bij de les door op het juiste moment een geile opbouw te creëren of juist iets anders te proberen. Eén en ander klonk niet bepaald als de standaard huis-tuin-en-dansvloer-DJ; en belangrijker nog wellicht, de voetjes gingen onwillekeurig van de vloer, en dat gebeurt bij mij niet snel. 8.

Tenslotte: Never Mind the British. Ter ere van de New British Invasion werd de gehele nacht muziek van de eilanden gedraaid, en op basis van wat ik ervan heb opgevangen leek het een brede staalkaart van de immens rijke pophistorie van Groot-Britannië. Het publiek was welwillend: van een dronkemansdans op "Come On Eileen" (toch het beste lied over bukkake ooit gecomponeerd) switchen naar gearmd meebrallen op "Street Spirit (Fade Out)", daar draait de India haar hand niet voor om. 8.

Gehoord:

"Homoboeren bestaan wel, maar ze zijn wel in de minderheid."

Ik (vanuit Juliet-rij): "Ga je niet naar José Gonzalez?"
Zij: "Nee, we gaan naar de Magic Numbers."
Ik (sarcastisch): "O, zij zijn echt vet."
Zij: "Ga jij nou maar lekker naar je Sony-reclame."
Ik: "Ach, zoiets zou jij ook doen als je de kans had."
Zij: "Louter commercie man."
Ik: "Joh, ga lekker stuiterballen gooien ergens!"

"Ik ga straks echt even wat aftersun opdoen, misschien dat dat helpt tegen spierpijn."

"Alles rits? (...) Achter de kits?"

Bij de rij voor het ethnisch homogeen bemenste Thai Food: "Volgens mij wordt er wel gediscrimineerd bij de solliciatieprocedure hiero."

ZATERDAG

De vroege zaterdagmiddag werd een Beatlesfeestje: ter ere van de onlangs verschenen vertalingen van Bindervoet en Henkes bracht een keur aan vaderlandse zangers een Beatleslied in je moerstaal.

Dit had een heel bijzondere revue kunnen worden, maar vanaf de aftrap was duidelijk dat deze show volledig los stond van het boek. Gezien de wel heel vrije interpretaties van de artiesten en het ogenschijnlijke gebrek aan voorafgaande repetities werd het geduld van zowel de huisband De Kevers als het vroege Bravopubliek ernstig op de proef gesteld. Bovendien leek de Powerpoint-operator nog lang niet hersteld van zijn vrijdagkater: de liedteksten die ter uitnodiging tot karaoke op het scherm getoond werden liepen zelden enigszins gelijk met het verloop van het lied.

Tot amateuristische overmaat van ramp verscheen telkenmale groot de melding "Draadloze netwerkverbinding gevonden" in beeld, die de operator dan weer haastig weg moest klikken, om vervolgens met gezwinde spoed de zanger te proberen in te halen. Op een gegeven moment verscheen nog voor het slotakkoord van het vorige lied de titel "Help!" levensgroot op het scherm, een uitroep die me kenmerkend leek voor de geestesstaat van de man achter de laptop.

Visueeltechnische onvolkomheden zijn nog tot daaraan toe, maar veel van de pop-BN'ers maakten er toch ook wel een potje van. De teksten van Bindervoet en Henkes zijn bij mijn weten niet bedoeld als canonische Beatles-vertalingen, maar eerder als interpratieve, vaak humoristische pogingen om de woorden van John, Paul, George & Ringo te verplaatsen naar het Hollandse land. De twee vertalers weten wanneer ze zich op de letter moeten houden en wanneer ze los mogen gaan: zo blijft "She Loves You" gewoon "Ze houdt van jou" maar verandert "Sergeant Pepper's Lonely Hearts Club Band" terecht in "Captain Iglo’s Zeeman’s Zangzaad Koor".

Hoewel ik betwijfel of de aangetreden vaderlandse vocalisten dit wel helemaal goed begrepen hebben, waren er een aantal stembandberoerders die zowel de geest van de Beatles als die van de vertalers bij de strot wisten te grijpen. Vooral de rockers waren in hun element: Marco Roelofs (Heideroosjes) met "Help!" en Denvis (The Spades) met "Huis op stelten" (Helter Skelter) waren erg sterk. Ook de dames mochten er zijn: Floor van After Forever bracht een werkelijk magistrale, bijna theatrale uitvoering van "Zij gaat van huis" (She's Leaving Home). Ook charmant was de uitvoering door Bart en Dennis (Racoon) van "Nergensman" (Nowhere Man), in hun Zeeuwse versie "Nergensvent" geheten. Maar de absolute winnaar was Beefs eigen Pieter Both, die met zijn uitvoering van "Hé Joop" (Hey Jude) als één van de weinigen wél liet zien geoefend te hebben, en het tamme zaterdagmiddagpubliek uit zijn hand wist te laten eten.

De Kevers maakte op de argeloze luisteraar een goedbedoelde maar toch vooral onevenwichtige indruk; Lowlands heeft het eerder gepresteerd om een eerbetoon aan Johnny Hoes gepresenteerd door Henny Huisman te overleven, dus wellicht is het een aardig idee om dit soort feestjes wat later op de dag te plannen, als er bier in de man zit enzo. 8 voor idee en vertalingen, 4 voor uitvoering en continuïteit. 6.

Niet dat een slap Beatlesfeestje onze dag ging verstoren. Nee, niets daarvan. Die middag nog trok ik met hooggespannen verwachtingen naar de Lima voor wat het beste concert van Lowlands 2006 zou worden: Guillemots. Nu is schrijven over muziek natuurlijk als dansen over architectuur, en ieder zijn meuk, maar man, wat een band.

Eerder schreef ik al een ongebruikelijk lovend stukje over deze vogels, en ik was dan ook wat onzeker of aan mijn verwachtingen zou worden voldaan. Al bij het eerste nummer was ik verkocht door dit bont gezelschap, niet in de laatste plaats door de uiterst charmante frontman Fyfe Dangerfield, met zijn ruime gezichtsbeharing, gescheurde ruitjesbroek en verplichte bohemienpet toch een merkwaardige verschijning.

Het is niet bepaald een standaardfrontman: Dangerfield speelt zittend en vrijwel begraven onder zijn keyboardstellage; maar man, ik heb nog nooit iemand zo energiek zien zitten, en door zijn immer bezielde zang en eeuwige grijns weet hij nooit de grip op het publiek kwijt te raken.

Dangerfield wordt aan alle kanten geflankeerd door nog meer vreemde vogels: aan zijn rechterzijde geschoold contrabassiste Aristazabal Hawkes, aan zijn linkerkant de Braziliaanse ex-metalgitarist MC Lord Magrão en twee uiterst energieke blazers.

Het is met name Magrão die Guillemots haar rock & roll-waarden met ijzeren hand weet te handhaven: als enige gitarist en met de voorman verscholen achter zijn Japanse klavieren krijgt hij voortdurend vrij spel om met gruizige riffs of ronde feedback tegenwicht te bieden aan de poppy maar kokette hersenspinsels van Dangerfield.

Wat Magrão overigens deelt met zijn collega-gevleugelden is een voorliefde voor gekkigheid en kleine instrumenten: het ene moment komt hij met een megafoon voor z'n snufferd uit de achtergrond gekropen, het andere gebruikt hij een elektrische boor om bizarre geluiden uit z'n Fender Jaguar te persen. Dat hij zijn instrument serieus neemt blijkt wel uit zijn gebruik van een échte tape echo, dus niet zo eentje uit een kastje met nullen en enen maar met een magneetbandlus, waarnaar hij soms bukt om hem aan te klikken.

De Lima puilde (terecht) rijendik uit deze zaterdagmiddag, en ingewijden en leken tezamen lieten zich gewillig meevoeren met de aanstekelijk enthousiaste en bezielde popliedjes van Guillemots. Uiteraard kwamen prachtnummers als "Made-up Lovesong #43" en "Trains to Brazil" voorbij, maar ook werd een geheel nieuw nummer uitgeprobeerd, dat qua tekst ("Guillemots are coming", zoiets?) en frivole uitvoering nog het meest deed denken aan een band-theme song, in de geest van The Thermals hun "Everything Thermal".

Dangerfield deed zijn best: op een gegeven moment las hij van een verfrommeld papiertje op in quasi-Nederlands: "Dit is een lied over een idioot." Later volgde "Dit is het laatste nummer", een aankondiging die op enkele kreten (waaronder de mijne) van "São Paulo!" mocht rekenen. Uiteráárd was het dat lied, zowel op plaat als live Guillemots hun proudest moment, waarbij op het podium dan ook alle remmen los gingen. Dangerfield deed maar weer eens een greep in de uitgestalde koffer met curiosa, en ging tekeer met een drumstok en een bedeukt oud dienblad.

Rijk gearrangeerde maar toch toegankelijke popliedjes, gebracht met een overgave waar je bijna bang van zou worden, ware het niet om de geruststellende glimlach van de immer sympathieke Fyfe Dangerfield. Ik kan me moeilijk voorstellen wat je nog meer zou willen van een Lowlandsconcert. 9,5. (3voor12 over Guillemots)

Vanwege mijn schier grenzeloze liefde voor Guillemots nog een bonuslink: check de niet te versmaden liftsessie voor (behind) closed doors in Hotel Bazar.

We bleven maar hangen in buurt van de Lima om nog het concert van beroepsmalloot Mocky mee te pikken. Het begint wel echt een clan te worden, die Canadezen en Britten in Berlijn. Mocky produceert en drumt voor Jamie Lidell, Taylor Savvy zingt zijn ironische eighties-croon voor Mocky's bescheiden hitje "Catch a Moment in Time" en gaat vervolgens mee op toer om te bassen.

Mocky bewandelt de gevaarlijke lijn tussen campy flauwigheid en oprechte R&B, en het wordt nooit duidelijk welke van de twee nu echt bedoeld wordt. Maakt dat uit? Waarschijnlijk niet, al moet je als kijker wel met hem mee durven gaan. Duidelijk is wel dat M to the O to the C-K-Y tegenwoordig niet vies is van een echte band; de samples zijn gereduceerd tot een klein kastje op een tafeltje op het podium.

Waar Mocky heen wil is ook meteen helder: bij opkomt pakt hij meteen een wijzerbord met de tekst "<-- THE ZOO", en doet de zakelijke mededeling: "I want to take you to the zoo." Het is menens met dit dierentuinbezoek, want gedurende het hele optreden doet Mocky dezelfde apenstreek: "when I say ooh, you say ah! ooh-ooh! ah!-ah!"

Voor degenen die bekend zijn met het werk van de maffe Canadees was er niet veel nieuws te beleven. Mocky doet eens een oprechte rap, Mocky neemt het op voor de kleine man door een zwarte maillot met pingpongbatjes erin op zijn hoofd te doen ("Mickey Mouse Motherfuckers"). Mocky doet een cape om, Mocky zet een slaapmuts op. Mocky rockt de tent, en je weet niet of je nog moet lachen.

Wat wel opviel was dat dit campspektakel goed werkte met liveband; enige uitzondering was de meegebrachte soul mama, die volstrekt overbodig leek.

Mocky bedient een nogal specifiek publiek, en dat weet hij ook. Op de keper beschouwd is het eigenlijk positive hiphop met een fikse dosis humor, maar de grappenmakerij valt zo op dat die vaak de overhand krijgt, het publiek in verwarring achterlatend. Flauw is het, maar daar ben ik niet vies van, en uniek is het ook, maar je zou toch hopen dat Mocky met zo'n uniek concept bereid is the extra mile te gaan. Stiekem hoop ik op een inventieve nieuwe single die het merk Mocky een nieuwe impuls zal geven. 6. (3voor12 over Mocky)

Iggy & The Stooges. Dat wil zeggen, Iggy Pop speelde op Lowlands. Dat gaan we toch niet nodeloos compliceren met recensies en cijfers?

Gehoord:

Engelse buurvrouw: "We should gang up on that guy with the waterpistol.
Ik: "Okay, I'll be your man on the inside. I mean, he's so blonde..."
Buurvrouw: "...it can't be so hard."
Ik: "Yeah."

Bij de SNS-internettent: "Heb je wel eens van Myspace.com gehoord?" (ongemakkelijke stilte) "Ik heb gehoord dat mensen zelfs beroemd zijn geworden via Myspace."

"Niet meteen kijken, maar we zijn in het gezelschap van een internetexpert."

ZONDAG

Ik had zowaar lekker geslapen. Tegen 11:00 werd ik wakker, dacht "hm, het regent", en draaide me nog eens om. Het ging harder regenen. Tegen twaalven moest ik toch wel érg nodig pissen. Het ging harder regenen. Tegen de tijd dat ik me erbij had neergelegd dat ik in mijn lieve waterflesje ging urineren trok de toorn van de weergoden een beetje weg, en maakte ik mijn haastige weg naar het toiletgebouw. Bij terugkomst leek het er echter op dat de nattigheid ons voorlopig niet met rust zou laten, en die Lowlands University kon ik nou wel vergeten. Stellig deelde ik mee aan mijn Lowlandsgenoten: "Wie gaat er mee naar Johan? Ik zit liever daar in een tent dan hier."

Beponcho'd en al aangekomen in de Bravo zagen we een schouwspel dat we wel vaker zouden zien op de de Dag Dat Het Nooit Zou Ophouden Met Regenen: het léék druk, in de Bravo, afgeladen zelfs, maar er was een grote buffer tussen de schare trouwe fans in de buurt van het podium en de schare onderdakzoekenden aan de rand van de tent, die enkel een droog plekje zochten. Geflankeerd door twee Johanminnende meisjes vocht ik mij een weg door de laatste groep en belandden in het land dat Johan heet.

Nu moet ik eerlijk zijn: ik heb een immens zwak voor Johan, en meer nog voor de fatale combinatie Johan + Lowlands. Op Lowlands 1997 kreeg ik hun debuutalbum cadeau van mijn toenmalig lief, en dat gaat je godverdomme niet in je koude kleren zitten. Een jaar later scharrelde ik nietsvermoedend langs de Golf-tent (die heette zo voordat biermakers grip kregen op dat soort dingen), en was bijna vergeten dat Johan hun aantreden zou maken, maar werd de tent in getrókken werkelijk door de zoete klanken van "Swing". Is er een lied dat mijn jeugd meer heeft getekend?

Op deze verregende zondagmiddag in Biddinghuizen leek dit allemaal vooral heel, heel erg lang geleden. Daar waren ze dan, de Hoornse helden, redders van het Neder-Angelsaksische poplied. Fris in de trainingsjasjes gestoken stonden ze daar, Jacco de Greeuw en zijn kornuiten, met hun klaterende Fenders en hun heerlijke, bescheiden Engels. Hoe simpel ze ook lijken, ik zou nooit een Johanliedje kunnen schrijven.

Groot was de verbazing van mijn metgezellinnen (meer bekend met het nieuwe materiaal?) toen die ouwe shit van stal werd gehaald en ik als een soort bakvis uit mijn dak ging. Ook ik was verbaasd: ik kende nog vrijwel ieder woord! Persoonlijk hoogtepunt was "December", één van de beste Nederlandse popliedjes van de jaren negentig van de vorige eeuw.

Johan is in topvorm, en klinken live steevast alsof je bij ze in de oefenruimte staat. Voor mij was dit een licht nostalgische trip, maar ook het nieuwe materiaal mocht er zijn. Johan is Neerlands trots. 8. Luister: "December" live op Lowlands (MP3) (3voor12 over Johan)

Na Johan was het doorstomen naar de India voor een Canadees zootje ongeregeld. Wat moet het heerlijk zijn om Broken Social Scene te mogen heten. Als je zin hebt om muziek te maken, bel je een stel vrienden; en als die niet kunnen, bel je een ander stel vrienden. Want zo werkt Broken Social Scene. Althans, in mijn naïeve voorstelling. Kort gezegd is het verkennende indie met iedereen die maar wil meedoen.

Twee observaties. Eén: BSS is een rockband geworden. Eerder zag ik ze al met vriend Niek in het piepkleine Utrechtse Ekko, en daar riepen ze veel meer de neuzelige indiesfeer op van de albums. Waar je van moet houden, en dat doe ik. Maar ik denk dat ze met de opzet zoals ze die zondag in de India hanteerden veel meer zieltjes voor zich zullen winnen: de pitch shifter-pedaaltjes op de zangmicrofoon zijn nog lang niet verdwenen, en men kijkt niet op een percussionist of tamboerijnist meer of minder, maar in beginsel lijkt Broken Social Scene vooral te willen rócken, en dat misstaat ze helemaal niet. Met feel-good (lost?) frontman Kevin Drew en de Grateful Dead-associaties oproepende bassist (die de opa van zo'n beetje iedereen in de band had kunnen zijn, en ik vermoed ook dat dat het geval is) zet de band een rootsrocksfeer neer die bijna neigt naar Crazy Horse. Prettige binnenkomer.

En dan, twee: wat werkt het goed met blazers! Vier stuks, die er bij tijd en wijlen niet vies van zijn om een tamboerijn of wat al niet op te pakken. Voor ze beginnen met toeteren houden ze even trots hun instrument in de lucht, alsof ze willen zeggen: "Kijk! Ik heb een blaasinstrument!".

Dit alles deed weinig om de regen te doen verdwijnen, maar de heren en dames Broken Social Scene deden wel erg hun best. Toen ze te horen kregen dat ze nog negen minuten te spelen hadden, gooiden ze een kiwi het publiek in. Daar verder niks over, maar dat was gewoon gaaf.

Indie supergroep met wat neuzelige kanten voor de liefhebber. Af en toe breekt er onverwacht een rock & roll-lied uit. 8. Luister: "Anthems for a Seventeen Year Old Girl" live op Lowlands (MP3) (3voor12 over Broken Social Scene)

Nog even naar de afsluitende Lowlandsrede van Dolf Jansen geweest in de Juliet; in de rij werd mij door trouwe GNFTI-reageur Michiel nog geadviseerd: "Doe hem de groeten, hè!". Veel kan ik niet zeggen over Dolf zonder in herhaling te vallen: hij is een Lowlander in hart en nieren, zijn Lowlands-shows lijken in niets op zijn optredens in theaters elders in het land, en hij wil gewoon met je praten. Zo af en toe valt er onverhoopt een grap, maar vooral is het alsof je met hem aan de bar zit te praten over het festival. 8.

Ik liet de art school-pretenties van Muse en de skapunkbarrage van Less Than Jake links liggen en begaf mij naar de Grolsch voor mijn afsluiting van het festival: Belle & Sebastian.

Daar staan ze dan, die lieve, schuchtere fans van de Schotse indiepophelden met hun loepzuivere liedjes en hun slimme, vaak rare, karakterschetsen. Belle & Sebastian zelf? Niet zo schuchter meer. Dit komt vooral door Stuart Murdoch, ja, toch gewoon een lekker ding, die over het podium dartelt alsof hij verliefd is en zo af en toe tussen neus en lippen door lekker met het publiek babbelt. Het was vooral gewoon gezellig met Belle & Sebastian. Kwam er een strandbal over de reling zeilen? Murdoch trapte hem met veel aplomb terug de tent in. Gaf iemand hem een bemodderde laars? Hij hield hem in de lucht alvorens hem terug te bezorgen. En in het voorvak blies iemand bellen.

Zonniger kon bijna niet op zo'n verregende dag. Murdoch en de zijnen buitten hun kokette imago creatief uit: voor "Lord Anthony" haalde Murdoch mascara in het publiek, en droeg, teruggekomen op het podium, zijn handdoek als een rok. Hoogtepunt van de publieksinteractie was toen Murdoch een meisje uit het publiek plukte om als lijdend voorwerp te dienen tijdens "Jonathan & David". Ondertussen speelde een dik meisje viool en soms melodica. Alles was goed. 8. Luister: "Lord Anthony" live op Lowlands (MP3) (3voor12 over Belle & Sebastian)

Later werd er gechilld in het Novib Food + Fun Fair-gebied, werd er gedanst in de Silent Disco, werden er cocktails gedronken, werden met lome ogen cartoons gekeken op het grote scherm
van LTV en werd met weemoed gerealiseerd dat alweer een Lowlands voorbij was.

Gehoord:

Bij de Asian Food, geisoleerd door tientallen meters blubber: "Sjee, als je wil eten moet je eerst wadlopen!"

Veelvuldig: "Ik heb er de *kracht* niet meer voor!!"

TENSLOTTE

Tot slot wat awards:

BEST GETIMEDE DROPJES: Jochem, nacht vrijdag op zaterdag, rond 2:00.

BESTE SMS: "India is best leuk - de tent, dan, niet het land, daar ben ik nooit geweest."

SLECHTSTE VOEDSELITEM: Ciabatta belegen kaas en gegrillde groenten, Novib Food + Fun Fair. Ciabatta en kaas best oké, maar hallo, twee reepjes natte paprika maken nog geen "gegrilde groenten".

BESTE STAALTJE SOVJETPRECISIE ORGANISATIE: Om 20:58 wilde ik douchen op camping twee, waar de douches om 21:00 sluiten. "Hoe snel kan je douchen?", zeiden ze. "Je hebt twee minuten." Eén minuut en achtendertig seconden later draaide ik de kraan dicht en ging mezelf afdrogen. Twintig seconden later hoorde ik tientallen mannen en vrouwen in koor gillen: "Ahhhh! Dat is kóud!".

BESTE ACCIDENTAL ART: Een jongeman was een komkommer aan het uitlaten. Jawel, aan een touwtje. Een voorbijganger mompelde: "Hm. Zeker komkommertijd."

BESTE EENHEIDSGEVOELMOMENT: Zondag, 17:48. De zon breekt door. Het gejuich was oorverdovend.

MEEST ONGEWILD KOMISCHE DISCLAIMER: Bij de ingang van het festivalterrein: "U kunt gefilmd worden voor MTV en 2voor12." Wat, Astrid fucking Joosten? Dat zoeken we op.

BESTE WILLEKEURIGE GESPREK: Ik wilde alleen maar munten halen. De vier dames zaten op een rij als waren het heuse kassamiepjes. Ze legde uit dat er een jongen was met wie ze regelmatig tenniste, maar met wie ze het toch vooral platonisch wilde houden. Ze had hem zojuist gesms't met de aanhef "Hé tennismaatje". Haar collega vond dit niet kunnen. Zij begreep dit niet. Ik legde uit dat ik vond dat het in principe wel kan, maar dat zo'n aanhef wel nogal speels is, en dat speels in het hoofd van een man al snel kan worden uitgelegd als flirterig. Zij vond dit een groot inzicht. Ik moest dit nog drie keer herhalen tegen haar collega's. Achter mij vormde zich een rij. Ik wilde alleen maar munten halen.

En de beste concerten van Lowlands 2006 volgens GNFTI:

1 Guillemots
2 José Gonzalez
3 Broken Social Scene
4 Johan
5 Belle & Sebastian

Eervolle vermelding: Iggy & The Stooges, maar die gaan we toch niet meten tegen andere bands, jongens.


dank: niek marloes alex jochem amy maaike




Hoe heb jij het gehad?

OPERATIE BIDDINGHUIZEN.

Omdat ieder van jullie een Goed Mens is met een reine christenziel, gaan jullie natuurlijk allemaal naar Lowlands over een paar weekjes. Met jullie rugzakjes met een aapje eraan. Ik zie jullie wel. Maar het driedaags bachanaal in de polder is niet alleen een festival voor de Goede Mens, maar vooral ook voor de Mens met Verstand van Muziek. En dat wil nogal eens voor wat verwarring zorgen in die tere, vrome hoofdjes van jullie. Geen nood! GNFTI is hier om de wirwar van tentharingen voor jullie te ontknopen, de kakafonie van muzikale hoogstandjes in welluidende banen te leiden, kortom: Vertrouw Mij. GNFTI is de Weg.

--> Leest toch verder, Goed Mens!

VRIJDAG

Het is vrijdag in het dierenrijk, en de Goede Mens ontwaakt enigszins brak in de polder na een donderdagavondje Aldi-bier drinken en tijdelijke buren groeten. Of, als de Goede Mens een sukkel is, staat zij nog in de rij en moet haar Bristol-tentje nog opgezet worden. Dit is niet De Weg. Kom als het nog donderdag is.

DONDERDAG

Blokkenschema uitprinten, naar Lowlands komen.

VRIJDAG

Het is vrijdag in het dierenrijk, en de Goede Mens ontwaakt enigszins brak in de polder na een donderdagavondje Aldi-bier drinken en tijdelijke buren groeten. En dan het terrein op, koters. Alsnog in de rij staan, natuurlijk, maar dat is voor een Goed Mens nauwelijks meer dan een peulenschil. Beetje terrein verkennen, even wat eten, en hoppa, voor de Goede Mens het echt beseft koekt de klok alweer twee uur in het dierenrijk. Hetgeen betekent dat het hoog tijd wordt om eens wat muziek te aanschouwen. Tradities zijn er om in ere te houden, dus kies een openingsband uit. De opening van Lowlands meemaken is Belangrijk en een Goed Ding. Dit jaar dient zich geen onbetwistbare winnaar aan, dus ik kan hierin geen leidend licht zijn. Ook profeten kennen beperking. Dus vertrouw op je eigen beslissingsvermogen, hoeveel paniek dat ook mag opleveren in jullie zachte hersenpannetjes. Ook dat gaat voorbij.

Het komt dan dus vooral op jezelf aan: hou je van herrie en rook je graag marihuana, ga dan naar Wolfmother. Ben je joods en rook je graag marihuana, ga dan naar Matisyahu. Ben je latent homoseksueel of Scandinaviofiel, ga dan naar Mew. Hmm. Misschien dus dat het dan het beste is om de traditie voor één keer te laten varen en gewoon op tijd in de Bravo te zijn voor Neerlands hoop in alle tijden, het immer fantastische Spinvis. Ha, toch een leidend licht. Bracht ik je even in de war; typisch profetentrucje. Stukje klantenbinding.

Misschien wel het belangrijkste strategie-element om een cultureel-fysieke uitputtingsslag als Lowlands optimaal te benutten is ervoor te zorgen dat je je kruit niet in één keer verschiet. Check daarom even Zero 7, da's rustig (sorry, "downtempo") en ook nog leuk. Razorlight is ook leuk, maar da's heel vaak op de radio.

UPDATE: Je kunt ook om 16:30 bij het Food+Fun Fair-restaurant een kekke tekening van Jean-Marc van Tol halen voor het goede doel! Kan ook morgen om 11:30.

Daarna spoedt de Goede Mens zich met verve naar de Lima voor wat nu al een hoogtepunt van Lowlands 2006 belooft te worden: José Gonzalez. Eigenlijk een onwaarschijnlijke held: gewoon een Scandinavische Latino met een Spaanse gitaar ("niet nog één!" hoor ik u denken), maar man, wat is hij betoverend in zijn eenvoud. Ook als u hem niet kent kent u hem, want hij zong dat lied van die prachtige Sony Bravia-reclame met al die stuiterballen. En dat was dan weer een lied van The Knife, maar daar hebben we het later over. Hij zal dan ook wel wat covers gaan spelen vermoed ik, en geloof mij nou maar: Joy Division, Massive Attack, Kylie - dat kan allemaal makkelijk op een klassiek gitaartje.

Dan hoppa, geen tijd te verliezen: in India spelen The Veils. Niet schrikken, die man staat echt niet dood te gaan, hij gaat gewoon op in z'n muziek. Dat heet "intens" geloof ik. Daarna met een burrito in de hand naar de Bravo: immers, DJ Shadow. Het immens gelauwerde "Endtroducing..." was het eerste album dat volledig uit samples bestond en een belangrijke reden dat experimentele geluidscollage-hiphop zoals hij die maakt serieus genomen wordt. Even kijken of hij z'n mad skillz nog heeft.

Snow Patrol, da's ook leuk. Van die typisch Schotse onderkoelde rock, maar dan met af en toe een stevige gitaarbeuk ertussen, ja, 't is gewoon een gevoel, weet je wel... Oké. Ik geef het toe. Eigenlijk ben ik gewoon als een bakvis zo verliefd op dat stukje waarin hij zingt: "Put Sufjan Stevens on / And we'll play your favourite song / 'Chicago' bursts to life". Soms is dat genoeg.

De dagsluiting is wederom kiezen geblazen: gaan we voor pub-hype en BBC-lievelingen Hard-Fi of toch voor de bijzondere, koppige electronica van The Knife? Hmm. Als je wil feesten, ga naar Hard-Fi. Ik laat voor nu even de uniekheidsfactor meewegen en kom uit op The Knife, een uiterst merkwaardig broer/zusduo uit Zweden dat hoekige, ietwat enge electronica maakt. Ze zijn nogal van die ouwerwetse "fok de media-aandacht, we doen niet aan foto's"-gimmick, dus ik ben benieuwd wat voor maskers ze nu weer op hun kop zullen hebben.

Dan drinken en dansen, Goed Mens! Het weekend is nog piepjong!

SPINVIS (Nieuwegeinse knipselkrantpop): 14:30, Bravo [MP3: Ik Wil Alleen Maar Zwemmen]
ZERO 7 (Britse downtempo): 16:15, Bravo [MP3: In the Waiting Line]
JOSE GONZALEZ (Argentijnse Zweed met gitaar en stijl): 17:45, Lima [MP3: Heartbeats]
THE VEILS (NZ/GB, Jeff Buckley leeft!): 18:30, India [MP3: Lavinia]
DJ SHADOW (Californië, turntablism/experimentele hiphop): 20:00, Bravo [MP3: Organ Donor]
SNOW PATROL (Noord-Ierland/Schotland, indie rock): 21:00, Grolsch [MP3: Hands Open]
HARD-FI (GB, dansbare indie): 22:00, India [MP3: Hard to Beat]
THE KNIFE (uniek Zweeds electronicaduo): 22:00, Bravo [MP3: Heartbeats]

DE GOEDE MENS TWIJFELT OVER: OJOS DE BRUJO (alleen als de zon schijnt) UPDATE: OJOS DE BRUJO wordt vervangen door OPGEZWOLLE, FUN LOVIN' CRIMINALS (bereleuk maar kennewenouwel), PLACEBO (goed maar kennewenouwel en sterke concurrentie op dat tijdstip).

DE GOEDE MENS MIJDT: THE MAGIC NUMBERS (mager), BLOC PARTY (2005), ANOUK (Parkpop).

ZATERDAG

De eerste kater is een feit, en het is dan ook zaak dat de Goede Mens zo spoedig mogelijk wakker wordt teneinde met frisse moed een nieuwe dag tegemoet te zien. Popartiesten kennen zo hun eigen bioritmes en liggen dientengevolge nog te ronken in hun camper, tourbus of vliegtuig, dus voor de ochtendlijke cultuurvorsing is de Goede Mens toegewezen op andersoortig vermaak. Lowlands University biedt (naast gedegen onderwijs) een goede toevlucht hiertoe, maar niet vandaag. Marc Cornelissen gaat het namelijk hebben over ijskappen en Peter Hagoort over de hersenen. Nou is dat laatste volgens GNFTI wel verdomd interessant, maar het gerucht gaat dat Prof. Hagoort niet in levende lijve aanwezig zal zijn op de Juliet-faculteit maar zijn praatje van achter een digitaal video-spreekgestoelte zal gaan houden, en iedereen met een half brein weet dat je tv kijken ook thuis kan doen. Bovendien heeft 'ie een gek brilletje.

Neen, film biedt soelaas! Schaf koffie aan in een aantal eenheden n, waarbij n gelijk is aan hoeveel je er kunt betalen dan wel dragen, welke van de twee het laagst is, en spoed naar de Echo voor Me and You and Everyone We Know, een behoorlijk verknipte film over een stel nogal verknipte mensen, die vriend O. naar ik meen omschreef als "Happiness maar dan zonder dat dikke mensen de hele tijd gaan masturberen". Hetgeen ik een aanprijzing vind. Tenzij je hem al gezien hebt natuurlijk, want dan kun je je ziel gaan reinigen via Tai Chi (want spiritueel!), Coolpolitics (want geëngageerd!) of op de camping hangen (want weinig moeite!). Zie maar.

UPDATE: Vergeet ik toch bijna jullie De Kevers aan te smeren! Beatles in het Nederlands, tal van luisterrijke gasten. Ben benieuwd wat de Jeugd ten tonele zal spreiden, maar zet nu vast in op "Ik geef het toe ik zeg kenker, ik zeg kenker de hele tijd" (Getting Better) of desnoods "Geluk is een warm kroketje". Hoe dan ook, ken je ook heen.

We schrijven 2006, het is middag, en er zijn bands. Benieuwd naar hoe je ouwe klasgenoten er zo onderhand uit zien? Ga dan even langs bij Urban Dance Squad, want daar zijn ze allemaal ook. Is zo'n reunie-optreden ook nog ergens goed voor. (Jongere kijkers: UDS maakte crossover (zo noemden wij rappende rockers toen) en was één van de meest toonaangevende Nederlandse bands van het vorige decennium.) Dan: Guillemots, waarover ik niet veel meer kan zeggen dan dat het erg goed schijnt te zijn en ik net zo benieuwd ben als u, Goed Mens. Hun debuutalbum is net uit, en deze vogels lijken zich op te werpen als (durf ik het te zeggen?) een Britse tegenhanger van Arcade Fire: ruimtelijke, ornaat versierde pop waar je nog wel eens vrolijk van zou kunnen worden ook. Maar dan Brits, hè. Of minder eerbiedig: Dexy's Midnight Runners op de kunstacademie. Met zowel een klassiek geschoolde contrabassist als een Braziliaanse voormalig death metal-gitarist in de gelederen kan er weinig fout gaan, toch?

Misschien kun je ook nog effe wat oud-Hollandse hiphop meepikken bij Jawat! en kornuiten als de tijd het toelaat. Bouncen met die hap. Dan The Frames niet vergeten. Vechten al zo'n vijftien jaar tegen de bierkaai die muziekindustrie heet met hun gevoelsrijke liederen, en krijgen de laatste tijd geleidelijk meer verdiende erkenning. En als je daarbij bedenkt dat in de Pulp Fiction-scène waarin Mia Wallace ligt te overdosen iemand in de achtergrond een shirt van de band aanheeft, nou, dan lijkt me erkenning wel op zijn plaats.

Dan een fantastische gekke man: meneer Mocky. Meneer Mocky komt uit Canada, woont al een tijdje in Berlijn, en ik ben zijn fan. Vorig jaar had hij een bescheiden hitje met het briljant frivole "Catch a Moment in Time", dat Mocky's onnavolgbare stijl eigenlijk tot in de puntjes samenvat: eenvoudige, lekkere laptopbeats, hilarisch amateuristische raps, en een goede maar gezien de omlijsting volkomen misplaatste crooner. Wat wil Mocky? Lol hebben en muziek maken gok ik, en daar slaagt hij met gratie in. Het gerucht gaat dat hij zijn laptop onlangs heeft verruild voor echte instrumenten, en die ontwikkeling zie ik met een vol verwachting kloppend hart tegemoet. Ook moet vermeld dat hij dit jaar ook al op Pinkpop speelde, maar dan in zijn andere gedaante: als drummer van Jamie Lidell, die op een andere manier dezelfde diepironische lijn tussen Goede Muziek en hilariteit bewandelt. (GNFTI wist niet dat hij voor Lidell drumde, zag het op tv, en schrok er van.)

Na het breed grijnzend aanschouwen van een breed grijnzende Canadees bevindt de Goede Mens zich plots in het Grote Niets. Nu is het Grote Niets een stempel van iedere Lowlands, en mijns inziens geen tekortkoming maar een feature: immers, het stelt de Goede Mens in staat om even pauze te nemen van het almaar rennen tussen tenten. Meestal is dit een goede reden om enige tijd in de theatertent door te brengen, en ik stel dit dan ook voor.

Onderschat Dolf Jansen niet. Dolf is een raslowlander, en in de polder ineens een heel ander mens dan op het Singel, op het Mediapark, of op het podium van de Stadsschouwburg van Anloo. In Biddinghuizen heeft Dolf geen script, geen regisseur, geen routine: de magere hardloper praat tegen je alsof hij naast je zit op het festivalterrein. Hij heeft dezelfde lichtnaieve interesse in muziek als jij, hij is net zo brak als jij. Het mag duidelijk zijn, een aantal van mijn meest dierbare Lowlandsherinneringen zijn aan Dolf: de storm van 2001, toen hij opmerkte dat I Am Kloot Storm Warning speelde en toen prompt de bliksem insloeg; 2005, toen hij terugkwam van vakantie in Canada enkel om op Lowlands te mogen spelen, en in het vliegtuig nog een stukje bedacht dat hij graag wilde doen, hetgeen hij vanaf een verfrommeld papiertje de Juliet in improviseerde. Dolf is een profeet, een beetje zoals GNFTI eigenlijk.

Echter: leuk, zo'n theatraal uitstapje, maar waarschijnlijk is het de onbeleefdheid waard om voortijdig afscheid te nemen van Dolf. Want lang voor het kwart voor negen is zal de Grolsch-tent al aan alle kanten uitpuilen van de Goede Mensen, en met een goede reden: Iggy & The Stooges. Laat me dat nog even duidelijk zeggen: IGGY POP SPEELT OP LOWLANDS. Kansen kunnen ook in uwer schoot geworpen worden, Goed Mens. Wees erbij.

Dan de dagsluiting. Na Iggy kunt u nog een stukje Scissor Sisters meepikken (als u aandringt). Anders is het zaak dat de Goede Mens een goede pretsigaret rolt en een comfortabele plek zoekt op één van de heuvels naast de Alpha (de tent komt u waarschijnlijk niet meer in) teneinde Massive Attack over zich heen te laten komen. Ontspan. Iggy is naar huis. We're in chill country now. En, whoa, er zijn nog mooie lichtjes ook. Geniet.

Er is wel een eervolle vermelding, en die gaat naar Michael Franti & Spearhead. Eerder vandaag speelde de boomlange wereldverbeteraar al in de Alpha, maar toen moest u naar Mocky van mij. Welnu, toen is onze hippieneger blootsvoets naar de Echo gelopen, onderwijl her en der hugs uitdelend, om zijn al even idealistische documentaire I Know I'm Not Alone te promoten. Onthoud immers, Goed Mens, dat ook idealisten kapitalisten zijn, ook al hebben ze geen geld voor schoenen. Nu gaat die film over Irak, Palestina en het denkbeeldige landje Israel, en over de menselijke kosten van oorlog, dus daar wordt u niet vrolijk van. En dat kan niet de bedoeling zijn: de werkelijkheid bestaat, daar kunt u van overtuigd zijn (eat that, Heidegger!), maar die zien we pas maandag of dinsdag weer. Echter, onze twee meter aan wandelende vrede laat niet alleen zijn Middle East's Tragicallest Home Videos zien, hij gaat aansluitend ook nog akoestisch spelen en wat vragen uit het publiek beantwoorden: het belooft een heuse happening te worden. Triphop- en zelfs punkhelden ten spijt roept dit toch wat twijfel op bij de Goede Mens. Wat te doen? De tijd zal het leren.

Daarna: naar buiten, naar buiten. Buitensporig veel cocktails drinken en terugkomen voor Patatje Metal, ik heb geen idee wat het is, mogelijk u ook niet als u de tent uit loopt. Toch gaan.

YOU AND ME AND EVERYONE YOU KNOW (gekke film): 12:00, Echo.
URBAN DANCE SQUAD (NL crossover met kinderen en een hypotheek): 13:45, Bravo [MP3: Happy Go Fucked Up]
GU