Twee bier.

Ter ere van de eerste Nederlandse uitzending vanavond van de beste Britse sitcom van de afgelopen tien jaar: bovenstaande opwarmer met fragmenten en wat niet al. Even op de drie stipjes klikken voor automatisch doorspelen, goed?

Let wel, Two Pints of Lager and a Packet of Crisps is bedacht door Susan Nickson, die jonger is dan ik (en dat stoort mij) en ook nog een vrouw is. En dat stoort mij.

Laat ik kort zijn: voor velen zal de eerste kennismaking zal er één zijn van "sjezus, niet nóg meer piemelgrappen". Maar hou vol, en binnen de kortste keren zul je meegezogen worden in de incestueuze microkosmos die Runcorn heet, en sluit je Jonny, Janet, Gaz, Donna - en vooruit, ook Louise dan maar - in je hart.

En alle seksistische, leeftijd-istische gekheid op een stokje: dan wordt het ook ineens duidelijk wat Nickson precies heeft gecreëerd: ze koppelt op ogenschijnlijk moeiteloze wijze een precieuze studie van de Grote Amerikaanse Sitcom (Seinfeld, The Simpsons, Cheers, Frasier) aan onder de microscoop gelegde episodes uit haar eigen leven in een kutdorp bij Liverpool.

Nou maar hopen dat de vertaling wat is. Cheers, like!

Two Pints of Lager and a Packet of Crisps:
Ma-do 20:50 Comedy Central.

MY BLUE MANHATTAN.

N.B: het langverwachte Lowlandsstukje staat onder dit stukje.

Het zat eraan te komen: de gevaarlijke combinatie ietwat suffige slaapkamer + toegang tot een computer met laserprinter heeft dit weekeinde een kritiek niveau bereikt, en ik had dan ook uiteindelijk geen andere keuze dan helemaal los te gaan met de Rasterbator (wikipedia).

Nu wordt mijn muur gesierd door een pointillistische rendering van Manhattan zoals gezien vanaf de Brooklyn Bridge. In trouwe recursieve metastijl heb ik het eindproduct weer gefotografeerd en dat ziet u, lieve lezer, dan ook hierboven, tegen mooi blauw strijklicht van de ondergaande Haagse zon.

Een detail van het Empire State:

En aan de andere muur hangt nog een wat grover gesneden impressie van het Haagse Stationskwartier. De oorspronkelijke foto is niet bewerkt: de digitale camera waarmee ik deze foto nam heeft de eigenschap de geometrie van een bewogen genomen foto te verstoren (omdat het beeld niet ineens maar lijn voor lijn wordt opgebouwd), waardoor de Hoftoren naar rechts lijkt over te hellen. (Als je dit met een "analoge" camera (film) probeert, overigens, is het resultaat gewoon vaag, uit focus).

Laat ik u, lieve lezer, tenslotte de oorspronkelijke foto's niet onthouden, tot aanvaardbaar formaat opklikbaar en wel:

Als uitsmijter lijken mij nog wat postmoderne kunstmanifesto-soundbites gepast: Anything can be art, everywhere is a stage gallery, enzo. Dan weet u dat.

ALLES VAN WAARDE IS WEERLOOS.

Weet u nog die foto die ik vorig jaar zomer maakte van een prachtige muurschildering bij Cooper Square in New York, vlak langs de Bowery? Welnu, hooguit twee weken later was 'ie weg.

Forever Tall was een stadsgezicht tegen een met sterren gevulde nachthemel; ogenschijnlijk vanaf het zuiden gezien, maar het perspectief is inconsistent, waarschijnlijk om al die herkenbare gebouwen erin te kunnen proppen: het Chrysler-gebouw, het Empire State Building. Die laatste is hier overigens rood-wit-blauw gekleurd - wist u dat hij elk jaar ter ere van Koninginnedag oranje kleurt? De wortels gaan diep. Middenin de blauwe stad met witte lichtjes, precies waar voor- en achtergrond elkaar ontmoeten, verrijzen twee gigantische torens, van top tot teen gevuld met allerlei bloemen.

Dit beeld is tekenend voor de houding van New Yorkers tegenover hun stad: de mensen die in het WTC werkten waren in de ogen van velen bovenal zakenmensen, Starbucks-drinkende soldaten in driedelig grijs die acht (of meer uur) per dag iets onbegrijpelijks deden met kopieermachines en getallen op een beeldscherm. En de gebouwen waren lelijk, grotesk en voor veel mensen niet veel meer dan een uit de kluiten gewassen kompas: "Almost anywhere in Manhattan, if you can see the WTC, you know you're walking south".

Een ontnuchterend beeld, wellicht, en de schildering kreeg daardoor wellicht juist méér waarde: het ging uiteindelijk om mensenlevens immers, en om een stukje van deze stad - onze stad, zo lijken de artiesten duidelijk te willen maken.

Het werk kwam op mij over als een toonbeeld van de spontaniteit, levendigheid en ziel van New York: dat mensen de moeite nemen om zoiets tot in de puntjes te ontwerpen en uit te werken, zich in bochten moeten wringen voor het verkrijgen van gemeentelijke toestemmingen etc. Nu heeft de projectontwikkelaar het overgeschilderd in het kader van de kruistocht der gentrification. Alles van waarde is weerloos.