LOUTER JODENKOEK.

"Dit was R.A.M. voor vanavond. Uw huiswerk voor de volgende week: probeer een boek te slijten aan die zo vluchtige 'jongere generatie', hierbij gebruik makend van een nep-weblog. Wel doen alsof het een echte is."

Eerst dacht ik: wat schrijft dat meisje helder. Geen slordigheidje te bekennen, en nauwelijks een kenmerkend eigenwoordenwoordje of ander zweem van idiolect. Niks mis mee: niet iedereen hoeft zich het Breezah machtig te maken om het internet vol te plempen met mijmeringen over zijn of haar futiele bestaan - en mensen die zo coherent schrijven als Tirza, die zijn er.

Maar dan: wat een leven! Beetje door Italië Interrailen, cello'tje spelen, beetje blasé doen over De Parade. En alle mensen in haar omgeving hebben gekke namen als 'Choukri', 'Carlota' of 'Ibi'. (Om niet te spreken van 'Tirza'.) Als dit het weblog is van een Hollandsch meiske, waar is Thomas dan in godsnaam? En zijn monosyllabische maat Henk?

Nee, hier is iets niet in de haak. Want al het voorgenoemde is dan wellicht nog aannemelijk (zij het ongebruikelijk), Tirza wordt pas echt verdacht als de lezer opmerkt dat ze nergens een - nee, geen énkel - verdwaald detail laat slingeren. Ieder stukje vertelt een waterdicht verhaal: "Dit ben ik." "Mijn nieuwe schoenen knellen." "Mama ging helemaal over de rooie." Pakkend, dat zeker. Maar nergens heeft ze toch niet zo'n zin om naar de fillum te gaan, nooit was de popcorn gewoon ja niet zo lekker en niemand vraagt tot vervelens toe waarom. Webloggers schrijven zo niet. Deze teksten zijn geredigeerd.

Bovendien, een meisje zoals dit - slim, creatief en welbespraakt - daar zou ik nog in geloven, sterker nog, stante pede mee in de echt treden. Maar dat datzélfde meisje dan ook nog überkekke webdesing-skillz zou bezitten, daar ben ik te cynisch voor. Die bestaan gewoonweg niet. Die illustratie van een cello met tieten en een kut erop geplakt was voor mij dan ook de druppel: dit meisje ís niet.

Uitstel van ongeloof duurt maar zolang als je het toelaat, en zodra ik besloten had dat ik genept zat te worden was een smoking gun dan ook eenvoudig te googlen. Aanschouw: dit Nieuwe Weblog met Goede Stukjes en Zo Onschuldig Ogende Links naar Andere Weblogs is niets meer dan viral marketing voor de nieuwe Arnon Grunberg (u weet wel, dat is zeg maar Napoleon Dynamite met een pen). Had hij zich even mooi gecamoufleerd!

Het geeft niet, Arnon. Bloggen doe je zelf toch beter. Ik een illusie armer, jij een lezer. Wat maakt het uit. Mensen zijn zo vervangbaar als een plastic tas.

---

UPDATE 2006-08-13 19:30: Ha! Commentarium. "Iemand" schrijft:

Hoor en wederhoor worden niet meer toegepast begrijp ik? Ik besta wel degelijk, hoor! Dat er vervolgens een boek naar mij vernoemd is en ik daar het grafische werk van gebruik betekent dus gelijk dat ik niet besta?

Lieve lezer. Hoe moeten wij bovenstaand commentarium interpreteren? Een verwoede poging tot damage control van de Viral Marketeers™ van Neuk & van Dattum? Of kan toch beter de folder "Hoe om te gaan met dissociatieve identiteitsstoornis" toegestuurd worden?

Het antwoord ligt voor de hand. Ik voer geen kruistocht tegen viral marketing an sich, ben een bewonderaar van Grunberg, maar heb wel bezwaren tegen moedwillige misleiding van het leesboeklezend consumentarium.

Ondertussen krampachtig de schijn op proberen te houden getuigt van een wel erg zuivere mix van geringschatting en gotspe. De gemiddelde literatuurminnende webloglezer zal toch wel in staat zijn om de HTML-bron van een webpagina op te vragen, me dunkt?

UPDATE 2006-08-13 21:19:

OMG wederhoor!

Zullen we over een paar weekjes eens afspreken met elkaar? Dan laat ik jou mijn paspoort zien, vertel ik je wat ik nog meer wil schrijven op mijn weblog en geef ik je gelijk het boek van de auteur die over mij geschreven heeft. Of zit ik dan het consumentarium in de weg?

Wauw. The internets is serious business. Je zou toch denken dat als je daar zin in hebt, je gewoon lekker gedachten en gevoelens openbaart via de (digitale) drukpers, zonder aanstoot te nemen aan de immer met hagel schietende 101 Blogger Division. 't Is een vrij land.

Maar goed. Ik stel mij geenszins ten doel al dan niet fictieve weblogsters het leven zuur te maken. Een nogal doorzichtige en naar mijn mening ongepaste marketingtruc in mijn bescheiden etalage zetten echter, o man, daar kun je me midden in de nacht voor wakker maken.

Dat heb ik hier gedaan, en daar sta ik achter. Verder heb ik geen verlangen om deel te nemen aan een Descartiaans (voor het predicaat 'Kafkaësk' is toch net wat meer nodig) online kat-en-muisspel. Als iemand vindt dat 'ie bestaat, dan zou dat toch genoeg moeten zijn, me dunkt?

Ik bedank dan ook voor de uitnodiging. Dat paspoort mag lekker in het laatje blijven: ik ben verdomme Rita Verdonk niet. (Ik dacht dat ik die zin nooit zou hoeven schrijven, maar het is zover gekomen, broeders.)

Dus bedankt, maar nee. I think I'll rather take the blue pill.

Dan ga ik nu weer lekker over muziek schrijven, oké?

HIER KOM JE JE BED VOOR UIT.

In "31 Songs" (in de VS uitgebracht als "Songbook") houdt Nick Hornby een gepassioneerd pleidooi voor de liedjes die het 'm doen voor hem; het spectrum reikt van robuuste, iconische rock-anthems als Springsteen's Thunder Road tot de gedistilleerde en gemashupte hipheid van 2 Many DJs (in de inhoudsopgave overigens vermeld als "Soulwax"). Maar opvallender is het essay over Nelly Furtado's "I'm Like A Bird", waarin Hornby oprecht (en térecht) de lof der eenvoudige, lekkere popmuziek bezingt.

In menige discussie met Serieuze Muziekliefhebbers © blijk ik vaker dan ik gedacht had die positie te verdedigen. Vergelijk: een vriend van mij is kok in een bijzonder omhooggevallen hotel. Hij schudt de duurste en sjiekste gerechten uit zijn mouw (en die zullen vast niet te versmaden zijn), maar als je hem vraagt, "Wat eet je zelf nou het liefst?" antwoordt hij steevast: "Lekker broodje kroket." En geef hem eens ongelijk!

Lang verhaal kort: als ik jou binnenkort ergens hoor zeggen, hoe terloops ook, dat je Get Out of My Bed van Krezip écht een kútnummer vindt, dan zie ik geen andere optie dan je ter plekke dood te stompen. Ter plekke.

De traditie van het boek wordt overigens voortgezet bij McSweeney's.

SHIV'AH.

Bellow, too, is convinced that to have a conscience is, after a certain age, to live permanently in an epistemological hell. The reason his and Dostoevsky's heroes are incapable of ever arriving at any closure is that they love their own suffering above everything else. They refuse to exchange their inner torment for the peace of mind that comes with bourgeois propriety or some kind of religious belief. In fact, they see their suffering as perhaps the last outpost of the heroic in our day and age." --Charles Simic in New York Review of Books, 31 mei 2001

Een stukje didactiektactiek: Op de middelbare school was ik zo'n berekenende leerling die doorhad dat als je iets van James Joyce op je lijst zette bij Engels, dat dit Verbluffende Tijdloze Literaire Meesterwerk © (hierna te noemen VTLM©) dan als een soort zwart gat alle aandacht van de andere boeken vandaan zou zuigen, zodat je vrijwel het gehele mondeling aan dat ene boek kon wijden. Hoe kundig en geroutineerd de leraar ook een bruggetje probeerde te maken naar één van de andere boeken (die je natuurlijk niet had gelezen), je kon moeiteloos het gespreksonderwerp weer terugbuigen naar het VTLM©, want de leraar was verslingerd aan Joyce en jij wist dat.

(Bij leraren Nederlands werkt Reve meestal wel, met een klein aantal gevaarlijke uitzonderingen. Begin om dit te controleren eens uit jezelf over Mulisch - als de leraar je alvorens te antwoorden een korte, verward-strenge blik toewerpt dan weet je dat het goed zit: rennen naar de bieb om De Avonden te scoren, dus. Geschiedenisdocenten zijn minder dogmatisch, maar controverse scoort eigenlijk altijd. Tip: Nietszche, de Koran of Mein Kampf.)

Dus ik moet toegeven, toen ik braaf Saul Bellow 's Seize the Day aankruiste was dat aanvankelijk puur bedoeld als literaire opvulling: oneerbiediger kan bijna niet, maar Bellow was de schoudervulling in mijn boekenlijst. Ik bedoel, welke zestienjarige wil er nou lezen over een zure vent in een midlifecrisis? Maar ik werd snel meegesleurd: Bellow was diepzinnig en grappig tegelijk, diep tragisch en toch hoopgevend, en vertelde over een Amerika waarvan ik toen nog niet wist dat het bestond - een Amerika dat ik niet op tv had gezien. Waar Thompson de ballon van de American Dream met een bazooka uit de lucht schoot, liet Bellow langzaam de (gebakken) lucht er uit lopen, vulde hem met helium en keek vroom toe hoe hij uit het zicht zweefde, voor altijd buiten bereik van de gewone man. "Seize the Day" werd gemakkelijk een favoriet, en ik heb mooi m'n mondeling ermee vol geluld. Een negen.

Maar belangrijker nog: Bellow leerde mij iets simpels maar onwaarschijnlijk belangrijks (waarvan ik overigens vermoed dat alleen joden het echt begrijpen): dat de pijn nooit zal ophouden, en dat je daarnaar ook niet hoeft te streven. Bedankt en vaarwel, mister Bellow.

Ook bij: wim de bie metafilter