FITZMAS!

Wat wilt u hebben voor Fitzmas?

Ik weet het wel.

----------------------------------------
(UPDATE: Fitzmas voor dummies)

KATRINA #3: YAM SHORTAGE.

Kleine Katrina-update:

-Het magistrale This American Life wijdt een hele aflevering aan de gevolgen van de storm.

(Ik heb eerder mijn grenzeloze liefde voor TAL en radio-hunk Ira Glass betuigd. Download afleveringen in MP3-formaat hier of hier.)

-Foto's en meer foto's

-Wie redt de kippen?

-Zelfs Newsweek vindt dat Bush het verkloot heeft, en hij neemt dan ook maar de verantwoordelijkheid.

-Ondertussen weet the Daily Show te melden dat regeringsschandalen, net als tropische stormen, namen op alfabetische volgorde krijgen en dat de rest al gepland staat:

;)

JE WEET MAAR NOOIT.

Jee! Discovery is veilig thuis. Gelukkig maar, en laat ik ter viering een minder vrolijk document met u delen. Toen 36 jaar geleden President Nixon een gezellig babbeltje maakte met Neil Armstrong die op dat moment voor z'n werk op de maan zat, lag er in het Witte Huis een noodmemo klaar, die de President zou voorlezen als het om wat voor reden dan ook onmogelijk zou blijken voor de helden om terug te keren naar de Aarde. Na het informeren van de (dan nog toekomstige) weduwen zou Nixon, die oude boef, de honderden miljoenen wereldburgers die op dat moment aan de buis gekluisterd zaten meedelen:

Fate has ordained that the men who went to the moon to explore in peace will stay on the moon to rest in peace. These brave men, Neil Armstrong and Edwin Aldrin, know that there is no hope for their recovery. But they also know that there is hope for mankind in their sacrifice. These two men are laying down their lives in mankind's most noble goal: the search for truth and understanding. [...] In their exploration, they stirred the people of the world to feel as one; in their sacrifice, they bind more tightly the brotherhood of man.

In ancient days, men looked at stars and saw their heroes in the constellations. In modern times, we do much the same, but our heroes are epic men of flesh and blood. Others will follow, and surely find their way home. Man's search will not be denied. But these men were the first, and they will remain the foremost in our hearts. For every human being who looks up at the moon in the nights to come will know that there is some corner of another world that is forever mankind.

De tekst, die nu handen is van de National Archives, is overigens van de hand van William Safire, ook bekend van zijn vele bijdragen aan de wekelijkse taalrubriek in New York Times Magazine.

tevens gepost op Metafilter

DELFTWARE ACCIDENTS.

Of ze het weet is een tweede, maar onze eigen Maartje heeft één van de meest populaire televisieprogramma's in de VS gehaald met haar bekendmaking van de uitslag van het grondwet-referendum. Die xenofobe man met dat rare haar is ook even te zien, ogenschijnlijk met een cassis in zijn hand. Bekijk dit fragment uit de Daily Show van afgelopen maandag:

Daily Show - French & Dutch Referendums
[4 MB Windows Media, 2 min.]

JE NAAIT 'T STEEDS.

Mag ik u voorstellen: Shaheen Rassoul. Shaheen woont in Santa Fe, New Mexico. Het meest illegale wat hij ooit heeft gedaan is het stencillen van een fantasie-graffitifiguur, de Frogman, op willekeurige stoepjes. Zie het als een persoonlijk kunstproject.

In 2003 leerde hij Molly kennen. Ze hadden pas een paar weken iets, maar het ging erg goed tussen hen, en Molly vroeg Shaheen of hij zijn beproefde kip-curry voor haar en haar vriendinnen wilde maken; het leek haar een leuke gelegenheid om haar vriendje aan hen voor te stellen. Kieskeurige kok als Shaheen is, ging hij wel nog even een koksmes halen bij zijn stiefvader, die in de buurt woonde.

Het was erg gezellig, en aan het eind van de avond bleef Molly dan ook verbaasd in de deuropening staan toen Shaheen zich wegmaakte met een smoesje in plaats van bij haar te overnachten - hij was immers toch eerder blijven slapen? Maar Molly's vermoedens van acute bindingsangst waren ongegrond: Shaheen glipte er slechts tussen uit om nog even een paar Frogmen op de stoep te spuiten langs de route die Molly dagelijks loopt, als cadeau aan zijn prille geliefde. Tenminste, dat was de bedoeling. Verder dan vier of vijf kikkermannetjes zou hij niet komen, maar in een ander opzicht kwam hij veel verder dan hij ooit had durven dromen: tot in de hoogste regionen van FBI en het ministerie van Defensie zou men zijn naam kennen.

--> Lees verder...

Iedereen met graffitti-ervaring kent het gevoel. Is dat een politiewagen? Dan vlug dumpen die spuitbussen en doorlopen, niets aan de hand. (Ziehier tips van de meester)

Wat aanvankelijk volgde was een voorspelbare dialoog tussen Shaheen en de agenten: Waar kom je vandaan? Waar is je auto dan? (Ja, in autominnend Amerika is 's nachts over straat lopen al een bron van verdenking.) En, vooral, waarom heb je die handschoenen aan?

Shaheen mompelde wat smoesjes en weigerde zijn auto te laten doorzoeken (hetgeen overigens volkomen legaal is), en voor hij het wist werd hij in de boeien geslagen. Reden: "een dame" had geklaagd over een vreemd persoon in de buurt van haar huis. Meer niet.

Toen werd de auto toch maar doorzocht, en de inhoud bleek bijzonder interessant voor de agenten: om te beginnen, Shaheens oude, verfomfaaide paspoort. Shaheen is geboren in Afghanistan, en had voor zijn terugkeer naar de VS enige tijd welzijnswerk verricht in Tadjikistan en Afghanistan. Het paspoort zat zodoende vol met stempels en ingeniete visa van die landen maar ook van Turkije, Kazachstan, Pakistan en zelfs Korea.

Vervolgens, foto's van mannen verkleed als moedjahedien: compleet met kogelriemen over de borst en Kalasjnikovs in de aanslag. In werkelijkheid waren dat de Russische vrachtwagenchauffeurs die het kantoor van de hulpverleningsorganisatie hadden helpen verhuizen van Tadjikistan naar Kabul; bij wijze van ironisch souvenir hadden ze zich in een Afghaanse winkel zo laten fotograferen. Maar leg dat maar eens uit aan iemand die jouw verhaal niet kent.

Tenslotte vonden de agenten, jawel, een vlijmscherp koksmes.

Na een FBI-verhoor van tien uur (bijgewoond door de Secret Service), een huiszoeking en drie maanden van af-en-aan vragen beantwoorden begonnen de federale autoriteiten in te zien dat Shaheen misschien toch geen terrorist was. Wel liep op lokaal niveau nog een aanklacht tegen hem wegens bekladding. Omdat Shaheen geen geld had voor een advocaat vroeg hij een kopie op van zijn dossier, in de hoop in contact te kunnen treden met de dame die het telefoontje pleegde op grond waarvan hij was gearresteerd. Hij ging naar haar toe, en letterlijk in haar tuin pas las hij haar naam: "Valerie Rumsfeld". Jawel, dochter van. Blijkbaar was ze onlangs naar Santa Fe verhuisd en was Shaheen bij het vervaardigen van zijn artistieke liefdesverklaring aan Molly net iets te dicht bij het nieuwe huis van de ministersdochter gekomen.

Wat Shaheen hieraan over houdt? Een plek op allerhande lijsten met "mogelijke terroristen", waar hij mogelijk nooit meer vanaf komt en waardoor Shaheen slechts met veel moeite kan reizen. En een half uur zendtijd op This American Life, mogelijk het beste radioprogramma van de VS en waar ik dit verhaal het eerst hoorde.

En zo komt de aap uit de mouw: dit stukje dient slechts als schaamteloos promotiepraatje voor This American Life: uitstekende onderzoeksjournalistiek, fantastische radiodocumentaires, onderwerpen die door andere media vaak genegeerd worden en bovenal briljant gevonden thema's en de nodige dosis humor. Wat wil je nog meer. Voor diegenen die niet bekend zijn met het programma een aantal persoonlijke favorieten:

Hoaxing Yourself - Amerikaanse puber faket een Engels accent en gaat zelf in zijn Britsheid geloven. En: student doet zich voor als strikte, levenslange vegetariër - tot zijn ouders op bezoek komen.

Know Your Enemy - Een Palestijnse geeft zich op als zelfmoordterrorist, maar bedenkt zich en wordt uiteindelijk in de cel geinterviewd door de Israelische minister van Defensie. En: in de jaren tachtig probeert een Californische officier van justitie bekendheid te verwerven met een stuntrechtszaak tegen de zanger van de Dead Kennedys wegens onzedelijke teksten. Jammer dat hij niet eerst even naar ze geluisterd had. Jello Biafra (de zanger) steelt de show en de harten van de rechters, en twintig jaar later belt hij in deze uitzending met de aanklager en blijken ze meer gemeen te hebben dan ze dachten.

My Big Break - In de jaren zestig kreeg een varieté-duo de kans van hun leven: ze werden gevraagd voor een optreden in de legendarische Ed Sullivan Show. De kijkcijfers waren enorm en vandaag de dag praten mensen nóg over die ene uitzending. Maar van het duo hebben we nooit meer wat gehoord. In deze uitzending leggen ze uit door wie dat kwam. (De clou is te goed om weg te geven, ga luisteren.)

Superpowers - Zora heeft een tatoeage van een soort bol op haar schouder. Mannen vragen er wel eens naar, en haar antwoord heeft meer dan eens tot een acuut huwelijksaanzoek geleid: sinds haar jeugd heeft Zora dromen waarin deze bol haar superkrachten geeft. Ze besloot die vermogens in het echte leven na te streven... en kreeg het aan de stok met de CIA. En een informeel onderzoek naar de eeuwige vraag: zou je liever kunnen vliegen of onzichtbaar kunnen zijn?

Telephone - Over wie we zijn aan de telefoon, en over dingen die aan de telefoon gebeuren en nergens anders. Presentator Ira Glass vertelt over zure telefoontjes tussen hem en zijn ex, tien jaar geleden. En: een vader vermoedt dat zijn zoon drugs gebruikt, en besluit zijn telefoongesprekken op te nemen. Onethisch als dat ook mag klinken, het eindigt met een fantastische daad van wijs ouderschap. Verder: toen één lid van They Might Be Giants zijn pols brak, en de ander bij een inbraak al zijn gitaren kwijtraakte, konden ze een tijdlang niet optreden. Om de band toch gaande te houden, begonnen ze Dial-A-Song, een antwoordapparaat dat liedjes van de band afspeelt.

En natuurlijk: "That's Not What I Meant", waarin het verhaal van Shaheen wordt behandeld. Klik in de links op "RA" om de desbetreffende aflevering direct in RealAudio te beluisteren. Voor meer over Shaheen, lees hier verder.

ALLES VAN WAARDE IS WEERLOOS.

Weet u nog die foto die ik vorig jaar zomer maakte van een prachtige muurschildering bij Cooper Square in New York, vlak langs de Bowery? Welnu, hooguit twee weken later was 'ie weg.

Forever Tall was een stadsgezicht tegen een met sterren gevulde nachthemel; ogenschijnlijk vanaf het zuiden gezien, maar het perspectief is inconsistent, waarschijnlijk om al die herkenbare gebouwen erin te kunnen proppen: het Chrysler-gebouw, het Empire State Building. Die laatste is hier overigens rood-wit-blauw gekleurd - wist u dat hij elk jaar ter ere van Koninginnedag oranje kleurt? De wortels gaan diep. Middenin de blauwe stad met witte lichtjes, precies waar voor- en achtergrond elkaar ontmoeten, verrijzen twee gigantische torens, van top tot teen gevuld met allerlei bloemen.

Dit beeld is tekenend voor de houding van New Yorkers tegenover hun stad: de mensen die in het WTC werkten waren in de ogen van velen bovenal zakenmensen, Starbucks-drinkende soldaten in driedelig grijs die acht (of meer uur) per dag iets onbegrijpelijks deden met kopieermachines en getallen op een beeldscherm. En de gebouwen waren lelijk, grotesk en voor veel mensen niet veel meer dan een uit de kluiten gewassen kompas: "Almost anywhere in Manhattan, if you can see the WTC, you know you're walking south".

Een ontnuchterend beeld, wellicht, en de schildering kreeg daardoor wellicht juist méér waarde: het ging uiteindelijk om mensenlevens immers, en om een stukje van deze stad - onze stad, zo lijken de artiesten duidelijk te willen maken.

Het werk kwam op mij over als een toonbeeld van de spontaniteit, levendigheid en ziel van New York: dat mensen de moeite nemen om zoiets tot in de puntjes te ontwerpen en uit te werken, zich in bochten moeten wringen voor het verkrijgen van gemeentelijke toestemmingen etc. Nu heeft de projectontwikkelaar het overgeschilderd in het kader van de kruistocht der gentrification. Alles van waarde is weerloos.