GNFTI

BOODSCHAP VAN ALGEMEEN NUT.

2009-03-30T23:23:00.003+02:00

LIEVE VRIENDEN,

Lang niet gesproken, etc. etc., ja andere dingen hè, druk, zit weer een groot project in de pijpleiding waar je binnenkort meer van zal horen, en op termijn wellicht een herstart van dit hier siteje.

Maar daar bel ik niet voor.

Voor éénieder die e.e.a. nog via de feeds volgt of anderszins langs komt waaien heb ik een belangrijke mededeling. Rijkelijk laat, maar ik hoor het net pas: straks om 0:20 begint de eerste aflevering van THE WIRE op BBC 2. Elke werkdag vanaf vandaag, alle seizoenen 1 t/m 5, de hele mikmak.

KIJK, LIEVE LEZER, DOE HET VOOR UZELF, KIJK!

Excuses voor de kapitalen, maar ze zijn gerechtvaardigd. Het is wat laat op de avond, dat weet ik ook, maar anders stof je je videorecorder maar af. Zelden is televisiekijken zo de moeite waard geweest als bij The Wire. Ik zal je een lange, onsamenhangende verzameling redenen besparen, ik ben ook maar een fanboy. Laat ik me beperken tot een linkje naar dit uitstekende stuk van Charlie Brooker.

Het kan een aflevering of vier, vijf duren voordat je er, om een cliché te gebruiken, "in zit", maar het is echt de moeite waard. Voordat ik verder in herhaling val: ik kan deze serie niet genoeg aanprijzen. Kijk.

-----------

UPDATE: Oké, 1 linkje nog. En niet vergeten, ondertitels onder TT 888. Je gaat ze nodig hebben. (Maar dat is de bedoeling, en niks erg.)

Bilbo for Minister.

2008-11-16T19:01:00.000+01:00

Dat Wonen en Wijken moet wel lukken -- maar wees niet verbaasd als iedereen binnenkort intrek moet nemen in een zwaar gesubsidieerd hol onder de grond. Integratie lijkt me ook een eitje: allerhande rassen verenigen rond een gezamenlijk belang is voor hem een fluitje van een cent (mits het om draken verslaan gaat).

Maar vroeg of laat zal hij geobsedeerd raken door een groot en donker kwaad waarin hij stukje bij beetje zal verzwelgen.

Wees gewaarschuwd.
Minister Bilbo Balings

"Back, and to the left."

2008-01-13T19:56:00.000+01:00

Meeliften op de waan van het web doe ik al een tijdje liever niet meer - als ik al stukjes schrijf, maar dat terzijde. Toch: één aspect van het al veelbesproken "wijnincident" lijkt mij tot nu toe zodanig onderbelicht dat ik het niet kan laten één en ander hier even aan te halen.

Namelijk, wijn gooien naar vermaarde misdaadverslaggevers is netjes noch reputatiebevorderend, erger nog: doodzonde van een prima glas Mooi Kaap Droë Rooi (VARA-cateringbudgetten inschattend). Daarover verder niets. Maar als mijn ogen mij niet bedriegen liet een al even vloeibare vergeldingsactie niet lang op zich wachten. Aanschouw.

Eerst de beelden die we nou allemaal wel hebben gezien:

NOS via VARA

Maar dan. Links in beeld komt mevrouw de Vries - zo lijkt me althans - aangestormd en pakt iets van tafel:

Terwijl de ruggen van Jeroen Pauw en Anita van der Sloot de voorgrond domineren maakt Jacqueline op de achtergrond een werpende beweging:

In het volgende shot zet Jacqueline een schijnbaar leeg glas neer.

Voor de duidelijkheid: de hand links in beeld is van Jeroen Pauw, die juist een glas óppakt:

Waarschijnlijk geeft hij dit dan aan Jacqueline die het water gebruikt om Peters ogen uit te spoelen, maar dit gebeurt buiten beeld. Tot dit moment ontbreekt de audio. Zodra het geluid terug is hoor je Pauw zeggen: "Doe maar water in je handen". Dan zijn zowel meneer als mevrouw de Vries in beeld en zegt Jacqueline: "Nou, dat heb je goed opgevoed", waarop een vrouw (Anita?) antwoordt: "Nou, niet dus".

NOS via VARA

Oordeel zelf. (Relevante beelden ongeveer halverwege.)

Tot zover deze kleine oefening in beeldanalyse, Zapruder-stijl. Opmerkelijk aan deze affaire zijn de verschillende spanningen die er uit blijken: de familie van der Sloot versus de familie de Vries, natuurlijk; maar ook VARA versus NOVA, waarbij de eerstgenoemde not amused is over het uitzenden van de beelden door de actualiteitenrubriek, als we P&W-regisseur Bert van der Veer mogen geloven. En tenslotte, het moet gezegd: oude versus nieuwe media, omdat de dienstdoende ANP-verslaggever na afloop van P&W slechts over de uitzending zelf berichtte, terwijl de discussie op het internet zich - na de aanzet door Corrie Gerritsma - al toespitste op het bizarre dessert.

Niet dat het ANP - als het bericht gebaseerd was op slechts de televisie-uitzending - op de hoogte had moeten of zelfs kúnnen zijn geweest van het incident na afloop, natuurlijk: maar de snelheid waarmee het door derden het web op werd geholpen is kenmerkend voor deze tijd, al is het maar om de rol van Twitter. (Verdere eenentwintigste-eeuwse verhandelingen over de technologische zeitgeist laat ik over aan de profeet zelf.)

Rest nog de Adriaan van Dis-vraag:"Was het rood? Wit? Of water?".

Paradijsvogels, 2007.

2007-08-23T20:44:00.000+02:00

En hoe het was. Over een koning-slash-publieksmenner in falsetto, een übergeek die ontdekt dat hij heupen heeft, de U2 van de indie, en veel, véél meer.

Foto: Merlijn Hoek

--> Lees verder...

Eerder op GNFTI: 2005 verslag; 2006 vooruitblik, verslag; 2007 vooruitblik, Google Earth overlay. Elders: de Volkskrant, 3voor12, File Under, Flickr, YouTube, nog meer YouTube

Foto: moskau.moskau

INLEIDING

En weer is een vlucht naar het polderparadijs ten einde. Ik ga erover vertellen, maar ditmaal ga ik het vooral over muziek hebben ipv jullie kleine oogjes te vervelen met de gore details van mijn persoonlijke festivalbeleving. Nou, goed dan. Een paar details. Mijn twaalfde Lowlands werd gekenmerkt door:

-Uitstekend weer, en verder geen gezeik.

-Twitter. Het saaiste weblogdingetje aller tijden bleek vet handig kek om al je vrienden tegelijk te sms'en.

-Dichterij. Blijkbaar had ik de één of andere wedstrijd gewonnen - mijn gedicht haalde zelfs de Daily Paradise (hoezee). Hetgeen mijn makkers bewoog om te pas en te onpas iedereen binnen gehoorafstand te informeren dat er "een dichter in ons midden" was. Gezien de onnavigeerbare interface van Precies 160 nog éénmaal mijn gedicht (dat inderdaad precies 160 tekens bedraagt), en dan wil ik er nooit meer iets over horen:

EPIFANIE

En ineens, al op de vrijdag
Bij de Lima - of nog eerder:
Door wat hij vanuit de rij zag
Drong het door tot een kampeerder
Dat de hemel in de klei lag.

-Llowlog. Braaf had ik een polsbandje besteld bij de Koninklijke Grolsch. Leuk concept, maar ik had het wel erg druk met feesten hoor meneer, en het ene video-item dat ik had opgenomen bleek opgevreten door de server. Boee. Volgend jaar beter, meneer Grolsch.

N.B.: alle muziek gejat van 3VOOR12, alle foto's gejat met bronvermelding.

Nou, hop, lezen maar. En vooral: LUISTERT U MAAR!

VRIJDAG

Foto: hermanroggeveen

Goed dan. Laat ik meteen met de deur in huis vallen - en me daarmee maar gelijk op glad ijs begeven. Op papier klopt alles aan Alamo Race Track: Hollandse YouTube-helden, lievelingen van zowel Volkskrant als VPRO, met Frans Hagenaars toch de beste rock & roll-producer van Nederland achter de knoppen, vergelijkingen met allerhande overzeese bandjes werpen zich op, gaat u maar door. Slepen naast trommels en gitaren een hele batterij gekke dingetjes mee naar Lowlands: percussionistje hier, stukken hout om mee te klappen daar, nog even een onhoorbare old school aanslingersirene tussendoor; maar laat ik kort zijn, er was gewoon niet zo veel aan.

Wat 3VOOR12 "de spannendste band van Nederland" noemt opende Lowlands voor een gretig publiek met de hersens nog even fris als de kledij, maar ik bleef achter met niet zozeer het gevoel dat ik een concert had bijgewoond als dat ik de eerste oefensessie van een overambitieus garagebandje kwam crashen.

Het concert was een soort lakmoesproef voor mij, want ik vond Alamo Race Track op plaat altijd best vermakelijk - en daar wringt de schoen: "best vermakelijk" is natuurlijk de aartsvijand van "verbluffend geweldig goed o jee", en ik was dan ook al een tijdje benieuwd naar hun podiumkunsten, om mijn vooraf gevestigde indrukken te ontkrachten dan wel bevestigen.

Laat het vooral dat laatste zijn geweest. Saai is Alamo Race Track zeker niet, maar live ontmaskert zij zich (superlatieven á la "ón-Nederlands goed" ten spijt) als een bandje met een weinig ontwikkelde persoonlijkheid of stem en, nog veel comprimitterender: één met liedjes die gewoon niet zo bijzonder zijn. Sprak zanger Ralph Mulder: "We doen nog twee nummers en dan gaan we bier met jullie drinken." Goed, ik sta vast bij de bar.

Alamo Race Track: knutselige ontmaskering van een Hollands kroegenbandje. 4. (3VOOR12: 8,5.)

Foto: Orange Music

In 2005 had ik het voorrecht om dit sympathieke Birminghamse bandje op Lowlands te mogen zien zonder daarvoor ook maar één noot van hun muziek gehoord te hebben; superlatieven waren het gevolg. Citeer ik:

Hun op de leest van Joy Division en The Smiths geschoeide gitaarrock bracht mij herhaaldelijk gevaarlijk dicht bij tranen, en als iemand zó begeistert vijftien keer "all sparks will burn out" in de microfoon schreeuwt geloof je hem ook, en moet je de zestiende keer wel meeschreeuwen. Dit is waar rock & roll voor bedoeld is, en of het nu op zus of zo lijkt is voer voor critici, maar uiteindelijk volkomen irrelevant. Laat niemand je iets anders proberen wijs te maken.

Zoals wel vaker zou blijken dit weekeinde (zie: Arcade Fire) wordt niets ooit meer als toen. Ik had geprobeerd me daarop voor te bereiden, maar ja hoe je dat eigenlijk en de Alpha is toch wel érg groot. Begrijp me niet verkeerd, Editors blijven uitblinken in onderkoelde, majestueuze rockliederen; maar de band is met twee jaar ervaring rijker zo'n geöliede machine geworden dat ze met gemak een stadionpubliek kan bedienen, en noem me een snob, maar dat kan in een gevalletje Editors toch nooit de bedoeling zijn geweest. Tel daarbij op het met wisselende gastvrijheid ontvangen Moeilijke Tweede Album, en gemengde gevoelens zijn vrijwel onontkoombaar.

Daar stonden ze dan, Tom Smith en de zijnen: nog altijd Smiths weerbarstige krullen en spastische mimebewegingen, één en ander ondersteund door een hechter dan ooit spelende band. De magie zit nog altijd in de liedjes, maar waar blijft die dan in de mensen die ze ten gehore brengen? Mijn gok: zo moeilijk als voor iedere band het Tweede Album is, zo makkelijk is, wel, de gemakzucht. Vergeet niet dat jongens in de eerste plaats bandjes beginnen omwille van de meisjes; bedenk dan dat Tom Smith al een tijdje geleden gordijnpatronen mocht uitzoeken met (de overigens zeven jaar oudere) BBC-DJ Edith Bowman, en waar sta je dan met je liederen vol verwijten en verlangens?

Niet dat er geen hoop is. Editors is alleen een geweldig bandje dat dringend behoefte heeft aan een nieuwe identiteit. Ik verwacht dan ook dat Tom Smith binnenkort een baard krijgt, een maand of acht naar Nepal verdwijnt, en terugkomt met een hernieuwd gevoel voor songwriting en intimiteit. Tot die tijd is Editors de alcoholistische minnaar die in de kleine uurtjes bij je aanbelt, wier doorzichtige smoesjes en algemene tekortkomingen je erkent en verfoeit, maar die je ondanks alles toch altijd zult binnenlaten. Want zo ben je.

Editors: Ietwat plichtmatige stadionrock van een fantastisch sympathiek bandje. Het blijft goddomme Editors. We proosten op Tony Wilson. 7,5. (3VOOR12: 8.)

Foto: Frank van Eykelen

Ach, Damien. Nog zo iemand die voor de Alphaleeuwen werd geworpen. En überhaupt: Damien Rice op een festival? In de belevingswereld van velen - althans, zo lijkt me - is de Ierse liedjessmid toch vooral iemand die je verliefde, dronken kop of lege, gebroken hart fluisterend toezingt vanaf een plastic schijfje. En hoe vaak heb ik Damien moeten verdedigen tegen diegenen die mij wezen op Damiens gebrekkige indie cred? Een ouderwets gevalletje "Those who don't know, will not understand; those who know, cannot explain?" denk ik dan altijd maar in mijn nimmer aflatende arrogantie. Als je de Rice niet digt, ben je gewoon niet geweest waar ik geweest ben, mijn goede vriend.

Enige reserves waren er dan ook zeker toen ik naar de Alpha aftoog. Rice is klinisch verlegen, wist ik. En een niet altijd even makkelijk mens (zie: zijn plotselinge verdwijning vlak nadat zijn oude band een grote platendeal had getekend). En hoe zou de Alpha-mammoet onderdak bieden aan zijn kristallen liederen? Erger nog: hoe moet het toch verder zonder Lisa?

Wat dat laatste betreft wist Damien het zelf ook niet zo goed. De knappe, stille Rice moet het, zijn eeuwige vierdagenbaard en wijde pijpen ten spijt, toch vooral hebben van de interactie met de muze die Lisa Hannigan heet. Pardon, heette. Want de lul heeft haar eruit gekickt. "Had de beste tijd gehad", was de enige smoes die hij kon verzinnen.

Dat kwam hem duur staan. Want eerlijk is eerlijk, Rice wist mijn reserves ten aanzien van de omvang van de Alpha en de beperkingen van een festivalset vakkundig om zeep te helpen door een concert te geven dat ik alleen kan omschrijven als een theatershow voor een festivalpubliek: dan zo verregaand uitgebouwd en aangepast dat het vrijwel onherkenbaar was (herkenning van "Volcano" duurde zeker een regel of zes), dan weer sec en precies zoals de fans het verwachtten. Koppel daaraan meer spelerij met vervorming op zowel stem als akoestische gitaar dan we gewend waren van de man en de goed gemikte rock & roll-trucjes, en het stond buiten kijf dat Damien Rice hier toch even een set neer zette die tot op de centimeter berekend was op een festivalpubliek, maar toch genoeg ruimte liet voor de indruk dat Rice gewoon lekker deed waar 'ie zin in had. Wat eigenlijk ook zo was.

En toen brak er iets. Een snaar, om precies te zijn. Geeft niks, overkomt de besten wel eens. Maar in dit geval ging het om een snaar van de gitaar van Damien Rice, en dat is even raar. Want nou moest hij z'n muil open doen. Hij verzocht zijn band om hem de tijd te geven bij te stemmen, en die speelde daar gretig op in: "hè hè", hoorde je ze denken, "eindelijk es variatie in de set". Maar terwijl de ritmesectie een naadloos vullend four-to-the-floor-ritme speelde ging Damien van de regen in de drup: hij stemde te ver omhoog. Ik zág het hem doen, koop nooit chromatische stemapparaten dacht ik nog, en god wat is ie lang bezig met al die snaren. Ik voelde zelfs even plaatsvervangende schaamte: wat nu, als de band weer invalt? Of als ie moet zingen? Dit kan alleen maar fout gaan.

En dat ging het ook. En dat was kut voor hem, want nou moest hij nog meer praten, en dat is onze kluizenaar niet gewend. "Did I go up?" Ja, Damien, een hele halve toon. Wat volgde was magisch: de band voelde zich bevrijd van de plichtmatige set die zij al minstens een half jaar speelde, de drummer speelde driemaal losser dan de eerste helft van het concert, en de tot daarvoor bevroren celliste ontdooide werkelijk. De rest van het optreden zat men op het podium elkaar grijnzend aan te staren.

Het mag dan ook geen verrassing heten dat het succes van dit concert stoelde op dat ene toevallige moment. Eén gebroken G-snaar en de ijzige Ier c.s. mochten zich aan het publiek warmen, en Damien was zelfs even op een vorm van charme te betrappen. Maar de twijfel blijft over welke indruk gemaakt zou zijn zonder deze speling van het lot. En de vermoedens zijn niet al te best. En hoe leuk het ook was om Rice in zijn eentje de falsettopartijen te moeten horen zingen, Lisa is onmisbaar gebleken. Toch, het is Damien Fucking Rice, en als je het niet digt, dan ben je gewoon niet geweest waar ik geweest ben, mijn goede vriend.
Damien Rice: Theaterconcert + rock & roll van stille Ier. 8. (3VOOR12: 5)

Hard gemist: Jamie T, wegens het ophalen van vrienden bij de ingang (ik had een kaartje voor één van hen). Tijd rennend van linkerveld Alpha tot halverwege ingang en parkeerplaats: 18 minuten.

Nachtprogramma: A Reggae Bomb (DJ). Blije negers wisten het Limapubliek mee te krijgen, en terecht. Irie level vibes.

ZATERDAG

Foto: Merlijn Hoek

Ja, ik was daar zomaar, en het was emo maar dan toch niet maar stiekem weer wel, maar vooral gewoon zonder enig verbeeldingsvermogen. Is emorock niet creatief failliet als genre? N.B.: ik zeg dit als recovering emo fan.

Brand New: 3. (3VOOR12: 6,5)

Foto: 3VOOR12

Ik had er nog zo tegen gewaarschuwd. Maar mijn vrienden gingen toch naar het Bravo-hiphopblokje, en dat leek me een uitgelezen kans om even bij Salah Edin te buurten. En o, hoezeer hoopte ik op puntige preken, radicale retoriek, snedige soerahs desnoods, alles om Edin interessant te doen lijken en de aanwezige cameraploegen (hoi, oude media!) te rechtvaardigen. Ik was zó benieuwd naar de reactie van het publiek: zouden we zijn oprechtheid toejuichen? Zouden we zijn kritiek op de verworvenheden van de Westerse maatschappij verwerpen en dingen naar zijn hoofd gooien?

Dit alles bleef uit. Want Edin had ongeveer dertig seconden voor nodig om zijn zogenaamd radicale denkbeelden in te wisselen voor "Waar doekoe doekoe waar doekoe doekoe?" en "Schatje doe je shit / Zet je telefoon uit voor je man word getipt, vrouwtje is een bitch", en zichzelf te ontmaskeren als Weer Zo'n Nederlandse Rapper. Blegh, en vooral: gaap. Ga terug naar Alphen, of waar dat Land Van jou ook ligt.
Salah Edin: spreekt op rijm. 2. (3VOOR12 over het Top Notch-blokje)

In de rij staan voor de Juliet, da's pas leuk. Vooral als je vrienden met slaapgebrek bij je hebt, die eenmaal aangekomen in de warme, donkere theatertent beurtelings op je schouder landen.

Ik vergeef ze enkel omdat ik van ze houd, en omdat ik de nachten van Lowlands ken. Want de Vlaamse cowboy die zich Admiral Freebee noemt maar eigenlijk Tom van Laere heet heeft inmiddels bewezen dat hij ermee wegkomt, zijn Amerikaanse droom.

En kan inmiddels uit een vruchtbaar oeuvre kiezen. De ghost town folk tierde welig in de Juliet.

Admiral Freebee: 8,5.

Foto: mach2

Al zeker een jaar of twee woedt er een broeierige strijd tussen mij en mijn kompanen. Noem het de Koude Oorlog der Onderkoelde Bandjes. Het ene front bestaat uit Britten die weliswaar een eeuwige bad hair day hebben maar wel nog gewoon kunnen kletsen; aan de andere kant staan Amerikanen die zich specialiseren in vuige maar onbegrijpelijke teksten en die nooit wat lijken te zeggen.

Als u een beetje heeft opgelet weet u dat ik in deze al lang kant heb gekozen voor Editors. Niet dat het een strijd hoeft te zijn, natuurlijk; en niet dat ik veel heb om Interpol op af te wijzen: het is gewoon één van die Bandjes Die Heel Goed Zijn Maar Waar Ik Nooit Echt In De Ban Van Ben Geraakt. Zaterdagavond beloofde dan ook een lakmoesproef, of op z'n minst een test van mijn trouw, zeker na de gemengde gevoelens over de vlaggendragers van mijn zijde, een dag eerder in de Alpha.

Eén van de meest dodelijke dingen die je over een popconcert kunt zeggen is dat het precies was wat je ervan verwachtte. Maar bij Interpol zie ik geen keus. Serieus kijkende, in het zwart gestoken mannen die niet veel zeggen of überhaupt bewegen behalve om hun trage, lome gitaarleads nog een beetje visueel effect mee te geven. Zelfs de leernicht van het merk Freddie Mercury op basgitaar zorgde niet voor enige flair. Ik weet dat dit is Wat Interpol Doet en dat dat zo hoort, maar toch. Verder gebeurde er niets. Brak er maar een snaar.

Interpol: Adequaat CD'tjes naspelen. Iets maakt het toch interessant, maar ik kan niet benoemen wat. 7. (3VOOR12: 7,5)

Nachtprogramma: de Grolschtent, waar de jaren negentig nooit zijn opgehouden. En nondescripte house in de Bravo.

ZONDAG

Foto: Merlijn Hoek

Foto: silvertje

Zoals de lezer van mijn preview weet was New Young Pony Club vooraf een grote favoriet, al was het alleen al om de fantastische naam. Eén en ander bleek een beetje moeilijk om in te komen op de nuchtere maag, maar NYPC overtuigde met haar schattige en vooral dansbare funkpop met een keiharde knipoog naar de jaren tachtig. Het vroege tijdstip is ze vergeven, en naar de hel met diegenen die ze afrekenen op een gebrek aan uniciteit: de jongens en meisjes maken leuke muziek, en meer hoef ik niet te weten.

New Young Pony Club: 8. (3VOOR12: 5)

Foto: jonte

Vergeet alles wat je weet over popmuziek. Vergeet je Beatles-verering, vergeet dat je vindt dat eigenlijk teveel Zweedse singer-songwriters zijn, vergeet dat je twee pop eigenlijk gay vindt. En dan zal hij verschijnen, Emil Svanängen, de eenvoudige jongen in zijn houthakkersshirt, omringd door zijn posse - compleet met Meisje Met Tamboerijn.

Een rock & rollverhaal, ook nog: Emil geeft een in de kelder van zijn ouderlijk huis opgenomen CD-R uit, Emil knippert twee keer met zijn dromerige ogen, Emil tekent bij Sub Pop. Maar terecht, godverdomme. Ik had mijn huiswerk gedaan, en opgemerkt dat de liedjes van Loney, dear zich kenmerken door subtiliteit en nog veel meer understated zijn dan die van zijn tijd- en landgenoten: maar man, smijt hij dat concept even aan diggelen op Lowlands.

Het zijn vooral breekbare liedjes met sterke melodieën ("perfecte pop", schijn je dan te moeten zeggen) waarin Emil geen kans onbenut laat om met zijn tot buiten onze atmosfeer reikende falsetto te pronken. Maar hij brengt ze als een goede house-DJ: elke keer als je denkt, nou, dit kan echt niet harder - of hij gaat écht los, en dat doet deze jongen niet, komt er een stem bij, of gaat de drummer precies twee BPM sneller, of gaat de boel gewoon nog een octaaf omhoog. En dat dan tien keer in een lied. Dit alles met behoud van het fluweelzachte "o, is er iemand een lied aan het zingen?" timbre, behalve soms, héél soms, dan gaat Emil toch los. Dit is één van die gevalletjes "schrijven over muziek is als dansen over architectuur", maar echt, het is niet te beschrijven tenzij je er bij was.

En wie er bij was, at uit Emils hand. Ieder patroontje, hoe complex ook, werd opgepikt en meegezongen; als het te hoog of te gek werd, volstond men met meeklappen of goed gemikt gejuich. De verdwaalde passant die de tent binnen struinde kon enkel concluderen dat hij in een mis van een soort gekke sekte terecht was gekomen.

En dat was ook een soort van zo. Een sekte waar ik wel lid van zou willen zijn, in elk geval. Want ook Emil had door dat hier iets heel bijzonders aan het gebeuren was: soms kon hij zijn vreugde niet bedwingen, en brak zijn contratenor in een uitbarsting van niet te onderdrukken gegiechel.

Het bijgeloof wenst dat er eerder jaar eentje is, een artiest die alle verwachtingen overtreft, alle andere artiesten van een overvol Lowlandsprogramma doet verbleken en de rest van het jaar je favoriete band blijft. Voor deze weblogger was het Arcade Fire in 2005, vorig jaar Guillemots, en dit jaar gaat Loney, dear er - en ik duld geen discussie - met het goud vandoor.

Loney, dear mag de India-gemeente dan heel blij gemaakt hebben; wij hebben hém blij gemaakt. En een betere transactie kun je op Lowlands niet wensen.

Loney, dear: Falsettokoning wordt één met zijn publiek. Een welhaast religieuze ervaring. 9,5. (3VOOR12: 7,5)

Foto: buddyhead

Net als Interpol valt ook The Shins onder de noemer "Beste Band Waar Ik Nooit Fan Van Ben Geworden". Meer dan Interpol is dit een soort van wrang, want op papier doen ze alles goed, en ik mag niet onvermeld laten dat ik als maker van muziek ook op z'm minst toch enige verwantschap zou moeten voelen met James Mercer en kornuiten: netjes "indie" maar met wagonladingen pop sensibility, doe-het-zelfmentaliteit, gaat u door. Sprak goede vriend en beste criticus Olaf: "Als je al een straatje had dan past The Shins er wel heel goed in".

Waarom het dan toch niet wil boteren tussen mij en de mannen uit Portland, Oregon, geen flauw idee. Wat ik wel weet is dat het tijdstip en de omvang van de tent ook deze band geen goed deed. Smoesjes, natuurlijk: maar Mercer maakte het er ook wel heel erg zelf naar, met een show die ingestudeerd leek voor een enorm en vooral anoniem publiek. En dat kan toch nooit de bedoeling zijn geweest. Zijn navrant onoprechte belofte om later de belendende klimmuur te lijf te gaan was dan ook de druppel. Ik was weg.

The Shins: De Beatles meenden het wel. 3. (3VOOR12: 6,5)

Foto: moenskevin

Over straatjes gesproken: het album met de eenvoudige titel "Dreams" was één van m'n aller, vorig jaar - met z'n minimalistische mijmerelectropop die oeps, toch lekker met gitaren en (The Cure-)drums gemaakt was een meesterwerk in de "mja, zet die maar op"-categorie, en dat is een oprecht compliment.

Sprak mijn goede vriend De Kolonel nadat hij terloops de knusse Lima binnen was gestrompeld: "Nou, ik weet niet wat dat was, maar het is het hardste applaus dat ik heb gehoord op Lowlands". Het publiek was in drie categorieën te verdelen: de fans van Kings of Convenience van het eerste uur (al die schuchtere jongens en meisjes voorin die ineens niet zo schuchter meer waren); de fans van The Whitest Boy Alive (ik); de arme passanten die meenden - net als bij Loney, dear - in een soort perverse kerkdienst geraakt te zijn (De Kolonel).

Zonder die eerste groep was het nooit wat geworden, gok ik.

Daar stond hij dan, übergeek Erlend Øye, met het haar van Napoleon Dynamite, de bril van Buddy Holly en de gitaar van Springsteen. Dat laatste was de sleutel in het meest bizarre concert dat ik dit jaar heb gezien. Mijn theorie: Erlend vond het helemaal prima, die "Quiet is the new loud"-doctrine van zijn oude groep Kings of Convenience, kwam toen het Röyksopp tegen, zong wat liedjes in, bedacht dat je ook best elektronische muziek kon maken, en ging dat vervolgens doen, maar dan lekker tegendraads met traditionele instrumenten. En ontdekte gaandeweg dat hij heupen had, net als Springsteen.

En ik had genoegen genomen met natuurgetrouwe uitvoeringen van de rustigjes kabbelende mijmerliedjes van het album, maar nee hoor: alles moest er in. Nummers werden uitgesponnen tot heuse, respectabele jazz-improvisaties, elders werd de funk er weer dik bovenop gelegd, en uiteindelijk was alles toch stiekem disco. Uit de jaren tachtig. Met een glansrol voor de toetsenist (Crumar- en Rhodes-piano's, wat wil je nog meer), toch gewoon een smerige Duitser (stel ik me voor) die niet te beroerd was om héél erg gay op zijn klavier te gaan staan dansen. Uitstekend.

Maar de messias van dit vreemde samenzijn was Erlend Øye. Nooit heb ik een concertpubliek zo slaafs aan de voeten zien liggen van zo'n bleke jongen: Erlend doet eens een danspasje, de zaal gaat los. Erlend laat een A-mineur klinken, het publiek gaat los. Erlend laat een scheet - u raadt het al.

Toch kan ik me niet losmaken van het idee dat deze nerdverering volkomen terecht was. (Ikzelf ging er in elk geval graag in mee.) Want is er niet ontzettend veel lef voor nodig om anno 2007 zó'n schaamteloze 1987-show neer te zetten? En dat dan ook nog eens feilloos doen? En met hele goede liedjes?

Ik heb lange tijd vermoed dat Lowlands iets heeft met onwaarschijnlijke helden. Het Frodo-effect, zeg maar. Een zuiverder voorbeeld dan op deze zondagmiddag in Lima is nauwelijks voorstelbaar.

The Whitest Boy Alive: The Ultimate Revenge of the Nerds. 9. (3VOOR12: 7)

Foto: reinieronline

Net als Iggy vorig jaar is Sonic Youth zo'n band waarvoor mijn arrogantie net niet ver genoeg reikt om haar te bezoedelen met woorden en cijfers. Ik heb Our Band Could Be Your Life nog eens opengeslagen, ben naar Flevoland afgereisd en heb gezien. Niet dat ik fan ben van hun muziek, eerlijkheidshalve, maar goed, ik zou er ook flink wat voor over hebben om Hitler nog eens te ontmoeten. Dus voordat ik helemaal mijn retorische graf graaf:

Sonic Youth: op Lowlands. (3VOOR12: 8)

Foto: mach2

Sometimes, we think of our parents - well whatever happened to them? Ze zijn groot geworden, de grootste (en waarschijnlijk beste) indierockband ter wereld. Maar met glans. De lievelingen van zowel critici als publiek mochten óók al tegenover de Alpha hun kunsten tonen, twee jaar na hun legendarische Lowlandsoptreden met een hoog in de trussen klimmende slagwerker, dat net als het Grote Sinaasappelgevecht van 1996 en de Blikseminslag bij I Am Kloot van 2001 in het Lowlandslexicon terecht is gekomen als "Waar Was U Toen"-momentje.

Men moet zich geen illusies maken. Professioneel was, het, gelikt ook, met kleine cameraatjes die live bewegende beelden van de bandleden projecteerde op vijf kleine schermen plus het achterdoek. Natúúrlijk wordt het nooit meer als toen. Maar het blijft Arcade Fire, en Arcade Fire stelt nooit teleur.

Dus laten we ons in godsnaam blindstaren op de details. Régine Chassagne speelt verdienstelijk draailier, zoals de fans van het nieuwe album - de liedjes waarvan uiteraard meer dan fier overeind bleven - allang wisten. Maar ze mocht ook nog eens drummen. Misschien omdat het haar verjaardag was, weet ik het. Maar dat deed ze gek: soms rechts- en dan weer linkshandig. Arcade Fire is niets te dol.

Ach, schrijven over Arcade Fire is altijd preken voor het koor. Als je Arcade Fire wel eens live gezien hebt, dan weet je wat ze doen (namelijk: de mooiste muziek ter wereld spelen alsof hun leven er van af hangt). Zoniet: ga ze zien, voordat je sterft.
Arcade Fire: 8,5. (3VOOR12: 8,5)

Foto: B0P

Kapót ben je - niet alleen na een paar dagen de Lowlandsganger uithangen - maar vooral ook na een optreden van Arcade Fire. Maar dat weerhield enkele vrienden die dapperder zijn dan ik er niet van om meteen door te sjezen naar Dinosaur Jr, nog zo'n "O, we waren heel belangrijk in 1990 en gaan nog maar es op toer"-band. Met oordoppen in, want man, wat een herrie maakt J Mascis met zijn 634 dubbele Marshallversterkers. (Check die waarschuwing bovenaan het forum.)

Ik had geluk dat ik voor het naar de polder vertrekken even YouTube had gecheckt, want anders had ik waarschijnlijk een hartaanval gehad. Ik had namelijk alleen foto's van dit gezelschap (en vooral het zingend en gitaarspelend heerschap) gezien van dik vijftien jaar geleden, en daar staat dan ineens zo'n enorme slacker (kent u dát woord nog) met grijze haren van jewelste. Sprak een commentator op het (recente) YouTube-filmpje: "Wow, Gandalf rocks!". En gelijk had 'ie.

Zingen kan hij ook niet, de man die De Kolonel correct omschreef als "De Lelijkste Man op Aarde". Alleen whinen. Als je niet wist dat het één van de meest invloedrijke bands van het vlak-voor-Nirvanatijdperk was zou je welhaast denken dat een bandje uit Enschede dat nét niet een Essent Award had gewonnen nog een plekje had gekregen. Want zo was het, met minuten- en minutenlang amateuristsche gitaarstemmerij en loze drumchecks tussen de liederen door.

Maar als ze dat eindelijk zelf zat werden, dan gingen ze hoor. Met een geluidsdruk waar de nieuwe Airbus jaloers op is brachten ze een hitbox waar de fan een nat broekje van kreeg: van "Almost Ready" tot de Cure-cover "Just Like Heaven" kwam alles voorbij. Met minstens drie gitaarsolo's per lied, want anders moet J weer zingen, en ja hallo. Veel nieuwe fans zullen ze niet gemaakt hebben die avond, maar de echte fan kwam trommelvliezen tekort.

Dinosaur Jr: Jurassic rock voor de liefhebber. Oordoppen mee. 7. (3VOOR12: 9)

Nachtprogramma: Simian Mobile Disco (gewoon een slechte DJ), Kees van Hondt (legende die terecht plantenbakken cadeau kreeg).

Rest ons nog de top 5:
1 Loney, dear
2 The Whitest Boy Alive
3 Arcade Fire
4 Admiral Freebee
5 Damien Rice

En de awards.

Hardst gemist:

1 Jamie T (Ik moest een vriend wier kaartje ik had ophalen bij de parkeerplaats: 18 min. van linkerveld Alpha tot zeg maar bij de bushalte. Vind ik een record. O, bedankt nog trouwens, vriend - je weet wie je bent.)
2 The Rifles (In de rij staan voor Juliet kost tijd.)
3 The Killers (Ik ken geen schaamte, maar wel programmaboekjes.)

Grootste teleurstelling: The Shins

Beste opmerking: "Je moeder is een Turk", want ja, dat was nou eenmaal zo - Ben & Jerry's, zondagnacht.

Beste sms: "wat is dat? kant niet gewoon bij de wortel?" - De Kolonel in reactie op mijn verzoek tot een rendez-vous bij de Vogelkathedraal.

Beste overhoorde tekst: "Ik ben toch echt naargeestig op zoek naar mijn tent." - Camping 3, donderdagavond.

Beste Accidental Art: de "oorlog" tussen de twee rijen voor de bussen, maandagmiddag. Het was een vreemd soort rugby.

Beste fauna: de leeuw in mijn tent.

Foto: maurice1974

dank: ivo lennert jeroen olaf niek marloes tim michiel bob

En, omdat je het eind hebt gehaald: een video-opname van Loney, dear, zoals gezien op Nederland 3. Tot volgend jaar!

Operatie Biddinghuizen, 2007. (4)

2007-08-15T02:57:00.000+02:00

U heeft de legerkistjes afgestoft, de tent schimmelvrij verklaard, de route uitgestippeld (waar u naar smaak, inzicht en Voorzienigheid van gaat afwijken), en zelfs de boel eens van een andere kant bekeken.

Maar nog nooit was Lowlands zo multimediaal^*. Vooral bij Today's Art valt er van alles af te webtweepuntnullen, zij het Twitteren dan wel Flickr'en, YouTuben of wat de jeugd van vandaag ook al niet bedenkt. Leuk voor zowel bezoekers als thuisblijvers.

Tot Lowlands!

P.S: Lowlanders, geek als ik ben ben ik ten tijde van het festival waarschijnlijk het makkelijkst bereikbaar via Twitter. XO!

Eerder op GNFTI: 2005 verslag; 2006 vooruitblik, verslag; 2007 vooruitblik, Google Earth overlay. Elders: de Volkskrant, 3voor12, File Under, Flickr, YouTube, nog meer YouTube.

*: Dit kun je natuurlijk elk jaar zeggen. Zo zat ik een Lowlands of tien geleden te chatten (via IRC, natch) met de Heideroosjes (voor minder deed ik het niet) die minder dan tien meter van me af zaten.

Twee bier.

2007-08-06T02:44:00.000+02:00

Ter ere van de eerste Nederlandse uitzending vanavond van de beste Britse sitcom van de afgelopen tien jaar: bovenstaande opwarmer met fragmenten en wat niet al. Even op de drie stipjes klikken voor automatisch doorspelen, goed?

Let wel, Two Pints of Lager and a Packet of Crisps is bedacht door Susan Nickson, die jonger is dan ik (en dat stoort mij) en ook nog een vrouw is. En dat stoort mij.

Laat ik kort zijn: voor velen zal de eerste kennismaking zal er één zijn van "sjezus, niet nóg meer piemelgrappen". Maar hou vol, en binnen de kortste keren zul je meegezogen worden in de incestueuze microkosmos die Runcorn heet, en sluit je Jonny, Janet, Gaz, Donna - en vooruit, ook Louise dan maar - in je hart.

En alle seksistische, leeftijd-istische gekheid op een stokje: dan wordt het ook ineens duidelijk wat Nickson precies heeft gecreëerd: ze koppelt op ogenschijnlijk moeiteloze wijze een precieuze studie van de Grote Amerikaanse Sitcom (Seinfeld, The Simpsons, Cheers, Frasier) aan onder de microscoop gelegde episodes uit haar eigen leven in een kutdorp bij Liverpool.

Nou maar hopen dat de vertaling wat is. Cheers, like!

Two Pints of Lager and a Packet of Crisps:
Ma-do 20:50 Comedy Central.

Operatie Biddinghuizen, 2007. (3)

2007-08-01T21:31:00.001+02:00

Als Autodrop één ding bewezen heeft, is het wel dat een oproep tot verbod de beste promotie is. En goed voor je kan het ook niet zijn, zo'n verblijf onder zeeniveau. (Mijn Engelse neefje verwachtte torenhoge muren om Flevoland heen: geen slecht idee.) Nee, dan het volkslied van onze jongste provincie: Waar wij steden doen verrijzen / op de bodem van de zee/ onder Hollands wolkenhemel / tellen wij als twaalfde mee.

Ik roep dan ook op tot een algeheel verbod op Flevoland, te beginnen met een Flevoban voor de horeca vanaf 1 juli 2008. (Wel mogen Flevoshophouders aparte Flevoruimtes inrichten voor diegenen die het écht niet kunnen laten.) En een uitzondering geldt, zoals altijd, voor Dat Ene Weekeinde in Augustus.

Daarover dus. Allereerst: pas op voor grote lijnen. Het is de vloek van de journalist om patronen te zien waar ze niet zijn, en nergens is dat zo misplaatst als wanneer het om Lowlands gaat. Zo zou u, zoals de Volkskrant afgelopen woensdag, kunnen reppen over “de voelbare invloed van Ian Curtis” - voor mijn part had er “de geest van Theo” gestaan of desnoods “drie dagen cultuurknuffelen met het nalatenschap van Bush in het achterhoofd” - goeie punten, allemaal, maar het lijkt me verstandig om te benadrukken dat Lowlands vooral over zichzélf gaat.

Ja, lieve lezer, Lowlands is de zelfingenomen, solipsistische Ouroboros van de evenementenbranche, een meta-metafestival zó verwijderd van haar oorspronkelijke definitie (“eh, je kan er bandjes kijken”) dat Derrida er vanuit de hemel op neertuurt, even aan zijn pijp lurkt, en mompelt: “O. [...] O jee.”. En dat is een Goed Ding, Lieve Lezer. Sterker nog, Lowlands is een kroon op de beschaving, een gift gods. Laten wij steden doen verrijzen. Leest u mee?

--> ACHTERGRONDMUZIEK BIJ HET LEZEN, TER LERING ENDE VERMAAK

GROTE LIJNEN

Had ik u even tuk. Er zijn wel degelijk algemene tendensen en eerste indrukken te melden. Zo is Alpha salonfähiger geworden. Misschien zelfs volwassener. Tuurlijk, de gigantueuze monstertent biedt nog altijd onderdak aan Hilversum Drie-darlings die blijkbaar de afslag Landgraaf hebben gemist en toen maar een tijdje hebben rondgereden tot ze zichzelf in Biddinghuizen aantroffen: noem een Kaiser Chiefs, noem een Killers.

Maar meer dan ooit tevoren lijken er onder de artiesten die dit jaar promoveren naar die blauwgele wigwam vele te vinden die weliswaar brede kritische steun genieten, maar die de Lowlander zich vooral zal herinneren van hun eerdere actes de présence voor een kleiner publiek, zoals Editors en Arcade Fire. Opmerkelijker nog is dat iemand als Damien Rice – die het toch vaak van de meer fluisterende registers moet hebben – voor de galmende Behemoth wordt gegooid die Alpha heet.

Dan: Lowlands cultiveert steeds nauwgezetter haar eigen hypes. Punt in kwestie is uiteraard de veelbesproken Magneetbar, die vorig jaar inderdáád een klein publiek geheimpje was (wat met haar maffe kostuums en haar kosteloze bier), maar nu ook vooral als zodanig wordt geadvertéérd, als in: “dit is onze boomhut, alleen voor leden – en iedereen is lid!”. Nu moet Lowlands doen als Lowlands doet, want dat is de Tao – maar de onderscheidende bezoeker moet zodoende wel op zoek naar nieuwe, eigen toevluchtsoorden. GRATIS TIP: de Vogelkathedraal, ergens naast X-Ray. Vraag me niet hoe ik het weet, maar dat gaat de nieuwe hippe hangout worden. Ik voel het.

Zoals een profeet uit Issaquah, Washington ooit zei: fads they come and fads they go / and God, I love that rock and roll. De keerzijde van iedere hype is haar eindigheid; en hoewel Lowlands eer toekomt voor het immer bedenken van Gekke Nieuwe Dingetjes moet erkend worden dat er ook dit jaar een aantal formats een stille dood zullen sterven. (Voor medeleven, bel John de Mol.)

Meest saillante voorbeeld is het ooit onvolprezen Lowlands University: de première met Ruud Lubbers bewees op verbluffende wijze hoe goed dit onwaarschijnlijke concept – toch gewoon hoorcollege op een moment waarop u er niet op zit te wachten – eigenlijk binnen het Lowlandsuniversum páste. Vorig jaar was er nog meneer professor Gerard 't Hooft als rock star of physics, maar de nieuwigheid is er gewoon af. Wellicht dat op vrijdag nog wat mensen bij prof. mr. Pieter van Vollenhoven hun donderdagse vierentwintig-uurstentkater willen uitslapen, en met prof. dr. Robbert Dijkgraaf heeft LL Uni een Gerard 't Hooft 2.0 in handen, maar ach. Lowlands University is creatief failliet, en er zullen weinig mensen huilen op haar begrafenis.

Tot slot nog een economisch bulletin. Blijkbaar gaat het goed met Nederland, want vorig jaar schrokken hordes goedbedoelende would be-Lowlanders – ondergetekende incluis – zich een Pinkpophoedje van de plotse uitverkoop, zo kort voor het fluitsignaal. Dit jaar schoof het laatste enkeltje Biddinghuizen nóg eerder over de toonbank: zelfs voor augustus nog maar begónnen was. (Overigens is bij het ter perse gaan van de Volkskrant de muntprijs blijkbaar nog niet vastgesteld. Houd uw portemonnee goed vast.)

VRIJDAG

Land gemaakt door mensenhanden / vol vertrouwen en met kracht. U ontwaakt als ware het een verjaardag en Kerstmis ineen. Maar dan brakker. Want u bent op donderdag gekomen, en laat ik het niet merken dat dat niet zo was. Sokjes aan en zoeken die wielewaal!

Eerste taak is zoals altijd het zorgvuldig bepalen van waar nóu toch weer die eervolle traditie moet worden nageleefd, Het Zien Des Openingbands. Want dat is belangrijk. In tegenstelling tot vorig jaar is de keuze nu snel gemaakt: u gaat naar Mark Ronson. Waarom? Omdat hij Ryan Adams covert en het is niet slecht. Omdat hij Radiohead covert en het is niet slecht. Sterker nog, hij covert de Smiths en het is. Niet. Slecht. Een rocknerd-lieveling dus. Daarnaast heeft hij ook nog geknikkerd met hiphop-halfgoden als Mos Def en Ghostface Killah, dus u weet wat u in huis haalt: een kwiek aperitief om de smaakpapillen voor te bereiden, de voetjes nat te krijgen, de auditieve cortex te configureren op modus: Lowlands.
UPDATE 06-08: Mark Ronson blijft thuis.

En dan, dán pas, het terrein verkennen. Steek vanaf de India over en kijk met een niet te opvallende, licht verdenkende blik naar de Magneetbar. Wat gebeurt daarbinnen? En dan de buren: de groene Grolsch-loods. Hier verkopen ze oud bier in nieuwe flessen. Denk ik. Niemand vertelt mij ooit iets. Maar deze plekken zijn op z'n minst verdacht en bovenal toch nog een beetje eng, dus het is zaak dat u koffie haalt en zich nestelt in de Vogelkathedraal. Waarom precies, dat weet ik niet, maar u zult er geen spijt van krijgen. Strijk neer en overzie uw rijk. (Biechten mag ook, maar bewaar dat liever voor zondag.)

Ontspan.

Maar niet te lang, want er moet doorgestoomd worden naar de Alpha, want dat mag weer dit jaar. En wat waren ze lief, Tom Smith en zijn kornuiten, toen ze in 2005 door een kleine logistieke catastrofe in de India stonden, maar hun backline nog op Heathrow. “Never fly Easyjet,” grapte Smith, en frunnikte wat onwennig rond met één van de zoveelste van collegiale collega's geleende gitaren. “Ik denk dat deze van Sons & Daughters is – of toch van Voicst? Bedankt, in ieder geval.” Laat ik dat bijbelse stambomengezeik achterwege laten (“Gewoon de Britse Interpol” - “Nee man ze hebben het allebei van Joy Division afgekeken” - “Ja maar dit is weer meer Echo and the Bunnymen”) en zeggen: Editors is één van de meest sympathieke Engelse bandjes, en het is meer dan de moeite waard om te kijken of ze nu – ten tijde van Het Moeilijke Tweede Album – evenzeer overtuigen met hun onderkoelde, broeierige liederen.

Om in Engeland te blijven gaan we naar India, maar onderweg is het aan te raden om als gepaste voorbereiding op wat komen gaat even langs te lopen bij de Grolsch voor Lily Allen, want zij is de anti-Amy Housewine: maak u geen zorgen, ze zuipt evenveel hoor (als we The Sun mogen geloven) maar ze is zo authentiek als de pest, wat met liedjes zingen over haar immer stonede kleine broertje en klagen tegen de pers dat ze zichzelf dik vindt.

Maar niet blijven plakken, want we moeten naar Jamie T, The One Man Arctic Monkey, Pretender to Mike Skinner's Throne, Esq. Een verhandeling over de jongeheer Treays is niet compleet zonder het te hebben over The Streets, en dat ga ik heel kort houden. Mike Skinner maakte als The Streets met Original Pirate Material een universeel meesterwerk dat flirtte met UK Garage en het tegelijkertijd parodieërde; Jamie T is zijn erfgenaam maar heeft nog veel, veel meer schijt aan genres. Debuutalbum Panic Prevention is eigenlijk een mixtape, maar dan met eigen liedjes. Rest ons enkel nog namedropping: The Clash, The Specials, Joy Division, Billy Bragg. Zegt tenminste één van deze namen u wat? Kom dan kijken en lees Jamies dagboek. [GNFTI over Jamie T: Panic Prevention.]

Dan weer terug naar de dit jaar weer serieus te nemen Alpha. Arme Damien Rice. Zijn meisje is bij hem weg. Ooit sloot Rice met zijn ouwe band Juniper een contract met Polygram, maar deed een Rasmussentje: aan de vooravond van de opnames van wat hun eerste album voor een groot platenlabel zou worden ging hij trainen in Mexico – dat wil zeggen, hij verdween naar Italië. Na een paar jaar als straatmuzikant bracht hij het magistrale O uit, dat terecht op iedere koffietafel in Engeland en Ierland ligt. En wat voor meisje trouwens: Lisa Hannigan was met haar stem als een engel een steunpilaar in het oeuvre van Rice, en nu ze er mee gekapt is wacht elke Damien Rice-minnende Lowlander in spanning af of Rice de immense Alpha ook zonder haar tot gepaste stilte weet te manen.

Dan mag u kiezen. De eer van slotact is te verdelen tussen de live erg sterke feestact Basement Jaxx, Damon Albarns allstarproject van deze week The Good, the Bad and the Queen, New Weird America-aanvoerder Devendra Banhart, en 3FM-lievelingen The Killers.

Nou moet ik Banhart een eervolle vermelding geven, want man. Shit is goed. En bonus: u hoeft zich er niet voor te schamen. Maar ik ken geen schaamte, en het vlees is zwak, dus ik sluit aan voor de Killers. Een band die ondanks zulke wanstaltige albums toch zulke fantastische nummers maakt krijgt een krul in mijn boekje. Om niet te zeggen broekje. Wat mij brengt bij het dagfeitje dat Rufus Wainwright zijn “Tulsa” (“You taste of potato chips in the morning”) naar verluidt over Killers-zanger Brandon Flowers handelt. Dish dish dish!

Homo-erotische cantates terzijde: áls u er bij was eerder op de avond, bij Damien Rice in de Alpha, in het voorvak links van het middenhek, tussen die gast die maar niet wilde ophouden met praten en dat meisje dat alle teksten kende maar geen Engels, dan bent u nu verliefd. Op wie, of wat, dat doet niet terzake. Er moet gedronken en gedanst worden, het weekend is jong. GRATIS TIP: kús eens iemand. Is bijzonder prettig.

MARK RONSON (Londen, hippe hop en kekke covers): 14:00, India [MP3: Amy (Ryan Adams-cover)]
EDITORS (Birmingham, Engeland, onderkoelde new-wave revival): 16:40, Alpha [MP3: All Sparks]
LILY ALLEN (Londen, pop, singer-songwriter): 17:40, Grolsch [MP3: Alfie]
JAMIE T (Londen, singer-songwriter, electropop): 18:35, India [MP3: Sheila]
DAMIEN RICE (Ierland, singer-songwriter, troubadour): 20:15, Alpha [MP3: I Remember]
DEVENDRA BANHART (Texas, indie folk): 22:00, India [MP3: Heard Somebody Say]
of
THE KILLERS (Las Vegas, glam-gitaar-pop-meisjes-rock): 22:00, Alpha [MP3: Mr. Brightside (demo)]

U TWIJFELT: Dizzee Rascal (ik versta die man niet), Mika (“I could be anything you like”? Doe dan!), Kasabian (diep respect, maar ik heb strootjes getrokken en Jamie T won).

U MIJDT: Heideroosjes, de Lama's (beiden bij gebrek aan slechter: beiden zonder veel moeite te haten).

ZATERDAG

Waar de zee werd teruggedrongen / die zoveel verschrikking bracht. Alleen waar ik "zee werd teruggedrongen" zei bedoelde ik "beker werd leeggedronken" en waar ik "verschrikking" zei bedoelde ik "plezier". Stop de tijd, ik wil twee jokers inzetten.

Omarm uw kater. Sterker nog: verwordt tot uw kater. Nog lang geen tijd voor reflectie; nu is de tijd voor koffie. Games In Concert belooft ook de moeite waard te worden voor de Nontendo: afgelopen jaar bewees het concept zich al in verscheidene zalen, en Super Mario op tig violen (en een trommel en fluit, wellicht) lijkt een uitstekende gelegenheid voor het Koffieconcert, ook al zo'n Lowlandstraditie die in ere gehouden dient te worden. U kan toch zitten, want het is vroeg en in de Alpha.

Dan is het nog even afwachten wie de TBA in de Lima in gaat vullen; daarna ligt de dag voor u open als een maagdelijk wit vel. Echt, want opvallend genoeg kent de Lowlandszaterdag veel kwaliteit maar weinig waar een bindend reisadvies voor mag worden afgegeven. Ga eens langs bij The Rifles, als u van degelijke, nonsensloze gitaarliederen van Britse makelij houdt. Of Kubus en kornuiten (inclusief de vrijheidshater Salah Edin), als u van de hiphop bent. Turbonegro desnoods, als u geeft om ranzige herrie en verontrustend loyale fans.

Wel wil ik even een klein pleidooi houden voor Tom van Laere, de Belg die droomde dat hij Amerikaan was en die zich Admiral Freebee noemt: in 2003 was ik samen met vriend L. op tijd opgestaan om hem in de Golf te zien. Dit jaar staat hij in de theatertent - u weet wel, die waar u altijd zo lekker lang voor in de rij mag staan - en daar komen de klanken van de Vlaamse cowboy waarschijnlijk veel beter tot zijn recht. En spelerij terzijde: beschuldigingen van Americana-nepperij mogen tegenwoordig op dovemansoren vallen, al is het alleen maar omdat Freebees laatste album een duet bevat met die beroepssamenzangeres uit Alabama: Emmylou Harris, wiens CV leest als een encyclopedie van iedereen die ook maar iets betekent of betekend heeft in de folk- en countrygeschiedenis (Willie Nelson, Neil Young, Gram Parsons, Ryan Adams, Bright Eyes, gaat u door).

Ook blijft het vooralsnog even spannend wie de verrassingsact van 17:45 in de Alpha wordt: verschillende - al dan niet zelfbenoemde - insiders menen een Grote Naam te verwachten, hetgeen tot wilde speculaties leidt die variëren van absurd tot absurder: zo heb ik namen als White Stripes, Faithless, Nirvana, de Beatles, en God de Vader Zelf (alleen een DJ-set, natch) voorbij horen komen. U zegt het maar. Wel weet ik dat Smashing Pumpkins niks te doen hebben die dag (maar wel die ervoor en erna, en ook nog in de buurt); wat dat betekent weet ik niet, ik speculeer ook maar mee.

UPDATE 02-08: 't Is Gabriel Fucking Rios. Bedankt voor de moeite!

Tevens wil ik aanraden even bij Interpol langs te lopen - het zijn toch de ranzigste steegjes van New York waar deze ernstig kijkende mannen de mosterd halen, en dat lijkt me een uitstekend bodempje voor de lange, lange nacht die komen gaat. Of u daarna Kaiser Chiefs gaat begroeten in Alpha is louter afhankelijk van uw stemming en smaak. Het enige dat ik er over kwijt wil is dat ik in 2005 - toen Kaiser Chiefs toch nog iets minder een huis- tuin- en keukennaam was - geprobeerd heb iedereen binnen gehoorbereik te overtuigen dat het een hiphop-act betrof ("'Kai-sahhh..... CHIEEF!!'"). Dit met wisselend succes.

Dan: naar buiten, naar buiten. U heeft de hele dag nauwelijks een agenda gehad, maar nu heeft u natuurlijk met uw vrienden afgesproken bij de Vogelkathedraal. En drinkt u vele cocktails!

GAMES IN CONCERT (NL, Nintendo-mega-orkest): 13:30, Alpha [YouTube]
THE RIFLES (Londen, geen-gezeik Britrock): 14:45, Grolsch [MP3: Peace & Quiet]
ADMIRAL FREEBEE (Vlaamse cowboy): 16:15, Juliet [MP3: Rags 'n' Run]
INTERPOL (NYC, ernstig kijkende mannen, vuige new wave): 20:50, Grolsch [MP3: Next Exit]

U TWIJFELT: Jimmy Eat World ("Bleed American" is een meesterwerk, maar what have they done for us lately?), The View (Ik draag ook wel eens een tijdje dezelfde broek. Nou en?), CSS (I bet that you sound better on the dancefloor).

U MIJDT: Saybia (out-Coldplay-en Coldplay, en dat is een prestatie), Patrick Wolf (Peter Pan in concert!).

ZONDAG

De natuur laat zich hier gelden / dieren kiezen nest of hol. Maar het is zondag in het dierenrijk, en u verlaat zowel nest als hol - maar niet noodzakelijk in die volgorde - en spoedt zich naar waar het feest der feesten is. Misschien zelfs al voor Alamo Race Track, want die doen het echt niet slecht voor een stelletje Hollanders, maar dat tijdstip moet u ook maar trekken.

Wel is er na het krieken van het middaggloren een verplichte excursie naar de Bravo, want een stel jonge kleine paarden hadden een club, maar die was oud, dus nu is er een nieuwe, ofzo. Goed, ik geef toe, ik weet weinig over New Young Pony Club, maar laat ik dit zeggen: op mijn lokale Lowlands-rayonvergadering werden er cijfers uitgedeeld, en NYPC scoorde ondanks of dankzij de stemmen van een stel notoire zuurpruimen hoger dan zelfs Arcade Fire of Motörhead. Het zal de naam zijn. Het is vrolijke electropop, en u wordt er wakker van.

Wakker genoeg, hopelijk, voor de Zoveelste Zweedse Slaapkamerheld. Loney, Dear heet deze, en ik ben zijn fan. Zoals iedere voorvechter van de knäckebröd-indiepop maakt Loney, Dear understated voortkabbelende popjuweeltjes met een voorliefde voor koortjes en glockenspiel. Maar waar zijn landgenoten het toch vooral moeten hebben van hun tekstuele breedsprakerigheid en zelfspot (Jens Lekman), harmonieuze overredingskracht en safety in numbers (I'm From Barcelona), precieuze studies van de Angelsaksische pophistorie (Peter, Björn and John en wéér Jens Lekman) en, het moet gezegd, een goedkeurend stempel van de invloedrijke Amerikaanse muziekpers (alle bovenstaande) springt Emil Svanängen er uit door gewoon nóg een paar kilowatt subtieler te zijn dan zijn collega's. Loney, Dear lijkt vrij te zijn van enige intellectuele of muzikale baggage, als een soort Broken Social Scene zonder uit de hand gelopen experimentatiedrift. Of Okkervil River op een zonnige dag. Of Belle & Sebastian zonder Belle. Of Sebastian.

Hetgeen een gepast ouverture zal zijn voor nog zo'n Scandinaviër (maar dan één uit Noorwegen, dus deze telt niet mee voor bovenstaand lijstje): Erlend Øye, met zijn jongste project The Whitest Boy Alive. Aanvankelijk wilde de blekere helft van Kings of Convenience er een elektronisch feestje van maken; blij dat het dat niet is geworden, want het uiteindelijke resultaat blijkt een sterke oefening in - mag ik het zeggen? - minimalistische pop, en voelt als electropop waarop simpelweg alle elektronica is weggelaten. Met een ritmesectie die een geüpdatete versie van The Cure speelt en Øyes immer tot kalmte manende stem is The Whitest Boy Alive hét chillmedium voor de Lowlandszondagmiddag, en dat gaat u nodig hebben, met het oog op wat u nog te wachten staat.

Daarna moet u verplicht heiligschennis plegen en kiezen tussen Motörhead en Sonic Youth, waarover ik met een recht gezicht weinig anders kan melden dan dat ze beide Heel Belangrijk zijn en Iconen uit de Muziekgeschiedenis. There's no pleasing everyone. Ondergetekende zal zich laten meeslepen naar de oudgedienden van Sonic Youth omdat zijn vrienden anders niet meer met hem praten.

Maar over meeslepen gesproken. Hoeveel beter kan het zijn, in Lowlandstermen? Prime time, zondagavond 20:00 in de Alpha, hét moment waar iedereen het hele weekend naartoe heeft gewerkt - alle eerdere artiesten waren slechts meesterknechten in dienst van de halfgoden die hun aantreden zullen maken als Hoofdact van Lowlands. In 2005 overrompelden zij al met één van de beste Lowlandsconcerten ooit, en nu zijn ze de retour met een nieuw album en een meer dan welverdiende reprise in de polder. Verdere woorden zijn overbodig: Arcade Fire.

En al wat daarop volgt is dan ook slechts slagroom. Dinosaur Jr kunt u doen, bijvoorbeeld, als u van gescheurde trommelvliezen en indiehelden met weelderig glooiende grijze lokken houdt (sprak een YouTube-commentator: "Gandalf rocks!"). Of Tool, voor de meest intelligente, welbespraakte metalband ter wereld. Groove Armada, desnoods, mocht u een vagina of zin in een feestje hebben. Maar wat u ook kiest, ergens in uw achterhoofd zal de herinnering aan de hemelse herrie van Arcade Fire blijven knagen, en er zit dan ook niets anders op dan het op een zuipen te zetten. Alles mag op. Ga eens langs bij Kees van Hondt - de meest eclectische DJ van het meest eclectische festival op vaderlandse bodem - voordat hij na vannacht met de VUT gaat.

Alles mag op.

ALAMO RACE TRACK (NL, indie rock): 11:30, India [MP3: We Like to Go On]
NEW YOUNG PONY CLUB (Londen, new wave discopop): 13:20, Bravo [MP3: Ice Cream]
LONEY, DEAR (Zweden, singer-songwriter, indiepop): 14:10, India [MP3: I Am John]
THE WHITEST BOY ALIVE (NO/ DE, singer-songwriter, new wave): 16:15, Lima [MP3: Burning]
SONIC YOUTH (NYC, noise, post-punk): 18:15, Alpha [MP3: Teen Age Riot]
ARCADE FIRE (Montreal, majestueuze indie rock): 20:00, Alpha [MP3: Rebellion (Lies) (live)]

U TWIJFELT: U.N.K.L.E. (kent eigenlijk iedereen alleen van die ene samenwerking, dus wat valt er verder te beleven?), Nine Inch Nails (legendarische band die zichzelf vakkundig overbodig heeft gemaakt).

U MIJDT: The Pigeon Detectives (hype in een glas water), CocoRosie (raar-voor-het-raar, na de gekke act blijft er weinig over), Simian Mobile Disco (zonder de andere helft van de band en zonder Justice blijft generieke dansmuziek over.)

MAANDAG

Jongens waren we, maar aardige jongens. Later zullen we ons dit schaterend herinneren. Het is gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.

Eerder op GNFTI: 2005 verslag; 2006 vooruitblik, verslag. Elders: de Volkskrant, 3voor12, File Under, Flickr, YouTube, nog meer YouTube.

Operatie Biddinghuizen, 2007. (2)

2007-07-25T02:35:00.000+02:00

Lieve Lezer, Goed Mens, Vroom Cultuurvorser. Als zelfrespecterende Vriend van Lowlands heeft u natuurlijk allang de Volkskrantbijlage uitgeplozen, de Mobile Festival Guide gedownload en, vooral, het Blokkenschema in viervoud uitgeprint - maar heeft u al de Lowlands 2007 Google Earth Overlay?

Nee, natuurlijk niet, sufmiep. Want ik heb ik hem net gemaakt. Waarom? Opdat u de Flevo'se klei eens van boven kunt bekijken i.p.v. van onder (zoals dat nou eenmaal gaat na een paar dagen modderhappen), en bovendien punaises in de polder kunt prikken - of user generated content kunt toevoegen, zoals dat hoort te heten - in de trant van "deze foto heb ik hier genomen", "hier ben ik mijn maagdelijkheid verloren" of "hier heb ik een punker aan een roestige spies geregen".

DOWNLOAD DUS:
DE LOWLANDS 2007 GOOGLE EARTH OVERLAY.

En vooral: toevoegingen en correcties welkom.

Google Earth vind je hier. Werkt niet in Google Maps. Niet geldig in combinatie met andere aanbiedingen. Met bijdragen van Niek Froma.

Operatie Biddinghuizen, 2007. (1)

2007-07-22T02:53:00.000+02:00

Lieve Lezer, Goed Mens, Vroom Cultuurvorser.

Lowlands 2007 is weldra aanstonds. Sterker nog, komende woensdag is het Volkskrantbijlage- en Blokkenschemadag, en dat is aanzienlijk gewichtiger dan, zeg, Vlaggetjesdag. Geen compulsief-gedetailleerd routeschema (nog) dus van mij, maar wel even een auditieve preview voor éénieder, leken en snobs gelijk. Luisteren maar.

NOT SO SILENT.

2007-06-24T21:04:00.001+02:00

If you would create an dream band, which persons would be in it?

[I]'d have a monkey on bass, a panda on drums, an octopus on accordion, a wolf on vocals. they'd all have human qualities though, the wolf for example would be gay but does not come out until the 3rd record for which they take a giant step in a more balearic pop direction. this is where the octopus puts the accordion back in the latin pop tradition.

How do you typically go about when writing and composing your songs?

I wake up early. From the night before I have carefully folded four clean towels and hung them on a chair. I feed the birds from my window. On my desk there is a bowl of red apples, I take one bite, then put it back waiting until the bite turns brown. I spin on my chair, a dirty thought passes through my head but I let it be. As a young magpie lands on my window sill I slowly wipe my sweaty forehead with one of the towels.

Then I lie down for a few hours. When I wake up it is late and I buy the evening paper, carefully reading every word. I open my window and throw breadcrumbles to the young magpie. Occasionally I throw small rocks at him with the message "Life is hard" written in tiny red letters. Then I have supper and I go to bed.

Antwoorden van Jens Lekman op mapleleaves.se.

BIG IN JAPAN (TINY EVERYWHERE ELSE).

2007-06-07T00:16:00.000+02:00

-...Hotel
-...Rose
-...Police Club
-...Ska Paradise Orchestra
-...Sex Destruction
-...Adventures
-Birds of...

Ik bedenk me net dat je je band kan noemen hoe je wil als er maar "Tokyo" in de naam zit.

MUZIEKNERD? WAT HEET!

2007-05-21T20:13:00.000+02:00

Hoe kan het nu zo zijn dat Wat Heet! vorige week aandacht besteedde aan Anton Corbijns film over de zanger van Joy Division zonder daarbij te vermelden dat de openingstune van datzelfde programma een loungy xylofoonversie van het bekendste nummer van datzelfde Joy Division is?

Video (tune aan het begin, relevant fragment 3:30)

Pshaw.

A CLASSY WAY TO COMMIT SUICIDE.*

2007-04-12T15:04:00.000+02:00

Uit Bagombo Snuff Box:

1. Use the time of a total stranger in such a way that he or she will not feel the time was wasted.
2. Give the reader at least one character he or she can root for.
3. Every character should want something, even if it is only a glass of water.
4. Every sentence must do one of two things -- reveal character or advance the action.
5. Start as close to the end as possible.
6. Be a sadist. No matter how sweet and innocent your leading characters, make awful things happen to them -- in order that the reader may see what they are made of.
7. Write to please just one person. If you open a window and make love to the world, so to speak, your story will get pneumonia.
8. Give your readers as much information as possible as soon as possible. To heck with suspense. Readers should have such complete understanding of what is going on, where and why, that they could finish the story themselves, should cockroaches eat the last few pages.

Kurt Vonnegut, 1922-2007.

CATCH-22.

2007-03-27T18:55:00.000+02:00

Als je in Nederland bedreigd wordt en je vlucht naar de VS, waarheen vlucht je dan als je in de VS bedreigd wordt?

WAAROM BLIJF JE ZO LAAT OP?

2007-03-15T03:24:00.000+01:00

door Marvin Bell

's Avonds laat spreek ik niet langer om indruk te maken.
Spreek ik de waarheid zonder plichtplegingen.
Ben ik honderden jaren oud maar weet niet hoeveel honderden.
Kent de persoon die ik was mij niet.
Zijn de jonge dichters, met hun reconstructies der zinnen, gaan slapen.
Slaap ikzelf in het uiterste.
Heb ik in de sneeuw gelegen zonder naar buiten te gaan.
Ben ik bevroren op het witte blad.
Dan gebeurt het, een vonk ergens, een schijnsel door het ijs.
De sneeuw smelt, er verschijnen velden doorweven met graan.
Die langverwachte nacht onthult een nieuwe maan een nieuwe dag.
Hoe doenlijk het gemak des tijds.
Ik ben mogelijk.
In mij leeft de laatste onbeantwoorde vraag.
Ja, er zijn muren, en vochtplekken op het plafond.
Ja, er loopt energie door de kabels.
En ja, ik ril als ik schrijf over de zonsopkomst.
Dit is niet het verhaal, de bleke huid en het lichaam over een tafel gebogen.
Mocht ik hier sterven dan zal men zeggen dat ik schrijvend stierf.
Denk niet aan de lange dag die nu achterwaarts ineenkrimpt.
Ik verfrommel het licht en smijt het in de prullenmand.
Ik haal de maan naar beneden en leg haar in een la.
De bittere wind van een nieuwe winter trekt de dauw naar het oosten.
Ik houd voet bij stuk.

FUCKABEES.

2007-02-12T16:36:00.000+01:00

Doen wij wel genoeg aan levensbeschouwing samen, lieve lezer? Ik deel met u een e-mail aan een vriendin, over Anton LaVey en I ♥ Huckabees.

"Dus. Is alles nou verbonden in de "blanket" of is er alleen "cruelty, manipulation, meaninglessness"? Zoals ik zei is (een vorm van) boeddhisme het enige waarmee ik de leegte van het immer op de loer liggende nihilisme kan opvullen. Ironisch genoeg voelt dat dan weer laf: het (pseudo-)Zen-koan "When you get the blanket thing you can relax because everything you could ever want or be you already have and are." van Bernard is dan wel geruststellend, maar Catherine is sexy.

(Freudiaans gezien zijn Bernard en Vivian misschien wel je ouders (het dekentje is een symbool!), en is Catherine een ongrijpbare maar onweerstaanbare fuck buddy. Al weet ik niet of de oude Oostenrijker die terminologie zou hebben gehanteerd.)

"The woods are hopeless. Don't waste your time, they will be destroyed. [...] The universe is a lonely place, a painful place. This is what we can share between us, period." Maar dit is dan weer de val van het nihilisme: als het gevecht tegen de vergankelijkheid tijdverspilling is, wat is dan de zin van datgene met elkaar delen? Nihilisme is aantrekkelijk maar - jawel - inherent hypocriet. In een notendop: what's the point of being sexy?

Wellicht dat dit ook mijn - niet zozeer ideologische maar vooral pragmatische - probleem met (LaVeyiaans) satanisme illustreert: het benadrukken en vieren van de instincten is m.i. een Goed Ding. Maar we zijn geëvolueerd tot organismen met een ongeëvenaard niveau van bewustzijn en vermogen tot perceptie, analyse, expressie en moraliteit (Dawkins!), en dan een beetje blijven hangen bij die (toegegeven, leuke) instincten lijkt me dan het levensbeschouwelijke equivalent van een plasmatelevisie kopen en hem enkel gebruiken om naar "De Gouden Kooi" op Talpa te kijken, of hoe die zender deze week ook heet.

Kijk, fundamenteel individualisme, daar kan ik me prima in vinden. LaVey heeft zijn visie hierop duidelijk van Nietszche geërfd; en saillant is dan dat de norse Duitser het overwinnen van nihilisme (bij het ontbreken van geloof in een comfortabele godheid) als een belangrijke stap zag op weg naar het worden van een Übermensch. Je moet je eigen pad in het leven banen; dat lijkt me een waarheid als een koe.

Maar dan, de Gulden Regel. Wat is er met Kant gebeurd? "Behandel anderen zoals je zelf behandeld zou willen worden" wordt ineens "Behandel anderen zoals zij jou behandelen"? WTF LaVey? Natuurlijk word ook ik omringd door onuitstaanbare tijd- en energieverspillers ("psychic vampires", zo je wilt) -

In my life
Why do I give valuable time
To people who don't care if I live or die?
- The Smiths, "Heaven Knows I'm Miserable Now"

- maar het gebrek van deze houding dient zich, me dunkt, welhaast onmiskenbaar aan. Om het oude filosofische gedachtenexperiment aan te grijpen: wat nou als iederéén dit uitgangspunt zou hanteren? Laten we in het voordeel van LaVey zelfs aannemen dat iedereen elkaar in beginsel "goed" zou behandelen. Dan nog zou het kleinste misverstand afbreuk doen aan de positieve houding van een ander, daarmee een onomkeerbare negatieve spiraal in werking zettend. Je moet wel van een welhaast bovenmenselijk communicatievermogen van mensen in het algemeen uitgaan om dit egocentrisch-utopisch fantasietje een serieuze kans te gunnen. (Daarbij komt nog dat mensen toch een eindige hoeveelheid "positieve energie" of liefde of hoe je het ook wil noemen ter beschikking hebben: raakt deze uitgeput, dan treedt de spiraal ook in werking.)

Ik ben niet alleen. Christus' Bergrede volgens Mattheus (7:15): "Behandel anderen dus steeds zoals je zou willen dat ze jullie behandelen." Mohammed's Afscheidsrede (An-Nawawi Hadith 13 ): "Niemand van jullie is een gelovige tenzij hij zijn naaste toewenst wat hij zichzelf toewenst." In het jodendom zei Hillel ook iets soortgelijks: in Tobit (4:15) staat "Kind, heb acht op uzelf in al uw werken, en zijt voorzichtig in al uw omgang, en doe niemand hetgeen hij haat." Amusant genoeg onmiddelijk gevolgd door "Drink geen wijn tot dronkenschap, en laat geen dronkenschap met u reizen op uw weg." Om van de oosterse levensbeschouwingen nog maar te zwijgen: (ethische) wederkerigheid lijkt mij het hele punt van dharma en karma. En Greg.

Niet dat een meerderheidsargument zou moeten leiden tot het uitsluiten van een derde gedachte, uiteraard (leve de wetenschap!): maar één en ander illustreert, in mijn visie, hoe LaVey niet zozeer een oprechte levensbeschouwing lijkt te poneren maar vooral gewoon lekker tegendraads wil zijn. Geen wonder dat satanisme zo populair is onder pubers.

Wat overblijft is - zoals altijd - de godsvraag. LaVeyiaans satanisme is hierin internalistisch, in contrast met van de externe godsbeleving van de Abrahamische religies (christendom, jodendom, islam): dit strookt met humanisme en boeddhisme, en dat bevalt me prima. [Noot aan de lezer: in tegenstelling tot wat vaak verondersteld wordt is Satan in het satanisme geen godheid. Het vereren van de duivel wordt zelfs gezien als een verkapte vorm van christendom-achtige godsverering.] Echter. Het gaat zover dat ik werkelijk zou moeten zeggen "Ik ben mijn eigen god" en dat werpt zowel een metafysisch als een logisch probleem op. De eerste eerst: ik heb mezelf simpelweg niet op deze planeet gezet. Ik begrijp dat we hierin niet uitgaan van een scheppende god, maar ik kan me toch niet onttrekken aan de gedachte dat ik wel een zeer gebrekkige basis zou hebben voor zelfaanbidding als ik, ondanks mijn verwoede pogingen, toch wel héél weinig weet over de wereld, het heelal en de zijnsvraag.

Dan het logische probleem: je eigen god zijn is inherent paradoxaal. Goed, zelfbeschikking is een groot goed en ook een humanistisch grondbeginsel, maar van zelfaanbidding kan enkel sprake zijn bij een absolute vrije wil, en die is er niet, mijns inziens. De paradox uit zich zodoende als een vorm van "Wie bewaakt de bewakers?": als ik werkelijk soeverein ben, en ik bega een daad die niet strookt met mijn visie op moraliteit en/of zelfbeschikking, ben ik hiervoor dan aansprakelijk?

I could hang myself for treason.
For I am my own damn god!
- Modest Mouse, "This Devil's Workday"

Al met al presenteert LaVey een aantal vermakelijke gedachtenexperimenten, maar niet meer dan dat: zijn waardensysteem kan alleen werken in een hypothetisch vacuüm, en in de wereld van alledag blijft slechts een zelfgenoegzame utopie over die misschien leuk is om mee te spelen voor mensen die niet zo diep over de werkelijkheid willen hoeven nadenken.

Wat mij betreft hebben zowel het maffe echtpaar Jaffe als de geile Catherine gelijk: ik denk dat alles verbonden is en dat de dingen nu eenmaal zo zijn, maar ik kan me niet losmaken van mijn verlangens en dat verlang (heh) ik ook niet. Uiteindelijk is alles ook zinloos maar dat moeten we vergeten; en vergankelijk maar daartegen moeten we vechten. Dylan Thomas dient zich aan:

Do not go gentle into that good night,
Old age should burn and rave at close of day;
Rage, rage against the dying of the light.
- Dylan Thomas, "Do not go gentle into that good night".

En dan, de keerzijde:

Despite all my rage I am still just a rat in a cage
- Smashing Pumpkins, "Bullet with Butterfly Wings"

Maar daar moeten we maar gewoon niet al te vaak aan denken."

Wordt mogelijk vervolgd.

HELMEN OP.

2007-01-28T00:55:00.000+01:00

De nieuwe Blogger is hier, lieve mensen, en ik ben aan het experimenteren. Helmen op dus, want er kan wel eens iets van het plafond af vallen.

ANGLO-SAXONS AT THE DISCO.

2007-01-26T01:35:00.000+01:00

Het is een waarheid als een koe: youth is wasted on the young. Maar hoe klínkt jong zijn, en hoe klinkt het als iemand het wél kan waarderen?

De vergelijking dient zich bijna wanhopig aan, en ik zal hem dan maar meteen uit de weg ruimen: vijf jaar geleden sprak Mike Skinner (als The Streets) rechtstreeks tot de harten van éénieder die jong was, in West-Europa leefde, en wel eens een joint had gedraaid of een spelcomputer had beroerd. Original Pirate Material (2002) was een meesterwerk sui generis, en één van de beste platen van deze eeuw.

Maar laat de vergelijking daar ophouden, godzijdank. Het zit zo. Jamie T heeft een nieuwe basgitaar. Maar goed ook, want anders zou hij ons allemaal overhoop schieten met het pistool waaraan hij zijn spaargeld anders zou hebben besteed. Nu zingt hij met zijn bezopen vrienden de gospel van het viersnarige instrument. En dat is nog maar het begin.

Wat volgt is een eclectische barrage die wat taal betreft alleen maar in clichés te vatten is: respect voor klassiekers, geen respect voor stijlgrenzen, crossover te over, jeugdige levenslust.

Goed, nog even de vergelijking dan. De kwaliteiten die Mike Skinner verhieven tot genie - voordat hij zich verloor in zelfgenoegzame conceptalbums en met wodka zwaaien tijdens Lowlands - waren vooral zijn zeer directe spreektaalteksten en een geluid dat zowel een parodie op het toen hippe UK Garage was als een samenvatting ervan, onderwijl gewiekst leentjebuur spelend bij min of meer verwante stijlen als reggae en mainstream hiphop.

Welnu, de directe aanspreekvorm, die deelt Jamie wel met Mike. Maar waar Mike ophoudt met een tekstuele knipoog naar Craig David pakt Jamie het concept van de crossover, schopt het in tweeën en denkt er geen seconde langer over na. Want om een postmoderne dooddoener te recyclen: wat doen genres er ook toe, tegenwoordig? Bij nadere beluistering wordt het klinkklaar dat de praat-zing-rap vrijwel het enige kenmerk is dat Jamie T gemeen heeft met The Streets. En misschien dat we er nu eindelijk over op kunnen houden.

Want Jamie, die luistert liever naar The Clash, Joy Division en The Specials, als we zijn eigen muziek op oorwaarde mogen beoordelen. Eén en ander getransponeerd naar 2007, natuurlijk; soms slick en dan weer lo-fi slaapkamerstijl.

Hetgeen al saillant wordt na het frivole openingsstuk over de nieuwe basgitaar: bij opening klinkt "Salvador" als een kokette zwanenzang waar Guillemots nog een puntje aan zouden kunnen zuigen, maar binnen de kortste keren verwordt het met het binnenkomen van de drums tot een gitaardansnummer waar Franz Ferdinand of Bloc Party dan bijvoorbeeld weer niet vies van zouden zijn. "Bang bang, Anglo-saxons at the disco", inderdaad.

Wat volgt is "Calm Down Dearest", een portret-onder-invloed dat in eerste instantie doet denken aan - de laatste keer, echt! - "Too Much Brandy" van The Streets, maar waar Mike Skinner naar Amsterdam ging gaat Jamie gewoon de dansvloer op. Bovendien zijn daar een Fender Rhodes (sample, maar toch) en een heus refrein. Om niet te spreken van hevig gesnuif in de microfoon.

In het akoestische "Back in the Game" klinkt onze jonge hond uit Wimbledon als een jonge Dylan die Arctic Monkeys covert, en alleen dat lijkt me al een Brit Award waard. Het begin en eind van "Operation" herinneren me eraan dat Jamie veelvuldig gebruik maakt van korte spraakfragmenten tussendoor, a la Jens Lekman; dit versterkt de terloopse vibe, ook al kun je er geen flikker van verstaan. De indiepopgitaren van dit lied en het mantra "all thriller no filler" verheffen dit lied al tot vaste prik bij BBC Radio 1, als ze daar het lied dat erop volgt ooit zat zijn, tenminste.

Want in zekere zin is "Sheila" toch Jamie T's proudest moment. De reeks grootsteedse portretten van het reilen en zeilen van doodnormale mensen klinkt op het eerste gehoor als een aflevering van EastEnders, ondersteund door drumloops, contrabas-samples en hypnotische synths en strijkers. Echter, in tegenstelling tot het eeuwige drama rond Albert Square worden de figuren in dit lied gechroniqueerd door een minstreel die er echt wat bij voelt. Doet het ook nog goed in de pub, wat wil je nog meer.

(Nu ik erover nadenk doet "Sheila" nog het meest denken aan het onnavolgbare "Two Pints of Lager and a Packet of Crisps", het intens komische geesteskind van één van mijn helden, Susan Nickson, die haar ervaringen met een klein stadje ergens in een hoek van Engeland met succes in sitcomvorm goot.)

Eerlijk is eerlijk, dieptepunten zijn er ook. Het vermoeden mag bestaan dat Jamie zijn slaapkamer wellicht wat gehaast heeft verruild voor een contract met Virgin, en de auditieve aanwijzingen zijn er. Dat "Dry Off Your Cheeks" weelderig in ruis baadt is tot daaraan toe, maar de één of andere boerenkinkel die ver op de achtergrond iets onverstaanbaars roept zorgt dat dit lied toch vooral een verdwaalde niet-voor-publiekdemo lijkt. Waarom, in godsnaam?

Daarna komt het niet meer goed. Het prettig aan ADHD lijdende "If You Got the Money" heeft dan wel een Inner Circle-sample en teksten als "Mama still wants you home for supper", en "Alicia Quays" heeft een geestige titel, maar na het magistrale "Sheila" is het album toch iets te duidelijk over zijn hoogtepunt heen, en lijkt het mantra van "Operation" toch gelogen: dit is opvulmateriaal.

Jammer, en dit laat de luisteraar dan ook achter met twee gedachten. Enerzijds kan ik me niet onttrekken aan de gedachte dat Jamie met enige haast wat radiogeile tracks heeft neergeplempt om zijn meerderen in maatpak te plezieren. Anderzijds blijft staan dat Jamie T een plaat heeft gemaakt die niet alleen uniek is maar die ook veel mensen aan zal spreken.

Ach, zong Badly Drawn Boy niet "Songs are never quite the answer, just a soundtrack to a life"? De film waaronder deze plaat klinkt, daar wil ik best deel van uitmaken. Op z'n minst maakt deze plaat dat ik weer eens dronken wil worden in Londen, en dat is een pluim waard.

Jamie T - Panic Prevention [2007].

NAR 'T RAADSLID.

2007-01-26T00:56:00.000+01:00

Gezien het feit dat het hippe boemeltje tussen Agga, Roffa en Zoetka bezweken is onder haar eigen vooruitstrevendheid en voorlopig stilstaat bij haar eigen stilstand lijkt het me gepast dat ik U, lieve lezer, trakteer op een traditionele anagrammatische lijnennetkaart.

Klikt u: Anagram, Origineel
Zie ook het magistrale Edammer thermostaten-etswerk van mijn muze, Marten "ik ken mijn weerga niet" Hoepla. Ook is daar de oorsprong van deze rage (inmiddels verwijderd op last van de machten die zijn).

(O, en zeg even hardop: "Snorkel de Rijnbeer!". Is leuk om te doen.)

Mailen jullie Cory en Xeni even?

DAPPERSTRAAT REVISITED.

2007-01-25T00:11:00.000+01:00

Door een curieuze loop der dingen werd ik de afgelopen week meerdere malen herinnerd aan één van de grootste gedichten uit de geschiedenis van de Nederlandse taal:

DE DAPPERSTRAAT

Natuur is voor tevredenen of legen.
En dan: wat is natuur nog in dit land?
Een stukje bos, ter grootte van een krant,
Een heuvel met wat villaatjes ertegen.

Geef mij de grauwe, stedelijke wegen,
De'in kaden vastgeklonken waterkant,
De wolken, nooit zo schoon dan als ze, omrand
Door zolderramen, langs de lucht bewegen.

Alles is veel voor wie niet veel verwacht.
Het leven houdt zijn wonderen verborgen
Tot het ze, opeens, toont in hun hogen staat.

Dit heb ik bij mijzelven overdacht,
Verregend, op een miezerigen morgen,
Domweg gelukkig, in de Dapperstraat.

Prompt hervond ik ook de Dapperstraatvariaties, waarin o.a. een aantal zeer amusante herschrijvingen van de hand van Gerrit Komrij zijn opgenomen. Echter was daar ook weer die vervelende Engelse vertaling door ene Sakaama en ene Atmo, die altijd een doorn in mijn oog is geweest. Hun namen Googlen levert enkel deze vertaling op - dus vraag me niet wie ze zijn - maar een magistraal gedicht als dit verdient toch eenvoudigweg beter.

Vergeef me dus de arrogantie, maar hier volgt mijn bescheiden poging. Vooraf: ik begrijp dat vertaalde gedichten veelal niet trouw zijn aan rijm en metrum maar slechts de inhoud vertegenwoordigen. Maar ik was nou toch bezig. Dus, met voetnoten:

DAPPERSTRAAT¹

Nature is for the empty or satisfied.
Then: what still is nature in this land?
Woodlands, as a postage stamp² as grand
A hill with some villas³ stuck onto its side.

Give me the sorry, sullen⁴ urban drives⁵,
The embankments cinched onto city streets⁶,
The clouds, never fairer than when they fleet,
Framed by attic windows, across the sky.

All is much to those who don't expect.
Life hides its wonders, 'til without warning
It reveals them, exalted, off the bat⁷.

And this to myself I did reflect,
Rain-drenched⁸, on a miserable morning⁹,
Heedlessly happy, on Dapperstraat.

1. Sakaama & Atmo gaan voor "The Dapperstraat"; doorgaans gebruikt men in het Engels geen lidwoord voor straatnamen, en dit komt op mij dan ook over als een wat gedwongen vorm.
2. "Postage stamp" werd ook gebruikt in de versie van Sakaama & Atmo. Jammer dat "krant" niet behouden blijft, maar postzegel lijkt mij een waardig, zij het iets sterker, equivalent.
3. Ik kan eenvoudigweg niet begrijpen waarom Sakaama & Atmo het transparante "villas" schuwden. Weliswaar wordt "villa" in sommige opzichten anders gebruikt in het Engels dan in het Nederlands, maar voor deze specifieke toepassing lijkt dit woord mij absoluut correct en terzake.
4. "Grauw" vervangen door "grey" schiet wat mij betreft tekort, betekenisgewijs. "Sullen" dekt de lading én allitereert mooi met "city", maar dat werd al gebruikt in de volgende regel. Echter, om aan het metrum te voldoen werd "sullen" aangevuld met het al even deemoedige (en ook allitererende) "sorry".
5. Glad ijs: "Street" is niet hetzelfde als "weg", maar het dichterbij liggende "drive" roept bij veel lezers Amerikaanse associaties op. Een goede vertaling is cultuurneutraal, me dunkt (ik zag ooit een Brits-Engelse "vertaling" van The Catcher in the Rye - waarom in godsnaam!?), dus vooruit.
6. Wellicht de moeilijkst te vertalen regel: "De'in kaden vastgeklonken waterkant" is wel zo'n weelderig allitererende en beeldende zinsnede dat vertaling ervan een flinke opgave is. Sakaama & Atmo gaan om mijns inziens onverklaarbare redenen voor "moored": "vastgeklonken" roept immers een heel ander beeld op dan een bootje dat aangemeerd ligt. De gedeelde beginletter van "cinched" en "city" en de alliteratie tussen "city" en "streets" lijkt mij dan ook een redelijk compromis.
7. "Off the bat" is duidelijk een Amerikanisme (oorspronkelijk een honkbalmetafoor), maar elke vertaling is een "vercultuuring", en het dekt de lading, me dunkt.
8. ~~"Downpoured" is een voorbeeld van verbing, en zeker geen standaard gebruiksvorm; recentelijk wordt het echter steeds vaker gebruikt als werkwoord. Leek me passend.~~ UPDATE 2007-01-25: Meh. Ik wist wel dat ik hierop terug zou komen. "Downpoured" is een fijne moderne gebruiksvorm, maar daarmee een stijlbreuk. Bovendien toont het niet het object van dat verregenen, namelijk de ik-figuur. Bij deze veranderd in "rain-drenched".
9. "Miezerige morgen" is venijnig: het allitereert, en heeft de tweeledige connotatie "regenachtig" en "treurig". "Miserable" is een vaker voorkomend woord dan "miezerig", maar leek mij de enige oplossing.

J.C. Bloem, begraven te Paasloo. Zachtjes knetteren de letteren. Bedankt voor uw aandacht.

HUISHOUDELIJKE MEDEDELING.

2006-12-23T20:22:00.000+01:00

Stomme hoster van mijn liet een tijdje geen passieve FTP meer toe. Werkt weer. Eindelijk. Laat ik het goedmaken met een zootje linkdumps die de afgelopen tijd hiernaast hadden moeten verschijnen:

Omdat jaarlijstjes taboe zijn: Said the Gramophone heeft altijd de beste. (2005)

Neem nog een colaatje!

Je kunt nooit genoeg Wii-actiefoto's gezien hebben

Zen is boring

De filosofie van I (heart) Huckabees

This is also cheese. Deleted scenes uit Borat

God is de slaaf van Hans Teeuwen

Propaganda in je moerstaal

Er is maar één verhaal. Oké, 20. Oké oké, 36. Ofzo.

BESLISBOOM.

2006-10-17T15:59:00.000+02:00

via het verder vrij bizarre Tynan is Better Than Your Boyfriend

PARADIJSVOGELS 2006.

2006-08-23T22:26:00.000+02:00

En hoe het was. Innemend knutselende vogels, een betoverende Latijnse Zweed, broddelende Nederpoppers, wat uitgelaten groente en geworpen fruit, duizenden Britten, een bejaarde punker en onbeschríjflijk veel meer waren in 2006 de slagroom op de vertrouwde Biddinghuizense taart van veel bands en andere cultuuruiters, veel drank en andere genotsmiddelen, weinig slaap en (dit jaar) weer eens veel, héél veel modder.

Foto geleend van Lowlog

--> Lees verder...

ZANGZAAD.

2006-08-13T21:13:00.000+02:00

Goed Mens, u gaat naar Lowlands en neemt mee. Prima. U heeft mijn advies ter harte genomen. Prachtig. Maar zo aan de vooravond van dit driedaags festijn kan ik het verlangen niet onderdrukken om het tóch nog even over Guillemots te hebben.

In mijn oorspronkelijke verhandeling over het Pad naar Lowlands, Verlichting en Lagere Golfscores had ik deze Britse vogels (alken, om precies te zijn) al even aangestipt, maar toen moest ik bekennen dat ik schrijnend onbekend was met deze gevleugelde minstrelen. Sterker nog, ik kende welgeteld één lied. Ik heb me dan ook onmiddelijk na het ter perse gaan van het artikel ingeluisterd in de materie. Noem het omgekeerde onderzoeksjournalistiek.

En man, kom ik even verslag uitbrengen. Allereerst, een vogeltje heeft mij ingefluisterd dat je het schijnt te moeten uitspreken als "GIL-luh-mottz", dus niet op z'n Frans, zoals ik aanvankelijk verwachtte. Zeker weten doe ik het nog steeds niet.

In het kader van de hokjesgeest (of pigeonholing, om de vogelwoordspelingen tot de laaste druppel uit te melken) ligt het op het eerste gehoor bijzonder voor de hand om debuutgeluidsdrager Through the Windowpane netjes te filen under het ó zo hippe "Barokpop": kekke liedjes met lekker veel drama en aangevuld met een - voor rock-&-rollbegrippen - niet erg gangbaar instrumentarium (zie Arcade Fire, The Decemberists, Sufjan Stevens).

Maar er is meer aan de hand. Om te beginnen zijn de heren (op een verdwaalde Braziliaan of Canadees na) afkomstig uit Groot-Britannië, het land waar je met met puntige witte schoenen, al even puntige Fender-riffs, twee pakjes per dag en liedjes over meisjes niet veel meer nodig hebt om wereldberoemd te worden. Op een paar notabele uitzonderingen na lijken Britten zelfs op hun experimenteelst nog vrij gewoontjes. En dat is een zegen.

De heftig gearrangeerde, slepende pop zoals we die van eerdergenoemde artiesten kennen lijkt dan ook steevast van over de plas te komen. Dat Guillemots een verfrissende uitzondering zijn is mede juist te wijten aan hun komaf: ook in hun meest epische ondernemeningen komen Fyfe Dangerfield en zijn kornuiten over als ordinary lads.

Neem de tweede single, Trains to Brazil. Trompetten, spelende kinderstemmen en een zoemende Theremin kunnen niet voorkomen dat de luisteraar visioenen krijgt van volwassen mannen in denim tuinbroeken op de hoek van de straat. En dit is goed. Want Arcade Fire in de geest van Come on Eileen - waarom hebben we daar in godsnaam niet eerder aan gedacht?

Ook inhoudelijk voeren contrasten prettig de boventoon. Dit ogenschijnlijk zonnige lied verwijst gortig naar de waanzin van terreur, en degenen die leven onder haar schrik: "The prophets and their pawns have had another success [...] when we were at school they could never have persuaded me that lives like yours were in the hands of these erroneous fools." Niet dat Dangerfield meent boven de Kafkaëske (there, I said it) realiteit van vandaag de dag te staan - zelfs het carpe diem-achtige slot wordt overschaduwd door zijn eigen angst: "Live and be thankful you're here / See, it could be you tomorrow, or next year."

En dat ze van vogels houden mag duidelijk zijn: naast het vernoemen van de band naar een vliegbeest is ook het album doorspekt met kleine snavelpikjes. Zo opent Come Away With Me met een opname van - ja, een soort vogel; ik ben verdomme geen ornitholoog.

De stem van Dangerfield is helder en vriendelijk, en zodoende op het eerste gehoor wat onkenmerkend. Hij lijkt zijn vocale repertoire duidelijk afgebakend te hebben: directer dan Damien Rice en aardser dan Jeff Buckley, zelfs al smijt hij met Buckleyaanse falsetto's alsof het niks kost. Het meest interessant is Dangerfield dan ook als hij buiten dit stramien treedt: neem de opening van het titelnummer, waar in een "shit-m'n-mic-stond-al-open"-moment een ademende, giechelende Guillemots-zanger te horen is.

Dangerfield's proudest moment is echter in het slotlied, het twaalf minuten durende epos São Paulo: na een in 6/8-maat doorkabbelende mijmering over in Brazilië verloren liefdes en de verplichte pianosolo-met-strijkers valt de band stil. Vanuit diepe stilte wordt in het geniep gewisseld naar vierkwarts, en bouwen de Guillemots gestaag een alles-mag-loscrescendo op waarin Dangerfield hardop eist: "Get me a person, get me a person, get me a person who isn't me". Als bij de tweede "person" zijn stem bijna overslaat, en bij de derde helemaal, heeft Dangerfield zich bij mij definitief bewezen: dit is heel geen vogel, dit is een gewone man en hij maakt ongewoon mooie liederen.

Al met al is Through The Windowpane een meeslepende verzameling schetsen, die ondanks hun barokke presentatie nooit hun realiteitszin verliezen. Sterker nog, de beelden die Guillemots oproepen zijn wat mij betreft niet zozeer beschrijvingen van de werkelijkheid (geforceerd en machteloos als die toch vaak zijn), maar beeldschone kleine stukjes
werkelijkheid op zichzelf: ornaat omlijst, maar verfrissend alledaags. De vergelijking dient zich aan met het prachtige gedicht "Red Wheelbarrow" van William Carlos Williams: "so much depends / upon / a red wheel / barrow / glazed with rain / water / beside the white / chickens."

Dangerfield lijkt het hiermee eens te zijn: in het mierzoete en zelfbewuste Made-up Lovesong #43 verzucht hij: "Now, there's poetry in an empty Coke can". Inderdaad.

The Guillemots: Lowlands, zaterdag 15:15, Lima.

LOUTER JODENKOEK.

2006-08-11T18:15:00.000+02:00

"Dit was R.A.M. voor vanavond. Uw huiswerk voor de volgende week: probeer een boek te slijten aan die zo vluchtige 'jongere generatie', hierbij gebruik makend van een nep-weblog. Wel doen alsof het een echte is."

Eerst dacht ik: wat schrijft dat meisje helder. Geen slordigheidje te bekennen, en nauwelijks een kenmerkend eigenwoordenwoordje of ander zweem van idiolect. Niks mis mee: niet iedereen hoeft zich het Breezah machtig te maken om het internet vol te plempen met mijmeringen over zijn of haar futiele bestaan - en mensen die zo coherent schrijven als Tirza, die zijn er.

Maar dan: wat een leven! Beetje door Italië Interrailen, cello'tje spelen, beetje blasé doen over De Parade. En alle mensen in haar omgeving hebben gekke namen als 'Choukri', 'Carlota' of 'Ibi'. (Om niet te spreken van 'Tirza'.) Als dit het weblog is van een Hollandsch meiske, waar is Thomas dan in godsnaam? En zijn monosyllabische maat Henk?

Nee, hier is iets niet in de haak. Want al het voorgenoemde is dan wellicht nog aannemelijk (zij het ongebruikelijk), Tirza wordt pas echt verdacht als de lezer opmerkt dat ze nergens een - nee, geen énkel - verdwaald detail laat slingeren. Ieder stukje vertelt een waterdicht verhaal: "Dit ben ik." "Mijn nieuwe schoenen knellen." "Mama ging helemaal over de rooie." Pakkend, dat zeker. Maar nergens heeft ze toch niet zo'n zin om naar de fillum te gaan, nooit was de popcorn gewoon ja niet zo lekker en niemand vraagt tot vervelens toe waarom. Webloggers schrijven zo niet. Deze teksten zijn geredigeerd.

Bovendien, een meisje zoals dit - slim, creatief en welbespraakt - daar zou ik nog in geloven, sterker nog, stante pede mee in de echt treden. Maar dat datzélfde meisje dan ook nog überkekke webdesing-skillz zou bezitten, daar ben ik te cynisch voor. Die bestaan gewoonweg niet. Die illustratie van een cello met tieten en een kut erop geplakt was voor mij dan ook de druppel: dit meisje ís niet.

Uitstel van ongeloof duurt maar zolang als je het toelaat, en zodra ik besloten had dat ik genept zat te worden was een smoking gun dan ook eenvoudig te googlen. Aanschouw: dit Nieuwe Weblog met Goede Stukjes en Zo Onschuldig Ogende Links naar Andere Weblogs is niets meer dan viral marketing voor de nieuwe Arnon Grunberg (u weet wel, dat is zeg maar Napoleon Dynamite met een pen). Had hij zich even mooi gecamoufleerd!

Het geeft niet, Arnon. Bloggen doe je zelf toch beter. Ik een illusie armer, jij een lezer. Wat maakt het uit. Mensen zijn zo vervangbaar als een plastic tas.

UPDATE 2006-08-13 19:30: Ha! Commentarium. "Iemand" schrijft:

Hoor en wederhoor worden niet meer toegepast begrijp ik? Ik besta wel degelijk, hoor! Dat er vervolgens een boek naar mij vernoemd is en ik daar het grafische werk van gebruik betekent dus gelijk dat ik niet besta?

Lieve lezer. Hoe moeten wij bovenstaand commentarium interpreteren? Een verwoede poging tot damage control van de Viral Marketeers™ van Neuk & van Dattum? Of kan toch beter de folder "Hoe om te gaan met dissociatieve identiteitsstoornis" toegestuurd worden?

Het antwoord ligt voor de hand. Ik voer geen kruistocht tegen viral marketing an sich, ben een bewonderaar van Grunberg, maar heb wel bezwaren tegen moedwillige misleiding van het leesboeklezend consumentarium.

Ondertussen krampachtig de schijn op proberen te houden getuigt van een wel erg zuivere mix van geringschatting en gotspe. De gemiddelde literatuurminnende webloglezer zal toch wel in staat zijn om de HTML-bron van een webpagina op te vragen, me dunkt?

UPDATE 2006-08-13 21:19:

OMG wederhoor!

Zullen we over een paar weekjes eens afspreken met elkaar? Dan laat ik jou mijn paspoort zien, vertel ik je wat ik nog meer wil schrijven op mijn weblog en geef ik je gelijk het boek van de auteur die over mij geschreven heeft. Of zit ik dan het consumentarium in de weg?

Wauw. The internets is serious business. Je zou toch denken dat als je daar zin in hebt, je gewoon lekker gedachten en gevoelens openbaart via de (digitale) drukpers, zonder aanstoot te nemen aan de immer met hagel schietende 101 Blogger Division. 't Is een vrij land.

Maar goed. Ik stel mij geenszins ten doel al dan niet fictieve weblogsters het leven zuur te maken. Een nogal doorzichtige en naar mijn mening ongepaste marketingtruc in mijn bescheiden etalage zetten echter, o man, daar kun je me midden in de nacht voor wakker maken.

Dat heb ik hier gedaan, en daar sta ik achter. Verder heb ik geen verlangen om deel te nemen aan een Descartiaans (voor het predicaat 'Kafkaësk' is toch net wat meer nodig) online kat-en-muisspel. Als iemand vindt dat 'ie bestaat, dan zou dat toch genoeg moeten zijn, me dunkt?

Ik bedank dan ook voor de uitnodiging. Dat paspoort mag lekker in het laatje blijven: ik ben verdomme Rita Verdonk niet. (Ik dacht dat ik die zin nooit zou hoeven schrijven, maar het is zover gekomen, broeders.)

Dus bedankt, maar nee. I think I'll rather take the blue pill.

Dan ga ik nu weer lekker over muziek schrijven, oké?