TWEE WERELDEN.
Ach ja, Matthijs van Nieuwkerk. Ingelicht, mondig, oprecht geïnteresseerd: zijn gasten smelten als boter in zijn handen. Hij windt ze om zijn vinger, prikt ze vervolgens een beetje en doet dan op het juiste moment een stap terug en laat zijn gasten stralen, om tenslotte - samen met de kijker - tevreden achterover te leunen. Wondertelevisie.
Nee, dan Francisco. Ergens vorig millennium heeft hij namens Teleac mijn moeder nog eens leren internetten; dat viel hem nog wel toe te vertrouwen. Maar in zijn nieuwe rol als presentator van De Wereld Draait Door komt hij zo slecht uit de verf, dat het welhaast lijkt of hij het erom doet. Door beeldfragmenten heen pratend, al op voorhand mislukte bruggetjes de mist in sturend en van de autocue opgestotterde tekst ter plekke herschrijvend worstelt hij zich drie kwartier lang de huiskamer in. En daar zit ik dan, bordje pasta op schoot. Ik vraag me soms af of het parodie is. Ik vraag me af wat hij er zelf van vindt.
En ja, ik weet het, ik ben het zowaar een keer eens met GeenStijl. Bel de krant! (Nee, niet díe krant.)
Labels: de wereld draait door, dwdd, francisco van jeaule, francisco van jole, matthijs van nieuwkerk, van jole
