OPEN TOT SLUITERTIJD.

Nu in het Haagse Fotomuseum: Solar Section One. Het werk van dit verbond van fotografen bewandelt de scheidslijn tussen kunstige galeriekiekjes en 'toegepaste' fotografie voor kranten, tijdschriften en reclame.

[Z]e [...] streven een helder en alledaags realisme na en verdraaien dit vervolgens door middel van subtiele ingrepen. Deze vertekeningen van de werkelijkheid komen echter nooit achteraf tot stand met behulp van digitale manipulaties, maar zijn vaak het directe gevolg van intuïtieve ingrepen ter plekke: in de mise-en-scène, het perspectief, de belichting en kadrering. Het zijn juist deze autonoom-beeldende kwaliteiten die in opdrachtsituaties zeer bruikbaar blijken te zijn.

En aan het eind krijg je alle foto's nog eens te zien, maar dan in het donker: een audiovisuele presentatie waarin de foto's te zien zijn in de context van hun uiteindelijke toepassing. Ikzelf zou al gaan voor één foto: deze briljante prent van onze Grote Leider.

DRAAG TE ALLEN TIJDE EEN HELM.

In de categorie 'huishoudelijke mededeling': de komende tijd verhuist GNFTI stukje bij beetje naar een nieuw onderkomen ter hoogte van www.gnfti.com. Dit zou redelijk geruisloos moeten gebeuren voor u, lieve lezer, maar toch: pas op voor vallende steigerpalen en bakstenen. Update uw bookmarks, en stuur gerust een mailtje als een link het niet doet.

Excuses voor eventueel ongemak.

PO-TAY-TO PO-TAH-TO.

CLINTON: Well, first of all I support John Kerry. He’s
a good man, he’s a good senator and I believe he’d be
quite a good President.

DIMBLEBY: Quite?

CLINTON: Very very good President. Quite a good
President, you don’t say that?

"England and America are two countries divided by a common language," merkte George Bernard Shaw al terecht op. Toch lijken de mensen om mij heen de verschillen tussen de twee dialecten systematisch te miskennen. Een studiegenoot probeerde mij laatst zelfs te 'corrigeren' toen ik tijdens een Engelstalig college het woord voor "kleur" overnam als colour, terwijl de correcte spelling volgens hem toch echt color was. Engels is Engels, lijkt het, en dat is dat.

Uit bovenstaand voorbeeld blijkt dat niets minder waar is. In een BBC-vraaggesprek toont Bill Clinton zijn steun aan de Democratische kandidaat voor de komende presidentsverkiezingen in de VS, en stuit op verwarring aan de kant van zijn interviewer, de legendarische David Dimbleby. Als een Amerikaan quite gebruikt dan bedoelt diegene waarschijnlijk "helemaal, volkomen, bijzonder, heel, erg"; als een Brit dit zegt dan duidt dit vaak meer op iets als "min of meer, nogal, tamelijk". Voor het gemak zijn er natuurlijk uitzonderingen.

Maar het mag duidelijk zijn dat de Dimbleby's verwarring hier volkomen begrijpelijk is. Vindt Clinton Kerry nu "best" een goeie kandidaat? Is Europa "best" belangrijk?

via crooked timber

PRAAGSE LENTE.

Het was 1997. Ik was vijftien en, volkomen in lijn met mijn levensfase (puber) en muzikale smaak (Nirvana - c'est tout) destijds, had ik lang haar. Vies lang zelfs. Ik zeg dat, want ik was in Praag toen. In de metro. Met hordes andere Zoetermeerse scholieren. We spraken luid en onnozel, zoals puberende leerlingen plegen te doen.

Ik was me terdege bewust van het volume en de relatieve stupiditeit van onze uitwisselingen, want: door perrontechnische omstandigheden stond ik redelijk geïsoleerd van de groep, met als gevolg dat ik bijkans moest schreeuwen om mijn flauwe grappen verstaanbaar te maken voor mijn land- en leeftijdsgenoten.

Tussen mij en hen bevond zich een ouder echtpaar, dat mij gedurende de gehele rit afkeurend aankeek. Ze verstonden Duits, en ik zag dat de man ons Nederlands herkende. Vlak voor Staromestské Námestí bereikte zijn frustratie met de jonge West-Europeanen zijn stembanden:

Sie sind sogar schrecklicher als die Deutschen!

Natuurlijk had ik moeten antwoorden:

Es tut mir Leid. Ich spreche kein Wort Deutsch, und ich habe keine Ahnung was das bedeuten soll.

Maar zoiets bedenk je altijd precies twee minuten te laat. En al was ik zo ad rem geweest, er was geen speld tussen te krijgen: de tirade van de oude man ging door, lang nadat de deuren van de trein gesloten waren en enkele tientallen Hollandse HAVO'ers de roltrappen naar het Oudestadsplein bestegen.

Vandaag heb ik hem eindelijk vergeven.

Promiňte a děkuji. Srdečně děkuji!

OUR MONKEY FRIEND.

Hee.. wat zie ik nu in m'n Nedstat?

En ja - je weet wie daar woont! Tja, apen komen ook wel eens buurten bij GNFTI, zoals je ziet.

Kopje koffie, meneer de president?

SONGS TO LOOK AT: RUBBER RING.

Voor mijn bijdrage aan The Illustrated Smiths besloot ik een visuele representatie te maken van Rubber Ring, een liedje dat Morrissey schreef voor éénieder die zijn songs ontgroeid zou zijn.



Eerdere STLA's:
Dear Chicago (Ryan Adams)
Clark Gable (Postal Service)
Remember to Breathe (Dashboard Confessional)

STEMVORKFABRIEK.

Geobsedeerden hebben de halve wereld. Neem Loren Jan Wilson, informaticus en in zijn vrije tijd liedjesschrijver, en eigenaar van een klein label: Mr. Hyde Records, dat de ultralokale muziek in en rond Hyde Park in Chicago vastlegt. Net als elke andere zelfrespecterende muzieknerd leest hij graag de cd-recensies op Pitchfork.

Hij gooide een heleboel van die recensies op een hoop, deed een stukje tekstanalyse en bracht de frequenties van gebruikte woorden in kaart, samen met de beoordelingen van de recensenten. Zo krijg je een lijst met woorden die vaker in positieve recensies voorkomen, en termen die juist vooral gebruikt worden om een plaat af te kraken. Hij categoriseerde deze naar inhoud en schreef een tweetal liedjes met inachtneming van de zwaarst positief wegende woorden uit elke categorie.

Kissing God (6 MB MP3)
I'm Already Dead (5,5 MB MP3)

En het moet gezegd worden, 't is niet slecht. (Placebo meets Postal Service, als je 't mij vraagt, ook al deed je dat niet.)

Wat houdt 'ie er aan over? Een graad in de interdisciplinaire geesteswetenschappen. En wij? De mogelijkheid om Pitchfork te lezen met de 'positieve' en 'negatieve' termen gemarkeerd. Cool.

Cynici zullen natuurlijk in de rij staan om te verkondigen dat popmuziek zijn beste tijd heeft gehad: immers, je kunt blijkbaar gewoon een computer liedjes laten schrijven. Maar vergeet niet dat de Beatles in 1962 afgewezen werden door platenmij Decca met de mededeling dat gitaarmuziek op zijn retour zou zijn. En bovendien, Loren heeft de liedjes geschreven, niet zijn pc. Er zit nog altijd 'een mens tussen'.

Mijn interpretatie: mensen zijn van nature verhalenvertellers en -luisteraars, en altijd te porren voor een verhaal van een bijzonder persoon, iemand met een unieke stem. Songs schrijven op basis van tekstanalyse is daarmee verwant aan het dichten met een rijmwoordenboek: het rijmt, en dat is dan ook meteen alles. Dit project is een briljante vondst en gedegen uitgevoerd; en de eruit resulterende liedjes zijn lang niet slecht voor wat ze zijn, maar ook lang niet geweldig.

meer op slashdot, mefi, music for robots

A SLIGHT CHANGE OF PLANS.

Wat ik wilde doen met mijn weekend:

Zaterdag
Werken aan de film van Open Mic
Vakantie plannen

Zondag
Langverwacht artikel (voor m'n studie) schrijven

Wat ik heb gedaan:

Zaterdag
Portugal - Griekenland gekeken

Zondag
Kroatië - Zwitserland gekeken
Frankrijk - Engeland gekeken

Kijk, je moet je flexibel opstellen hè, bereid zijn je oorspronkelijke planning op te geven als de situatie daarom vraagt.

FRANKLY SPEAKING.

Het moest er ooit van komen. Vorig jaar omschreef Halley's Comment Anne Frank al als weblogger avant la lettre:

Anne Frank was a young girl writing a diary, falling in love, hiding behind a bookcase in a tiny apartment in Amsterdam, during the Nazi occupation. Later she was dead and only a diary. Ironically, Anne Frank ended up living on a bookcase shelf. Many bookcase shelves, all over the world. The life she documented was simple and lively. The difficult circumstances under which she lived exalted her writing. She was simply telling her story. And, as you've probably guessed, I think of Anne Frank as a blogger.

En nu is er, graag of niet:

Mogelijk de meest smakeloze LiveJournal ooit. En dat alles op de dag dat ze 75 zou zijn geworden.

via mefi

TOE-DOE TOE-DOE DOEM! DOEM!

Joepie: RetroCrush verkiest de Top 50 Coolest Song Parts. Vooral 70s/80s-klassiekers, natuurlijk, maar dat verwachtten we ook van een ouwelullen-site als RC. Een mooie uitzondering is nummer 41: Tribute (Tenacious D), en daaruit dan natuurlijk de onbevreesde repliek van onze helden op de vraag van het monster: "Be you angels?" "NAY...We are but men, ROCK!" (mp3).

En wie kan het oneens zijn met de keuze voor nummer één? Steeds als dit nummer op de radio komt veroorzaakt het volgens mij een in De Bilt meetbare seismische schok door het collectieve meetikken-met-dit-stukje van de luisteraar . Ik heb het natuurlijk over het befaamde hier komen de drums! (mp3) uit In the Air Tonight (Phil Collins).

Eén van de beroemdste drumfills aller tijden dus, uit een prachtig macaber liedje, dat het onderwerp is van een hardnekkige urban legend. Al met al een goeie keuze, want geef toe: *jij* hebt toch ook wel eens een tafel of autostuur misbruikt tijdens dit nummer?

Meer weten? Phil in eigen woorden.
mp3'tjes 'opslaan als' of via winamp

via mefi

ÉÉN JAAR GNFTI. (2)

EDIT: nu met nòg werkendere links! excuses.

Zoals deze jubileumweek begon met een stukje geschiedenis, zo sluiten we hem af met een bescheiden selectie van stukjes die hier het afgelopen jaar de revue passeerden.

‘Maybe this year will be better than the last'
Maandag gorgelde ik de eerste post ooit al omhoog: het begin - en meteen het einde - van een serie. De gele vierkantjes bij de jubileumstukjes deze week zijn natuurlijk een verwijzing hiernaar. Andere vroege stukjes waren wat typischer voor GNFTI. Hieronder scharen we bijvoorbeeld een nogal cryptisch eerbetoon aan Spinvis en een vroege uiting van mijn obsessie met The Smiths (die ik trouwens later beter onder handen zou nemen).

‘Stop me if you think that you’ve heard this one before’
Popmuziek, en popcultuur in bredere zin, bleven belangrijke thema’s. Zo had ik altijd wel wat te zeuren over songteksten, albumhoezen, en kinderen en muziek. Of muzikale kinderen. In december relateerde ik persoonlijke ervaringen van het afgelopen jaar aan liedjes die er een achtergrond bij vormden.

‘Songs are never quite the answer, just a soundtrack to a life’
Popmuziek vormde ook de inspiratie voor de enige serie die wel de tand des tijds heeft doorstaan: “Songs To Look At”. Liedjes van Dashboard Confessional, Postal Service en Ryan Adams werden onder handen genomen. Terugkijkend ontdek ik een oud stukje dat wel eens de kiem zou kunnen zijn van dit idee.

‘These weird creatures who lock up their spirits’
Foto’s waren er ook vanaf het begin. Ze kregen uiteindelijk hun eigen plek in het doorlopend vernieuwde fotolog in de zijbalk, maar ‘plaatjes-met-een-stukje’ of wat uitegebreidere fotoseries belanden gewoon op de voorpagina. Foto’s van I.stanbul en Boedapest bijvoorbeeld, maar ook dichter bij huis: Rotterdam (1) (2) en Antwerpen.

‘Pouring over photographs, living in your letters’
Regelmatig wijdt GNFTI een stukje aan de onophoudelijke drang van ondergetekende om de wereld te begrijpen. In het kader hiervan bracht ik u de mind map, een uitleg van het begrip ironie en werd het Poldernederlands onder de loep genomen. Waarbij ik ongetwijfeld wel eens iemand verkeerd citeerde.

‘You said that irony was the shackles of youth’
Tegelijkertijd wordt het ronduit belachelijke niet geschuwd; wat mij betreft valt dat trouwens onder de belangrijkere zaken in het leven. Hetgeen geïllustreerd wordt met het Gay Beer Project en mijn versie van Wallie het betaalmonster.

‘Oochie walla-walla, oochie bang-bang’
Laat ik afsluiten met mijn top 10 persoonlijk favoriete stukjes van het afgelopen jaar. In chronologische volgorde, dat dan weer wel.

Brief. - 06.06.03
The Gay Beer Project. - 25.08.03
Raakt nooit af. - 13.10.03
Gedicht. - 30.11.03
Vervangingsmaten. - 10.12.03
Gevonden! - 13.12.03
Songs to Look At: Dear Chicago. - 26.12.03
Een lijstje. Met een paar liedjes. - 31.12.03
Gerede twijfel. - 09.02.04
Lulverhalen. - 12.02.04

En met dit stukje schaamteloze zelfverheerlijking komen we aan het einde van een week van schaamteloze zelfverheerlijking; GNFTI bestaat één jaar, dat weten we nu gdvrdmm wel. Mag ik u, lieve lezer, bedanken voor uw lieve aandacht en lieve reacties. Ik vind u zo lief, ik zou u thuis willen opzoeken en knuffelen tot het ochtendgloren. Wacht, dat ga ik ook doen! Tot zo.


Wij keren nu weer terug naar onze oorspronkelijk geplande programmering.

STATISTIEKEN.

GNFTI
Aantal posts: 236

waarvan
Paul: 50
Fotografie/Video: 30
Leren: 25
Serie(/Jubileum): 13
Wereld: 52
Media: 49
NSFW: 4
Overig: 13

Fotolog
Aantal posts: 171

waarvan
Zoetermeer: 64
Den Haag: 30
Leiden: 26
Delft: 13
Rotterdam: 13
Amsterdam: 10
Overig: 15

KIPPIS!*

Gastbijdrage door Grytsje Klijnstra (ex-Bloody Hell)

Gryts is een bijzonder geval. In eerste instantie omdat ik haar eerst in het echte leven heb ontmoet, en daarna pas d'r weblog ben gaan lezen; en vooral ook omdat ik haar daarna eigenlijk nooit meer in het echte leven heb gezien (!). Toch is ze in een bepaald opzicht mijn geestelijk moeder, in weblogland (zoals ik maandag zei) en in insektenland. Sinds januari zat ze in Finland, voor studie en zelfverrijking. Afgelopen week ging a) haar weblog naar de haaien en b) keerde ze terug naar Nederland. Toch vond ze de tijd om een gaststukje te schrijven. Gryts: tige tank!

Vergeet die rendieren, de sneeuw en de meren, Finland is berucht om haar alcoholge-/ver-/misbruik. Hoewel de Overheid het probeert te reguleren door de alcoholprijzen te verhogen (tot 5 euro voor een biertje van 0,3 liter), ligt half Finland in het weekend laveloos op straat. Wanneer het op alcohol aankomt zijn ze creatief. De "Booze Cruise", nationale feestdagen, zelf brouwen, drinkspelletjes... Vergeet de Samen/Lappen, Kareliërs, Zweeds-Finnen en de Helsinkiërs - Finland kun je opdelen in de volgende groepen:

-Nuchtere Finnen.

-Finnen met een alcoholpromillage van 0 tot 0,5. Dit is de Fin die zich op zijn gemak voelt. De bloedvaten verwijden en de Fin wordt lekker warm en moet vaak plassen. Gelukkig zijn de Finse clubs en bars uitgerust met flink wat wc's. Ook met de lichaamstemperatuur is rekening gehouden: de Fins-minimale stijl zorgt ervoor dat de Fin meestal zijn eigen warme atmosfeer moet creëren.

-De aangeschoten Fin. Deze Fin heeft moeite met het beoordelen van situaties en heeft minder natuurlijke remmingen. De Fin overschat zichzelf. De aangeschoten Fin in actie is amusant. Neem nu bijvoorbeeld Fin A die ruzie had met een boom. Al scheldend oefende hij zijn beste karatetrappen uit op de stam, waarna hij elke keer omviel en nog kwader werd. Saillant detail: tweederde van Finland is bos. Deze Finnen komt u op elk tijdstip van de dag in uw treincoupé tegen. Deze Finnen verraden zichzelf snel: ze praten. 's Nachts is dit de gemiddelde gemoedstoestand van het Finse volk op het stationsplein.

-Zat tot stomdronken Finnen. Dit zijn Finnen die loskomen. Emoties komen naar boven en hun zelfkritiek verdwijnt. Meestal gaan Finnen dan schelden op de wereld. Het gebeurt dan ook vaak dat er midden in de nacht waggelende Finnen luide monologen houden, waarbij alle scheldwoorden uit de kast worden gehaald, en dat zijn er veel.

-Finnen met 3 tot 4 promille in hun bloed. Laveloos, zo zat als een slingeraap. Praten gaat niet meer, de wereld dringt niet meer tot de Fin door en de Fin moet nog naar huis. De wereld beweegt en roteert en dan komt men een roltrap tegen. Zo aanschouwde ik Fin B die deze hindernis nam. Fin B had de grootste moeite om zich staande te houden, waarna halverwege de afwijkingen naar links en rechts te groot werden. Hij ging voluit op zijn muil en werd door de roltrap keurig de eerste verdieping opgeschoven, waar hij maar bleef liggen. Ook staande slapers zijn in deze fase een veelgezien fenomeen.

-Tot de laatste categorie behoren de Finnen met een promillage van meer dan vier promille. Er is risico op hartstilstand, of de Fin gaat knock-out. 3 Uur 's nachts. Het is -15 graden en daar liggen ze. In de sneeuw, in een portiek, in de goot, schoenen kwijt, totaal van de wereld. Het is de vraag of ze 's ochtends nog wakker worden van de afgaande Nokia in hun binnenzak.

Geen wonder dat Finland nummer 1 is op de wereldranglijst koffieconsumptie. En waar dacht jij dat ze die mobieltjes voor nodig hebben?

*: "Kippis" is Fins voor "proost". Hoewel het totale alcoholgebruik relatief niet zo groot is, is manier waarop wel verschillend. Door de week wordt er amper gedronken, in tegenstelling tot in landen zoals Nederland. In het weekend echter, wordt er gezopen tot het geld op is of men niet meer kan. Daarnaast wordt 80% van het totale alcoholverbruik gedronken door 20% van de bevolking.

Paul, je bent geweldig, je log bestaat een jaar, ik heb inmiddels mijn Finse vrienden uitgenodigd en we klinken op jou.

FOTOLOG JAAROVERZICHT.

Oké, pas in juli vorig jaar verplaatste ik de foto's naar hun eigen hoekje in de sidebar. Maar om daar nu moeilijk over te doen? Alle 170 foto's sindsdien, bij mekaar. Klik op de foto's hieronder voor het overzicht.




Voor actuele archieven-per-maand kun je natuurlijk gewoon rechtsonder kijken.

INGEZONDEN BRIEF.

Gastbijdrage door Niek Froma

Ik stel me de voorlaatste pagina van Metro voor: De lezers sturen brieven, de gemoederen raken verhit, er onstaat een polemiek, en de redactie just sits back and watches the damn paper write itself. Tot die tijd is dit de eerste en enige ingezonden brief: een gastbijdrage van een vriend en trouwe lezer.

Zonder meteen in clichés te vervallen, wil ik toch graag even zeggen dat ik het afgelopen jaar bijzonder snel vond gaan. Eerlijkheidshalve moet ik dan wel zeggen dat dit waarschijnlijk niet door Paul zijn site komt. Nee, dat zeker niet. Good News leek reeds bij zijn geboorte ouder te zijn dan een jaar. Good News is de kinderschoenen reeds lang ontgroeid en zelfs de puberteit lijkt op z'n einde te lopen. Wellicht luidt dit jubileum de adolescentie in. Dit gesteld hebbende, hoop ik dat volwassenheid nog even op zich laat wachten, dat kan "later" altijd nog. Maar goed, Wat ik bedoel te zeggen is dat Good News groot voor zijn leeftijd is en nog steeds lijkt te groeien.

Een jaar nu prijkt hierboven de bedenkelijke titel "Good News". Maar dan met de kanttekening dat dit goede nieuws slechts "for the insane" is. Verwarrend voor ons simpele zielen, natuurlijk - waar horen wij nou bij?

Nieuws is een complex begrip. Volgens Kramers Woordenboek is nieuws "iets dat nieuw is". Toegepast: het goede nieuwe voor de gekken. Maar nieuws is natuurlijk meer dan alleen maar een naam voor iets dat nieuw is. Nieuws is relatief: wat voor de één nieuw(s) is dat voor iemand anders helemaal niet. In de journalistiek zijn er een aantal criteria om vast te stellen wat een gebeurtenis tot nieuws maakt. Maar criteria die vertellen of iets ook goed nieuws is, zijn lastiger vast te stellen. De inhoud van een nieuwsfeit zal voor de één natuurlijk beter zijn dan voor de ander. Je zou zelfs kunnen stellen dat al het nieuws twee kanten heeft en dat elk nieuws, hoe afschuwelijk dan ook, voor sommigen een positieve kant heeft.

Het bovenstaande is het gevolg van regelmatig piekeren. Na een jaar weet ik het echter nog niet. Wat is nou dat goede nieuws voor de gekken? Ik heb geprobeerd nieuwsfeiten te bedenken die voor bepaalde groepen mensen, die ik gek acht, positieve resultaten hadden. Bij enkele nieuwsfeiten lukt dit nog wel, maar om vervolgens een duidelijke scheiding te maken, tussen gekken en niet-gekken is onmogelijk.

Als laatste redmiddel heb ik mij tot Google gewend. Wat schetste mijn verbazing: "good news" levert heel veel christelijke pagina’s op. Van bijbelclubjes tot kerkgemeenschappen voor kinderen. Waarom gebruiken die mensen die term: "good news"? De bijbel blijkt vol te staan met "good news". Er wordt 39 keer over "good news" gesproken. Jezus bracht goed nieuws en zijn apostelen hebben dit "goede nieuws" weer verspreid over de wereld, zo is mijn interpretatie.

"Day after day, in the temple courts and from house to house, they never stopped teaching and proclaiming the good news that Jesus is the Christ. (Acts 5:34-42 NIV)"

Voorzichtig trek ik maar de conclusie: ik weet nu wie "de gekken" zijn.

PAUL IS GEWELDIG!

Gastbijdrage door Kiers (Bicat.net)

Laat ik er geen doekjes om winden: hoezeer ik op GNFTI ook de schijn probeer op te houden met weloverwogen zinsneden en politiek correcte observaties, zodra het stukje online staat hou ik mij weer bezig met louter vuige zaken. En als het over vuige zaken gaat hebben we het automatisch over Bicat. In oktober becomplimenteerde Bicat-auteur Kiers mij om een tongue-in-cheek geschreven (maar vuige!) reactie op een stukje bij Coert, en nodigde mij uit voor een bijdrage. "Voor wat hoort wat," zei mijn oma altijd, en nam een hap uit opa. Met dat beeld ferm in mijn gedachten riep ik naar Kiers: "jij eerst, vuigzak!". Ziehier het übervuige resultaat.

Vrouwengebabbel maakt mij gek. Hun continue gekwaak maakt mij ziedend. Mijn hersen is niet in staat de luchtverplaatsing en hun geluidsgolven om te zetten in begrijpelijke taal van enig niveau. Taal en intelligentie verliezen elk begrip als wij hen horen praten. Vindt u het gek dat ik met regelmaat verkracht?

Ik heb altijd gelijk maar ik ben zelden correct naar maatschappelijk geaccepteerde maatstaven. Ik heb een hekel aan de meeste minderheden in het bijzonder en grote afkeer van het zwakke in het algemeen. Joden en Arabieren en recentelijk Amerikanen zijn mijn cherry-on-the-cake van totale afkeer en blinde walging. Ik mag graag een beschuldigende vinger aan een hulpbehoevende geven. U kunt mij net geen Hitler-enthousiast noemen maar ik ben wel zeer Arisch van uiterlijk.

Inconsequent in mijn gedrag ben ik elke dag en ik beleef daar groot plezier aan. Marihuana beschouw ik als een zegen en mijn vrouw is donker, zo u wilt zwart voor de niet-rassendeskundige. Er is geen alcohol die ik niet geprobeerd heb en redeneren doe ik op het hoogste niveau met een flinke slok op. U begrijpt dat ik een groot atheist ben en de klei-etende man van het land als achtergebleven in de evolutie beschouw. Natuurwetten zijn mijn leidraad, Charles Darwin is mijn held.

Het liefst was ik journalist geworden, en had ik mijn superieure mening in al mijn artikelen gestopt. Heimelijk had ik mijn lezers elke dag geinjecteerd met mijn giftige adem. Langzaam had ik een steeds grotere schare trouwe fans gekregen. Ik heb het in mij een Messias te worden. Een grote Messias, want ik ben van nature een leider.

Slechts één website staat mij in de weg. Slechts één man op deze aarde houdt mij van een glorieuze carriere af. De wereld zal niet door mijn hand veranderen maar door de hand van Paul. Paul is geweldig. Ik erken dat en schik mij in mijn rol. Paul, gefeliciteerd met uw Eerste Verjaardag! U is geweldig!