ÉÉN JAAR GNFTI.
Het begon allemaal met een gebroken hart en een geel vierkantje.
Of eigenlijk vijf maanden eerder, toen ik bij toeval iemand ontmoette die mij aanspoorde om eens de website van haar en een vriendin te bezoeken. Dit gegeven kon ik niet helemaal plaatsen: waarom zou een meisje in Friesland een website maken met een meisje in Limburg, en wat hebben ze dan te vertellen dat het lezen waard is?
Niet dat dit mijn eerste ervaring met het fenomeen weblog was, natuurlijk; maar wat ik tot dan toe had gezien op dat vlak ontsteeg zelden het niveau van "Wij zijn gasten met piemels en hier is een link naar tieten en auto's!" of "OMFG I'm a hopeless American teenager who thinks she's way too fat and whose English vocabulary is smaller than that of most Dutch readers of my blog. With that off my chest, here's a picture of Avril Lavigne."
Dit was anders: ik kon me verplaatsen in de auteurs, was benieuwd naar hun blik op de wereld en naar hun verslagen van alledaagse en bijzondere dingen uit hun eigen leven. Ik keek altijd weer uit naar het volgende stukje.
Niet veel later begon mijn lief ineens een weblog. Ik wist dat ze creatief was, graag dingen maakte, maar met een computer? Ik becomplimenteerde haar om haar inititatief, las een tijdje enthousiast haar log en... het ging uit.
Even maakte paranoia zich over mij meester. Dit webloggedoe, was dit de oorzaak hiervan? Is dit wat ervan komt als je je dagboek op internet laat liggen, zonder slotje erop? Kon ik Blogger aanklagen?
Al snel sloeg mijn ontreddering om in wraakzucht: wat zij kan, dat kan ik ook. Nachtenlang heb ik ge-HTML'd, dagen heb ik door de stad gelopen met een digitale camera, bij alles wat ik deed dacht ik: "zit hier een stukje in?", allemaal met als doel om haar de loef af te steken: we zullen wel eens zien wie hier de weblogbroek aan heeft!
Mijn eerste stukje: deel één van de ééndelige serie "images.google.comes up with". Ik had bedacht het gele vierkantje als symbool te gebruiken voor terugkerende posts rond een bepaald thema. Ik geloof niet dat ook maar één van de series ooit een deel twee heeft gekend. (Nu zijn er nog vijf categorieën: 
paul, 
wereld, 
leren, 
media en 
nsfw.)
Haar reactie verbaasde me: ze becomplimenteerde me om mijn inititatief, las een tijdje enthousiast mijn log en... we kwamen terug bij elkaar.
Even maakte paranoia zich over mij meester. Dit webloggedoe, was dit de oorzaak hiervan? Is dit wat ervan komt als je je dagboek op internet laat liggen, zonder slotje erop? Kon ik investeren in Blogger en een voorstel doen voor een Blogger-datingservice? (Ironisch genoeg is haar weblog inmiddels een zachte dood gestorven.)
Echter, als wraakinstrument had mijn log zijn kracht nu wel verloren. Gelukkig had ik inmiddels ook flink plezier gekregen in het loggen, en kreeg van allerlei kanten aanmoedigende reacties. De stukjes veranderden van aard: volstond ik eerst met het dumpen van links of foto's, later schreef ik meer korte essay's of probeerde ik verbanden te leggen tussen onwaarschijnlijke zaken. Het werd een beeld van mijn blik op de wereld, met af en toe een verslag van iets bijzonders of volkomen alledaags uit mijn eigen leven.
En eigenlijk doe ik dat nog steeds, en met groot plezier. Bedankt voor je aandachtsspanne.
door 
Het idee is briljant, de zeggingskracht ervan discutabel. Het begint al bij het begin: op de 
De basis van het plot is te clichématig voor woorden: boy meets girl, verlies, ellende. Maar juist dit simplisme biedt Skinner de ruimte om een verfijnd en zeer 
De bepiemelden onder u zweten inmiddels vast peentjes: "Over 5000 generaties leven onze achterkleindochters in een wereld zonder mannen? Wie moet dan de boerwedstrijden organiseren? Wie zet de vuilnisbak buiten? Wie speelt er in godsnaam nog voetbal?"
