Een lijstje. Met een paar liedjes.

The Thrills - Big Sur
(So Much for the City)
In de auto met ouders en broer, op weg naar Maastricht. "So much for the city". Een weekend met hen is niet bepaald een probleem, maar jezelf afzonderen met een koptelefoon is soms belangrijk. "Hey hey, you're The Monkees. People said you monkeyed around. But nobody's listening now."

Ryan Adams - Nuclear
(Demolition)
Meisjes verpesten songs voorgoed. Daar zijn ze goed in. Door haar leerde ik dit nummer kennen, een prachtig terloops stukje zelfkritiek van Ryan's 'overgebleven songs'-album "Demolition". "Sentimental geek - shut up and go to sleep." Door haar ging ik het associëren met iets negatiefs. "In a flash of pure destruction, no one wins." Je weet hoe dat gaat.

Spinvis - Kindje van God
Pinkpop is het best te genieten vanuit je bed. Tussen twee concerten door draait de VPRO muziek op Ned3. "Het was de stem van een vreemde, een vent op tv." Speciaal opgenomen voor MP3voor12, geloof ik. "Kast van een huis."

The Thermals - No Culture Icons
(More Parts Per Million)
Wat is begin december? Niet echt de herfst, en ook niet de winter. Maar fokking koud, dat wel. In Tilburg zagen O. en ik balen gebruikt Sinterklaaspakpapier uit een vuilcontainer steken. "Hardly art, hardly garbage." Tragisch. Binnen in 013 bespraken N. en ik de Brabantse mentaliteit. En meisjes. "I can't fuckin' stop thinking about you."

The Darkness - I Believe in a Thing Called Love
(Permission to Land)
Ik word wakker, en hoor dit nummer. De godganse dag. En ik word er fucking vrolijk van. Em is het met me eens. Je weet dat iets écht camp is als je ergens bent, en de mensen die het leuk vinden vanwege de knipoog (en de ironie en de moedwillige opeenstapeling van cliché's) staan naast degenen die het oprecht waarderen, en niet doorhebben dat iemand gewoon echt -anno 2003- staat te zingen: "My heart's in overdrive and you're behind the steering wheel." Ieder z'n meug. "Ooh! Guitar!"

Admiral Freebee - Rags 'n' Run
(Admiral Freebee)
Het is heel laat, en vooral ineens héél stil. L. en ik zijn met z'n tweeën overgebleven en drinken er - waarschijnlijk uit gebrek aan verstand - nóg maar één. Een stilte in het gesprek valt samen met de explosieve sample aan het begin van deze verder heel stille ballad. Saved by the bell? We moeten lachen om de tekst: "Times like these when [...] the little girls they want you". (Freebee geeft commentaar op ons?) Zo slecht hebben we het blijkbaar niet.

Electric Six - Gay Bar
(Fire)
Natuurlijk. De (door derden bedachte?) videoclip op Internet was vele malen cooler dan de eigen clip op TV (die met de halfnaakte Abe Lincolns). Maar nadat ik een t-shirt met hoog ironiegehalte had gemaakt was het Gay Beer Project nog maar een martiniglaasje van me verwijderd.
Op Lowlands: wat mij betreft verzorgden we "secundair entertainment", en ik vind dan ook dat we betaald hadden moet krijgen. Onze dansjes waren camp en obsceen, en vooral op heel veel niveau's heel fout. En culmineerden in een homo-erotische botviering der lusten en pleine publique, met kleren aan, dat dan weer wel. "I've got something to put in you." We hadden beiden een vriendin toentertijd.
Dank u, Electric Six. U bent het beste uit Detroit sinds KISS.

Broken Social Scene - Anthems for a Seventeen Year Old Girl
(You Forgot it in People)
Stukje Zeitgeist : Van ieder liedje dat *niet* meteen elke vijf minuten op TMF voorbij komt, veronderstel ik dat ik toch wel de enige op deze planeet moet zijn die het kent. Grootheidswaan, ik weet het. Maandenlang had ik mijn (muziekobsessieve) vriend J. geprobeerd te overtuigen van de magie van BSS. Zonder succes. Toen zat ik -veel later- met N. te keuvelen over allerhande zaken - en we bleken beiden fan. Van dit liedje. Toen waren we erg blij. "Now you're all gone, got your makeup on and you're not coming back."

Michael Franti & Spearhead - Never Too Late
(Everybody Deserves Music)
Ik dacht dat ik een klein geheim met haar deelde toen ik zei, dat ik een beetje moest huilen toen ik dit voor het eerst hoorde. (Echt. Als een fucking meisje.) Zij ook, zei ze. (Damn). "It's never too late, pick up the phone and call me."

Songs to Look At: Dear Chicago.

Nog maar zo ééntje dan:

Geïnspireerd op Ryan Adams - Dear Chicago (2 MB MP3)

Nu ga ik slapen.

Songs to Look At: Clark Gable.

In navolging van een post van een hele tijd geleden, heb ik weer eens een kunstwerkje-rond-een-liedje in elkaar geknutseld. Voor de kerst misschien. Weet ik veel.

Geïnspireerd op: Postal Service - Clark Gable (6.9 MB MP3)

Een paar dingetjes over songteksten.

Born Slippy gaat over in dronken staat thuis proberen te komen. Daar kwam ik achter toen ik Engels probeerde te leren. Michael Stipe "probeerde Every Breath You Take te schrijven" - het werd Losing my Religion. En In the Air Tonight gaat niet echt over iemand die verdrinkt, ook al denken Amerikanen dat graag.

rap, vertaald
Sir Mix-a-lot's ode aan achterwerken van formaat ziet er in het Latijn ongeveer zo uit. En hier is Ready to Die van Notorious B.I.G. in echt grote mensen-Engels.

geletterde teksten
Voor sommige songs was literatuur de inspiratiebron. Andere songs zijn literatuur: de tekst van All I Wanna Do is bijna woord voor woord gebaseerd op een gedicht van Wyn Cooper. Kan het ook andersom? De roman "Girlfriend in a Coma" van Douglas Coupland zit boordevol verwijzingen naar de Smiths (waaronder de titel).

oops, i dropped a name
Over elkaar zingen kan ook. Roberta Flack schreef Killing Me Softly na een concert van Don McLean, en niemand weet voor wie het verwijt You're So Vain nou precies bedoeld was. Sommigen zeggen Mick Jagger, maar Carly Simon doet er nog steeds geheimzinnig over. En gaat My Hero nou over Kurt Cobain? Dat is maar hoe je het bekijkt (diep graven, lange pagina). Geeft niet, hij leeft voort in een heleboel andere songs.

a little bit of history, repeating
Ook de geschiedenis maakt veel pennen van songwriters los. Morrissey schreef Panic (Hang the DJ) naar aanleiding van een radio-dj die doodleuk Wham! instartte direct na een nieuwsuitzending over de Tsjernobylramp. En na Bowling for Columbine denken we dat schietpartijen op scholen slechts iets van deze tijd is, maar I Don't Like Mondays gaat over een meisje dat in 1979 (ze was toen 16) schietend naar school ging. "Ik heb een hekel aan maandagen. Dit brengt wat leven in de brouwerij," was haar commentaar. Twee mensen lieten het leven. We Didn't Start the Fire, natuurlijk. Sympathy for the Devil zit niet alleen boordevol historische verwijzingen, het is ook nog eens geïnspireerd op een boek. En later schreef het zelf geschiedenis, toen een fan werd doodgestoken bij een concert. O ja, en vooruit dan maar: Rah, rah, Rasputin. :)

foutje, bedankt
Iedereen kan teksten soms verkeerd verstaan. Dat heet een Mondegreen, schijnt. Of je kunt er betekenis in zien die er niet is, met hilarische gevolgen (blijf scrollen, het gaat maar door!).

Dus misschien is het beter om teksten maar helemaal niet uit te leggen. Maar het proberen is zo leuk!

Genoeg te lezen zo? Mooi.

Mmm... vieze woorden.

Mocht je binnenkort nog ergens in Amerika op tv denken te komen:

De zeven woorden die je niet op tv mag gebruiken (scroll naar beneden voor de woorden).

Maar serieus, er zit klaarblijkelijk wel een soort speling in dit soort dingen. Want gebruikte (de Ier) Bono laatst op de Golden Globe Awards niet het F-woord? En daar was uiteindelijk niet al te veel ophef over.
Toch: een toonbeeld van klassieke Amerikaanse dubbele moraal.

Wat zou George Carlin, auteur van de oorspronkelijke sketch over vieze woorden op tv, hiervan vinden?

(Jammer dat 'Bush' en 'Dick' er niet in staan. Dan zouden we het journaal kunnen aanklagen!)

Uitleg en overzicht van het verhaal, door de Salt Lake Tribune

via metafilter

Gevonden!

Sinds jaar en dag één van mijn favoriete websites: Found publiceert, de naam zegt het al, allerhande gevonden troep. Foto's zonder bekende eigenaar, mysterieuze objecten-met-een-verhaal, zelfs geluidsbestanden van vage herkomst.

Maar het gaafst vind ik altijd nog de grote verzameling briefjes die mensen vinden, scannen en publiceren, vergezeld van een verhaal over de plaats en context van de vondst, en soms een eigen interpretatie. Deze verschillen in thema:

Van 'aandoenlijk',



en 'klassiek',


tot 'just plain weird'.


Om sommige moet je hardop lachen. Andere verdwaalde schrijfseltjes brengen een soort plaatsvervangende schaamte over je, alsof je ongevraagd in iemand anders zijn leven kijkt.



Weblogs (lifelogs) hebben dit effect soms ook - maar bloggers weten tenminste dat hun werk beschikbaar is voor een vrijwel onbeperkt publiek.



Alle hier getoonde 'Finds' komen uit de Find of the Week. Ik sluit af met twee vondsten die in het bijzonder indruk op mij hebben gemaakt:

links: een factuur, gevonden in september 2001 in New York.

rechts: een duidelijke boodschap.

Vervangingsmaten.

Alles heeft waarde. Vrij naar het origineel van J. Robert Lennon:

VERVANGINGSMATEN

2 theelepels suiker = 1 klontje
2 krenten = 1 rozijn
1 mok sterke koffie = 6 glazen Coca-Cola
1 knuffel = 12 handdrukken
30 minuten vertraging = poep aan je schoen
1 klap voor je bek = 3 verkapte beledigingen
wildplassen = biertje krijgen
2 goeie tv-programma's = 2/3 goeie film
biertje geven = flauwe woordspeling
ik ben je naam vergeten = gesneden bij het scheren
1 Bush-mop = 3 belgenmoppen
2100 Air Miles = één kaartje voor de Winter Efteling
10 sms'jes = 1 gratis t-shirt
wekker gaat nu al = accu leeg
ze kijkt jouw kant op = de zon breekt door
een goed nummer = een warm bed
6x lekke band = 1x fiets gejat

via open brackets
Alles heeft waarde. Gooi je eigen alternatieven in het reactiepaneel.

A portrait of the artist as a young man* (M/V).

Foto's van rocksterren toen ze klein waren. Raadt u maar! De antwoorden kun je vinden door je muis over een foto te houden.

via metafilter

Dankuwel meneren!

Wauw - als Rolling Stone deze advertentie echt in de New York Times heeft geplaatst.. dan hebben ze echt lef.

A big fat thanks to record execs

via mijnkopthee

Toeval of lot?

Hmm... twee foto's (1) (2) van de afgelopen Meet Me doen samen wel erg denken aan Michelangelo's Schepping van Adam... of misschien zie ik dingen die er niet zijn.




foto's door vrijwazig, schilderij door michelangelo

De taal van humor.

Vandaag probeerde ik mij in te schrijven voor een keuzevak, ruim voor de deadline - maar het zat al vol. Vriendelijk gevraagd of ze mijn gegevens willen noteren voor het geval er mensen uitvallen, maar ik vermoed toch altijd dat ze dat opslaan op de invisible typewriter daar op het secretariaat, als je begrijpt wat ik bedoel.

Nu is de naam van de cursus "The Language of Humour", en met niets te verliezen restte mij niks anders dan het gevoel voor humor van de betreffende docent te peilen. Heb hem een mailtje gestuurd met hetzelfde verzoek, maar met het onderschrift:

P.S. Wellicht bent u te overtuigen met een oude grap.

  --> Lees de grap...

It was the final examination for an introductory English course at the local university. As with many such freshman courses, it was designed to weed out students, as there were over 300 new students in the class.

The examination would be two hours long, and exam booklets were provided. The professor was very strict, and told the class that any exam that was not on his desk in exactly two hours would not be accepted - and the student would fail. Half an hour into the exam, a student came rushing in and asked the professor for an exam booklet.

"You're not going to have time to finish this," the professor stated, as he handed the student a booklet.

"Yes I will," replied the student.

He then took a seat and began writing. After two hours, the professor called for the exams, and the students filed up and handed in their booklets - all except the late student, who continued writing.

A half-hour later, the late student walked up to the professor, still sitting at his desk, preparing for his next class. The student attempted to put his exam on the stack of booklets already there.

The professor indignantly said, "Oh no, you don't. I'm not going to accept that. It's late!"

The student looked incredulous and angry.

The student demanded, "Do you know who I AM?"

"No, as a matter of fact, I do not," replied the professor, with an air of sarcasm in his voice.

"DO YOU KNOW WHO I AM?" the student belligerently asked again.

"No, and I do not care," replied the professor, with a distinct air of superiority.

"Good," replied the student, who then quickly lifted the stack of completed exams, stuffed his in the middle, and walked out of the room.

Prompt ontving ik het vriendelijke antwoord:

Ik zou u graag aan de inschrijflijst toevoegen (niet alleen naar aanleiding van de mop die u stuurde maar ook omdat u vanwege uw studieachtergrond een interessante bijdrage zou kunnen leveren aan de groepsdiscussies), maar ik ben bang dat we zullen moeten wachten om te zien of er plaatsen vrijkomen. In dat geval staat u bovenaan de wachtlijst en maakt u de meeste kans.

Liever had ik natuurlijk gehad: "LOL! ROFLMFAO! Natuurlijk Paul, ik schrijf je meteen in!", maar dit is een goede tweede.

Mensen zijn er dol op om op een creatieve, persoonlijke manier benaderd te worden. Zeker als je wil dat ze je helpen - het maakt het ze vaak gewoon iets makkelijker. Nou hopen dat er iemand ziek wordt. Of toch geen gevoel voor humor blijkt te hebben.

Please try the following:

Ik vind het leuk dat ze een computerscherm voor het raam van de Haagse bibliotheek hebben gehangen (dat witte gebouw aan het Spui weet u wel, dat ook het stadhuis onderdak biedt). Er zal bij tijd en wijle vast allerlei nuttige informatie op verschijnen. Misschien wel de weersverwachting, of welk boek het vaakst wordt uitgeleend. Misschien is het wel onderdeel van een überhip hyperurbaan 'relationeel' kunstproject waar Rafael Lozano-Hemmer nog een puntje aan kan zuigen. Dat de scherminhoud verandert met iedere persoon die erlangs loopt ofzo. Of iets met sms'en. Als je er maar naar kan sms'en. Dat is belangrijk.

Gemeente Den Haag, ik loof u om uw begrip van deze door informatie en communicatie gedreven tijd, hetgeen is uitgedrukt in de aanschaf en installatie van een publiek te raadplegen computerscherm.

Alleen, hij doet het niet.

Wo gibt es hier die alte Stadt?

Mogelijk de meest indrukwekkende foto die ik ooit heb gezien. Ik vond hem vandaag terug op mijn harde schijf, met een kruisje dat ik erin had gezet om het stadhuis aan te geven. Ik weet niet eens meer waar ik hem vandaan heb. Het is Rotterdam in 1946.


klik voor groter exemplaar