JE WEET MAAR NOOIT.

Jee! Discovery is veilig thuis. Gelukkig maar, en laat ik ter viering een minder vrolijk document met u delen. Toen 36 jaar geleden President Nixon een gezellig babbeltje maakte met Neil Armstrong die op dat moment voor z'n werk op de maan zat, lag er in het Witte Huis een noodmemo klaar, die de President zou voorlezen als het om wat voor reden dan ook onmogelijk zou blijken voor de helden om terug te keren naar de Aarde. Na het informeren van de (dan nog toekomstige) weduwen zou Nixon, die oude boef, de honderden miljoenen wereldburgers die op dat moment aan de buis gekluisterd zaten meedelen:

Fate has ordained that the men who went to the moon to explore in peace will stay on the moon to rest in peace. These brave men, Neil Armstrong and Edwin Aldrin, know that there is no hope for their recovery. But they also know that there is hope for mankind in their sacrifice. These two men are laying down their lives in mankind's most noble goal: the search for truth and understanding. [...] In their exploration, they stirred the people of the world to feel as one; in their sacrifice, they bind more tightly the brotherhood of man.

In ancient days, men looked at stars and saw their heroes in the constellations. In modern times, we do much the same, but our heroes are epic men of flesh and blood. Others will follow, and surely find their way home. Man's search will not be denied. But these men were the first, and they will remain the foremost in our hearts. For every human being who looks up at the moon in the nights to come will know that there is some corner of another world that is forever mankind.

De tekst, die nu handen is van de National Archives, is overigens van de hand van William Safire, ook bekend van zijn vele bijdragen aan de wekelijkse taalrubriek in New York Times Magazine.

tevens gepost op Metafilter