TARZAN OF TUPPERWARE.

Ik was gisteren op een feest met alleen maar meisjes. Laat ik de spuiten elf voor zijn: néé, ze waren daar niet tegen betaling en néé, we hebben ook niet gezellig breipatronen uit zitten wisselen. Ook voel ik me nou niet bepaald ongemakkelijk in gezelschap van zoveel bebaarmoederden en bij afwezigheid van enige medebepemielden.

Toch is de psychische impact van zo'n (overigens toevallige) extreme geslachtsverdeling niet te ontkennen. Noem me pedant (correct) of psycholoog (evenzo), maar ik meende mijn brein te betrappen op een soort fork in the road-effect. Het was alsof ik twee keuzes had: óf ik zou mijn mannelijkheid exploiteren en als een soort misplaatste Johnny Bravo op de meest banale manieren proberen indruk te maken op 'de vrouwtjes' (dit noemen we de "Tarzan"-route); óf ik zou me proberen aan te passen en - in het kader van zinvollere gesprekken - juist meer het gedrag en taalgebruik van de meisjes spiegelen (voor het gemak de "Tupperware"-route).

Eénieder die mij kent zal begrijpen dat ik, eenmaal bij de splitsing aangekomen, hem in z'n four-wheel drive heb gezet en dwars over de middenberm ben doorgereden. De gulden middenweg, als het ware. Een in berenvel gehulde, oerkreten roepende aapmens die - wild met zijn knots zwaaiend - handige plastic bakjes probeert te verkopen.