KNISPERENDE CLICHÉ'S.

Ik herinner me een interview met Michiel Romeyn (Jiskefet) in de Rails, jaren terug. Hij was in New York en werd gek van de drukte, de immense gebouwen, de prestissimo vaart van het alledaagse leven, vooral: dat hij het gevoel kreeg dat hij hier niemand was. Het werd zo erg dat hij ter plekke een psychiater bezocht:

Dok, geef me een pilletje ofzo, want dit trek ik niet.

De kalme, zinnige repliek van de zieltjesknijper:

Boeddhistische monniken werken hun leven om dat te bereiken, het verlies van je identiteit; Hier krijg je het gratis!

Zo voel ik me hier, maar op een positieve manier. Het moment dat je voor het eerst je ogen open doet word je een soort van één met de stad. Ik ben in steden geweest waar je niet alleen meteen als vreemdeling of toerist wordt herkend, maar ook met de nek wordt aangekeken; hier spreken de mensen je met een glimlach aan, en ja - vaak ook als ze niks van je willen. Je voelt je, om het er maar eens dik bovenop te leggen, New Yorker.

Bovendien kan ik me niet onttrekken aan het idee hier eerder te zijn geweest: voor een belangrijk deel is dat natuurlijk een toonbeeld van de culturele impact van deze stad. Contra-intuïtief als het klinkt: het voelt gewoon niet zo groot. Welnu, als je het niet erg vindt: ik heb een knisperende, krioelende massa rauw leven hier waaraan deelgenomen moet worden.

Mini-update: een verwijzing naar het artikel met iets correctere bewoordingen dan in mijn herinnering vind je hier.