BIZARRE TOILETACTIVITEITEN.
Vorige week verscheen in het online financieel tijdschrift voor vrouwen (hoe Amerikaans al) Womens Wall Street.com een verontrustend artikel: Terror in the Skies, Again?. Het artikel is nogal lang, maar kan kort worden samengevat: Annie Jacobsen vloog van Detroit naar LA, en er waren 14 Arabische mannen aan boord die zich in Annie's ogen behoorlijk verdacht gedroegen. Ze gaven elkaar non-verbale signalen, gingen om beurten naar het toilet en namen soms vreemde objecten mee daarheen. Annie was bang.
Ze ondersteunt haar angst met een artikel uit de Observer waarin gespeculeerd wordt dat terroristen willen leren om explosieven tijdens een vlucht op de plee in elkaar te zetten. Ze komt er achter dat het in feite ging om een Syrisch muziekensemble op weg naar een optreden, maar besluit toch:
Het is hoe dan ook een lezenswaardig artikel; voor het eerst in tijden heb ik zo'n lang artikel op het web in één ruk uit gelezen. Sterker nog, ik sloot mijn browservenster en ging weer aan het werk met een onrustig, licht angstig gevoel: ik was er op de één of andere manier toch van overtuigd geraakt dat Annie een 'oefenvlucht' van terroristen had meegemaakt.
Tot ik een paar dagen later The Hysterical Skies (Salon-advertentie verplicht) las, een weerwoord door Patrick Smith, zelf piloot van beroep: Geheel volgens de regels van nuchterheid en common sense wordt uiteengezet hoe arme, bange Annie helemaal geen dappere klokkenluider is, maar een economisch bevoordeelde en sociaal bevooroordeelde vrouw met een - nu niet meer zo verborgen - agenda: Alle Arabieren zijn terroristen, en zo niet laat ze dan maar niet meer in vliegtuigen - voor de zekerheid. Begrijpen ze vast wel. En om dit punt te maken pent ze een sensationalistisch (en terroristisch, want: angst inboezemend) verhaaltje waarin ze scheutig omgaat met de feiten. Just because you feel it, doesn't mean it's there.
En ik, lieve lezer, ik voel me verraden, en een beetje naïef. Deze ervaring doet me herinneren waarom ik Michael Moore toejuich: om zijn drang zijn stem te laten horen, om zijn zeggingskracht, om hoe zijn films steeds blijven boeien. En tegelijk waarom ik hem verafschuw: om zijn manipulatieve stijl zonder respect voor evenwicht en wederhoor - en simpelweg, waarheid - die regelrecht indruist tegen de geest van de door mij zo geliefde documentaire.
Manipuleren is soms erger dan liegen; immers, de leugen kan vaak makkelijker worden achterhaald. We zijn allemaal vatbaar.
Bonuslink: Deel II van het verhaal van bange Annie.
--> Lees toch verder...After seeing 14 Middle Eastern men board separately (six together, eight individually) and then act as a group, watching their unusual glances, observing their bizarre bathroom activities, watching them congregate in small groups, knowing that the flight attendants and the pilots were seriously concerned, and now knowing that federal air marshals were on board, I was officially terrified.
[I]f 19 terrorists can learn to fly airplanes into buildings, couldn't 14 terrorists learn to play instruments?
As a matter of fact, nothing happened. [...] The men talk to one another. They glance around. They pee. That's it? That's it.
tweemaal metafilter, graag
