EEN PLAAT ZEGT MEER DAN DUIZEND POND.
Mensen omgeven zich met verhalen: kranten en tijdschriften proberen werkelijke gebeurtenissen weer te geven, de filmindustrie bestaat vrijwel uitsluitend bij de gratie van fictief drama, en jij leest weblogs. In de popmuziek, daarentegen, lijkt er weinig te worden verteld. Dit narratief vacuüm wordt op prachtige wijze tegenwicht geboden met de uitbreng van A Grand Don't Come for Free, het nieuwe album van Britse éénmansformatie The Streets.
Wat is deze plaat? Een garage opera? Of, om een vies woord te gebruiken: een conceptalbum? Zeker is dat Mike Skinner in elf tracks (aktes?) een felrealistisch verhaal neerzet dat je regelmatig uit herkenning zal doen glimlachen.
De basis van het plot is te clichématig voor woorden: boy meets girl, verlies, ellende. Maar juist dit simplisme biedt Skinner de ruimte om een verfijnd en zeer pakkend beeld te schetsen van hoe het is om jong te zijn in deze tijd, deze wereld: één van die kwaliteiten die mij blijven aantrekken in popmuziek.
Skinner lijkt zijn verhaal op te bouwen vanuit het meest nietszeggende: een DVD'tje terugbrengen, geld pinnen, mama bellen dat je niet thuis komt eten. En niet vergeten die duizend pond spaargeld van achter de tv vandaan te plukken straks. Kut, kwijt! Maar drie kwartier later is het knap als je het droog houdt bij het climactische (en passend getitelde) "Dry Your Eyes". Waar de aangekondigde bijdrage van kersverse vader en Coldplay-zanger Chris Martin trouwens alsnog uit is weggelaten.
De werkelijke apotheose vindt plaats in de Sliding Doors-achtige dubbeltrack "Empty Cans": Mike bekijkt de rijen lege bierblikjes door zijn tranen heen, en ik verklap maar vast, het loopt slecht af. Maar dan spoelt de band terug, en wordt onthuld hoe dan toch...
Ach, luister zelf maar. Je zou het toch niet geloven.
