BOEDAPEST. 1789194719982001... 2004.
Op de dag van de toetreding van tien nieuwe lidstaten tot de EU vertrok ik met 50 Leidse psychologiestudenten voor een week naar Hongarije. Hier zijn een paar foto's.
"Postcommunist urbania in a nutshell"
De logo's van twee Amerikaanse fastfoodketens zijn op de muur van een vervallen metrostation geschilderd en vervolgens vervaagd. Een sober geklede vrouw houdt in de ene hand een tas van een kledingwinkel vast, met de andere gebruikt ze haar mobiele telefoon.
(lees verder...)
"Face facades"
Vanaf de gevels van gebouwen staren levensgrote ge-airbrushde, on-Hongaarse gezichten je aan. In naam van kauwgom (rechts), of cosmetica (links).
"Knight on the horizon"
"1st of May"
Iemand was enthousiast genoeg over deze datum om hem tweetalig in het stof van een ouwe Kadett te vingerverven. Toetreding EU... of Dag van de Arbeid?
"A meeting of friends"
Groot was mijn verbazing en genoegen toen bleek dat gelijktijdig met ons ook een groep Amsterdamse studenten in de stad was (ikzelf studeer in Leiden). Onder hen was een oude vriendin van mij; ik maak haar graag aan het lachen.
"Right place, wrong town"
Op dit metrostation hangen, net als in Londen, de reclameborden langs de roltrappen waterpas, dit helpt je bij het houden van je balans als je een lange, steile roltrap af gaat. Op sommige stations hingen ze echter 'scheef', oftewel parallel aan de leuningen. Dit is gemeen en mogelijk gevaarlijk: op weg naar boven heb je het idee dat je achterover valt.
"Urban palimpsest"
Het Deákplein is omgeven met glazen constructies met blauwdrukken van gebouwen erop. Aan de rand van het plein loopt een lang, L-vormig bouwsel met een reeks getallen: "1789194719982001", eindeloos herhaald. Dit zijn vier jaartallen die staan voor verschillende periodes van constructie in de geschiedenis van het plein. En inderdaad: eeuwen van bezetting door vreemde volkeren, twee wereldoorlogen en decennia van communisme hebben duidelijk hun stempel achtergelaten op het gezicht van de stad. Voeg daaraan toe de meest recente golf van zelfvernieuwing, en je hebt een merkwaardig palimpsest, een doek waarvan de verf wordt afgekrabd om er weer iets nieuws overheen te schilderen.
Kleine anekdote: toen ik dit nog niet wist liep ik uit nieuwsgierigheid maar naar de andere kant van deze glazen constructie, in de hoop een bordje met uitleg aan te treffen. Het enige wat er was, echter, was een deur met de opdruk "ingang" in het Hongaars. Nou herken ik graag een uitnodiging als ik er één zie, dus we gingen naar binnen, en daalden de trap af. Beneden was een nieuwe deur... op slot. Let wel, het ontbreken van enige markering (inclusief reclame, wegwijzers of zelfs maar rommel) droeg sterk bij aan de beklemmendheid van de ruimte. Alles was grijs geverfd, strak, gestileerd en schoon.
We daalden nog een trap af, anders in vorm dan de vorige, en troffen nog een deur aan, anders in kleur dan de vorige (!). Achter ons hoorden we "...klik." De deur boven viel dicht. Er leek geen weg meer terug. We draaiden de klink om van de deur voor ons, en troffen aan.... een piepkleine ruimte van minder dan 1x1m, met daarachter twee (!) deuren. Eén was gemarkeerd, iets van "elektriciteits...", een machinekamer dus, die lieten we maar met rust. Let wel: in dit halletje was het pikdonker. We besloten de tweede deur, recht voor ons, te openen. Hand ging op de klink, gekraak in de duisternis, en een hel licht scheen ons tegemoet van achter de deur. Felle TL-buizen schudden onze aan het donker gewende netvliezen wakker, en we zagen gelijk waar we terecht waren gekomen....: een parkeergarage.
"Lilliputians playing Mikado"
Gigantische Mikado-stokken. Op de achtergrond zie je de doorlopende constructie met de jaartallen (de ingang van de parkeergarage dus).
"Many hands and one finger"
"Unique location"
De kenreactor van het Budapest University of Technology and Economics stamt uit het Sovjet-tijdperk, maar is nog steeds werkzaam: te duur en te gevaarlijk om af te sluiten, zegt men. Hij staat middenin de stad, en wordt nu gebruikt om isotopen te maken voor gebruik in ziekenhuizen.
"Sloped science"
In Piliscsaba, 20 km buiten Boedapest, staat de Péter Pázmány Universiteit, met prachtige, verwarrende gebouwen ontworpen door Imre Makovecz.
--> met dank aan: Niek (voor fototechnische hulp, *wink wink*), Heleen (voor vele semi-toevallige ontmoetingen), Jasper, Simar, en Teije (de Heeren van 21), Marloes (met wie ik graag slaap), Derek (voor fashion-adviezen), Rozemarijn (mijn oudste studievriendin), Evelien (de omgekeerde kastanje), Arno (Pom-Bär), Victor (het schijnt datteh...), Jakub (ne jebe, pitchku!), en Charlie (de cowboy die altijd de waarheid spreekt).
