DE TAAL VAN HUMOR. (2)

Hoog tijd voor een update op een stukje van bijna vijf maanden geleden:

Vandaag had ik mijn laatste bijeenkomst voor het keuzevak "The Language of Humour" dat ik volg aan de sectie Engels van de door mij gefrekwenteerde onderwijsinstelling. Niet dat ik nu op mijn lauweren mag rusten - het tentamen volgt nog. Maar vandaag lijkt mij een mooie dag om toch even te reflecteren op wat toch wel één van de leukste cursussen die ik ooit gevolgd heb genoemd mag worden. (lees verder...)

Een groot deel van het eindresultaat wordt bepaald op basis van het door de student geschreven werk (welkom op de faculteit Letteren). En ik moet zeggen, zelden schreef ik met zulk enthousiasme als voor dit vak. Laat je echter niet misleiden door de gedachte dat het een frivool pretvakje zou zijn: "Er mag bij de cursus niet gelachen worden," waarschuwt de cursusbeschrijving al. Maar zo'n vakgebied als dit herbergt voor elk wat wils, en des te leuker is het om je ervoor in te zetten.

Het schrijfwerk is inhoudelijk in tweeën te delen. Elke deelnemer schrijft een aantal response papers, dit zijn korte (1 - 4 pagina's) reflecties op de stof van een bepaalde week. De nadruk ligt hierbij op analyse, het uitleggen van humor en de technieken erachter in academische termen. De grap verpesten door hem uit te leggen dus, in zekere zin. Daarnaast presenteerden alle deelnemers vorige week een parodie op een bestaande tekst. Hierbij stond uiteraard vooral het creatieve aspect centraal: of je het zodanig begreep dus, dat je het zelf ook kon.

Voor de liefhebber / stalker / über-GNFTI-fan heb ik mijn werk voor dit vak online geplaatst, compleet met relevante hyperlinks als bonus voor de webgebruiker. Wees niet bang om een woordenboek te raadplegen, trouwens. Ik ben moeilijke woorden-fetisjist, dat weten we nu wel. In vreemde talen is dat niet anders (ik verwar mijn vader regelmatig).

Genoeg gelul. Mijn vrij redelijke eerste poging tot een response paper ging over sitcoms (comedyseries). "Situational Comedy: Life is a Setup" legt aan de hand van een boek (dat ik ooit in een vlaag van verwarring over de waarde van geld heb gekocht) uit hoe humor vaak naadloos voortvloeit uit onze dagelijkse belevenissen als mens. Het voorbeeld komt uit Seinfeld.

"The Importance of Being Earnest Goes to Camp" legt een link tussen het werk van schrijver Oscar Wilde en de songs van Morrissey (The Smiths). De oplettende lezer heeft fragmenten van Morrissey's schrijfsels misschien al ontdekt in sommige citaten onder de hoofdkop van deze webstek, maar dat terzijde. Deze paper werd, mag ik toch zeggen, goed ontvangen: naast het oordeel "Excellent" werd in de kantlijn gekrabbeld: "One of the few cases where it's actually enjoyable to read a response paper." Ik ben duidelijk niet ontevreden.

"'Women are neither objects, nor non-objects, and here are some tits!'", mijn meest recente poging, verhaalt over wat er naar mijn mening van het begrip ironie geworden is.

Voor mijn parodie heb ik gekozen voor the Gettysburg Address, een legendarische, zeer beknopte speech gegeven door Abraham Lincoln tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog. (originele tekst) Het leek me leuk om deze speech te transponeren naar deze tijd, en de ooit prachtige woorden in de corrumperende mond van ons aller aapje G. W. Bush te leggen. Vandaar de titel: "The Dubyaburg Address". In mijn overijver heb ik ook een versie geschreven in de stem van Ali G: "The Ghettosburg Address". Uiteindelijk heb ik George W. gedaan (inclusief accent, ja) en niet Ali G, maar ook die wilde ik je toch niet onthouden.

Alles nog even op een rijtje:
Response paper (Performance): "Situational Comedy: Life is a Setup"
Response paper (Camp): "The Importance of Being Earnest Goes to Camp. Wildean humour in the songs of Morrissey"
Response paper (Irony): " 'Women are neither objects, nor non-objects, and here are some tits!'. The erosion of irony in our culture"

Parody: The Gettysburg Address (original text)
Parody: The Dubyaburg Address (George W. Bush)
Parody: The Ghettosburg Address (Ali G)

Genoeg leesvoer, lijkt me?