De taal van humor.

Vandaag probeerde ik mij in te schrijven voor een keuzevak, ruim voor de deadline - maar het zat al vol. Vriendelijk gevraagd of ze mijn gegevens willen noteren voor het geval er mensen uitvallen, maar ik vermoed toch altijd dat ze dat opslaan op de invisible typewriter daar op het secretariaat, als je begrijpt wat ik bedoel.

Nu is de naam van de cursus "The Language of Humour", en met niets te verliezen restte mij niks anders dan het gevoel voor humor van de betreffende docent te peilen. Heb hem een mailtje gestuurd met hetzelfde verzoek, maar met het onderschrift:

P.S. Wellicht bent u te overtuigen met een oude grap.

  --> Lees de grap...

It was the final examination for an introductory English course at the local university. As with many such freshman courses, it was designed to weed out students, as there were over 300 new students in the class.

The examination would be two hours long, and exam booklets were provided. The professor was very strict, and told the class that any exam that was not on his desk in exactly two hours would not be accepted - and the student would fail. Half an hour into the exam, a student came rushing in and asked the professor for an exam booklet.

"You're not going to have time to finish this," the professor stated, as he handed the student a booklet.

"Yes I will," replied the student.

He then took a seat and began writing. After two hours, the professor called for the exams, and the students filed up and handed in their booklets - all except the late student, who continued writing.

A half-hour later, the late student walked up to the professor, still sitting at his desk, preparing for his next class. The student attempted to put his exam on the stack of booklets already there.

The professor indignantly said, "Oh no, you don't. I'm not going to accept that. It's late!"

The student looked incredulous and angry.

The student demanded, "Do you know who I AM?"

"No, as a matter of fact, I do not," replied the professor, with an air of sarcasm in his voice.

"DO YOU KNOW WHO I AM?" the student belligerently asked again.

"No, and I do not care," replied the professor, with a distinct air of superiority.

"Good," replied the student, who then quickly lifted the stack of completed exams, stuffed his in the middle, and walked out of the room.

Prompt ontving ik het vriendelijke antwoord:

Ik zou u graag aan de inschrijflijst toevoegen (niet alleen naar aanleiding van de mop die u stuurde maar ook omdat u vanwege uw studieachtergrond een interessante bijdrage zou kunnen leveren aan de groepsdiscussies), maar ik ben bang dat we zullen moeten wachten om te zien of er plaatsen vrijkomen. In dat geval staat u bovenaan de wachtlijst en maakt u de meeste kans.

Liever had ik natuurlijk gehad: "LOL! ROFLMFAO! Natuurlijk Paul, ik schrijf je meteen in!", maar dit is een goede tweede.

Mensen zijn er dol op om op een creatieve, persoonlijke manier benaderd te worden. Zeker als je wil dat ze je helpen - het maakt het ze vaak gewoon iets makkelijker. Nou hopen dat er iemand ziek wordt. Of toch geen gevoel voor humor blijkt te hebben.