It's all about chemistry.

I remember when I found out about chemistry
It was a long, long way from here
I was old enough to want it but younger than I wanted to be
Suddenly my mission was clear

So for a while I conducted experiments
And I was amazed by the things I learned
From a fine fine girl with nothing but good intentions and a
Bad tendency to get burned

--Semisonic, Chemistry

Muziek heeft een bijzondere relatie met je geheugen, dat weet iedereen. De muziek van Semisonic associeer ik met High Fidelity (film - boek) (vanwege een ander liedje, geïnspireerd op de kunst van mixtapes maken ), en ook gewoon met zichzelf - goeie, vrolijke Amerikaanse rockmuziek die ergens over gaat.

Maar er is iets veranderd. In İstanbul probeerde ik me zoveel mogelijk onder te dompelen in de lokaliteit. (Reizigers regel één: Eet, drink, adem, slaap, leef de plek waar je bent.) Ik gunde me echter elke dag of twee een half uurtje 'zelftijd'. Voor mij betekende dat mail checken in het Internetcafé, wellicht een pintje in de Ierse pub, of koffie in de (ja, ik weet het, te erg) Dunkin' Donuts. Waarom dat laatste? Het was zeer centraal gelegen, en de enige plek in de stad die ik kende, waar westerse muziek werd gedraaid, en dan niet alleen die paar tracks die 'hot' waren op dat moment (50 Cent, Busta Rhymes & Sean Paul, zelfde crap als hier), maar een gevarieerder mix van, ja, toch met name rock. Niks mis met Turkse muziek of Top40, maar ik voel daar gewoon iets anders bij. Duidelijker kan ik niet zijn, ben ik bang.

Dus nu, elke keer als ik Chemistry van Semisonic hoor, zit ik in het raam van Dunkin' Donuts aan de İstiklal Caddesi espresso met suiker te drinken, en te kijken naar de mensen die aan me voorbijtrekken. And when I find myself alone and unworthy, I think of all the things I've learnt from the fine, fine girls with nothing but good intentions and a bad tendency to get burnt.